Monday, July 4, 2016

ගෙදර නිවන

නමුණුකුලෙන් සමුගෙන මම කොළඹ රටේ අද
ඉගෙනගන්න ආවේ හැම දෙයියන්ටම වැඳ
හරි ලස්සන ජීවිතයක් පැතුවත් ඒ සඳ
බලු බල්ලෙක් නෑ අම්මේ පාළුයි මගෙ හද
ගෙදර වගේ හඳ පායන්නේ නෑ රවුමට
හීතල හුළඟක් නෑ ඇඟ දැවටෙනු කපකට
ලේ කඳුළක් නෑ මිනිසුන් හිටියත් එමකට
ඇයි මං විසිවුණේ ගෙදරින් මෙච්චර දුරකට
නාග විමානේ වැනි මගෙ කාමරෙ පින්බර
අම්මයි අප්පච්චියි දෙන්නා තරඟෙට ඉස්සර
කැරපොත්තන් මැරී වැටුණු කෝප්ප අස්කර
බැන බැන සිටි කාලෙ සැපයි විඳ මගෙ කරදර
බිත්ති හතරකට කොටු වී ඉන්න වෙලාවක
මල්ලිව මතකෙට එනවා තාලෙට ගීයක
උන්දැ හිටිය නම් ආසාවට ළඟ පාතක
කියනව මං ආදරේ බව ගලපලා එක දෙක
අපි ඔක්කොම නිදාගත්තෙ එකටයි ගුලිවෙලා
ඇස් දෙක තෙමෙනවා නොදැනිම ඒවා මතක් වෙලා
එළි වෙනකන් ෆෝන් එකෙන් ෆොටෝ කෑලි බලා
දුක පොඩ්ඩක් නිවා ගනිමි නින්දක තනි වෙලා
වෙලාවකට හිතෙනව දැන් ඉගෙනගත්තා ඇති
තනිකම මේ තරම් කැතද හිතලම මට හති
ඉගෙන නොගෙන හිටියොත් මම නිසා නිවට ගති
වදීවි මට ඔබෙ දහදිය මුසු හෙණ වැහි නැති
කර දඬු උස් වෙනකොට අද කාලේ මල් දරුවෝ
ලෝකෙ රහස් හොයන්න ගෙදරින් පිට මං තැනුවෝ
එහෙම හිතං කලක් මමත් බොළඳ හීන දුටුවෝ
පෙර නොදැනුණු ගෙදර නිවන දැන්නම් දැනෙනවෝ

No comments:

Post a Comment