Friday, March 27, 2015

තිරිසණී පුරාවෘතය

පුරාවෘතය කියලා බරපතල වචනයක් දැම්මා උනාට මේක මේ හෙන සිරා ගෑල්ලමයෙක්ට නමක් හැදුන විදියක් එහෙම නෙවෙයි. මගේ නම තිසරණී. ඒකේ තේරුම බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ යන ත්‍රිවිධ මාර්ගය අනුගමනය කරමින් එහි ගමන් ගන්නී කියන එක. ඒක අම්මයි අප්පච්චි දෙන්නා සෑහෙන දුරදක්නා නුවණින් දාපු නමක් අවංකව ම. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මට 'තිරිසණි' කියලා නමක් පටබැඳුණා. ඒක තිසරණී කියන නම ලඟින්වත් යන්නේ නැති මහා මූසල නමක්. ඒත් ඒ නම පසුපස තියෙන කතාව, මතක් කරන මතක් කරන වාරයක් පාසා අශ්ව බල එකසිය ගානට නැගෙන හෙන ඉස්ටෝරියක්.

මම මිශ්‍ර පාසලකට ඇතුළත් උනේ සිස්සත්වෙන් පස්සේ. ඒත් ඒ වෙනකොටත් මට පිරිමි ළමයි ගැන අනික් කෙල්ලොන්ට තිබ්බා වගේ මහා සෝබන හිරිකිතයක් තිබ්බේ නෑ. අනික කොහොමටත් ඉස්කෝලේ දී මට හිටියේ වැඩි හරියක් ම කොලු යාළුවෝ. මේක අපේ ගෙදර අයත් දැනන් හිටිය පරම සත්‍යය. ඉතින් එවුන් එක්ක ඕනි බයිලයක් කියවන් සෑහෙන නිදහසේ මම ඉස්කෝලේ ගියා. මට තිබ්බා මටත් වඩා ලොකු කුඩයක්. මම කොල්ලොන්ට හා හා පුරා කියලා තඩි බෑවේ කුඩෙන්. දෙන පාර දෙනවා කියලා දන්න නිසා අනික් සියුමැලි කෙල්ලොන්ට වගේ සංකීර්ණ නෝන්ඩි කන්න මට ලැබුණේ නැහැ. ඒ චණ්ඩිකම් එක්ක මට කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ 'යකඩ ගැහැනිය' කියන්න පටන් ගත්තා. ඒත් ඒක තිරිසණි තරමට හිට් උනේ නැහැ. ඊට අමතර ව මට වෙනත් අන්වර්ථ නාම තිබ්බා නොසෑහෙන්න. උපන්දා සිට කස්ටිය කිව්වේ තිසා කියලා. තිසා හාමි, වන්ඩු, සුමෝ, බිග් ෂෝ, පින්ටෝ වගේ නම් ලැයිස්තුවක් ම තිබ්බා.

මම 8 වසරෙදි තමයි තිරිසණී කෙරුවාව උනේ. එදා මම ඉස්කෝලේ යන්න පරක්කු වෙච්ච දවසක්. පන්තියට යනකොට එකෙක් හිටියේ නැහැ. ඔක්කොම උදේ රැස්වීමට ගොහින්. ඒ මදිවට පන්සිල් කියනවාත් එක්ක. ඉතින් මම පන්තියේ ඉඳගෙන ම වැන්දා. රැස්වීම ඉවරවෙලා රොත්ත බුරුත්ත ම පන්තියට ආවා . හැමදේ ම නිස්කලංකයි. පළවෙනි පීරියඩ් එකත් සෝක් එකට ගෙවිලා ගියා. ඊට පස්සේ තමයි ගිනි විජ්ජුම්බරේ උනේ. මට එහා පැත්තෙන් වාඩි වෙලා හිටිය එකී වතුර බොන්න ගත්තා. එතකොට මම දැක්කා මනුස්සයාගේ බෝතලේ යමක් තියෙන බව. ඉතින් මම කිව්වා හලෝ ඔයාගේ බෝතලේ මොනවද මන්දා තියෙනවා පොඩ්ඩක් බලන්න කියලා. මේකි වැලහින්න වගේ අඬන්න පටන් ගත්තේ නැතෑ. හම්මේ ඉතින් පන්තියක කෙනෙක් අඬන්න ගත්ත ම වෙන දේ අහන්නත් දෙයක් ද? ඔක්කොම ටික අරුන්දට හුබ්බ ගන්නත් බැරි වෙන විදියට වට කරගත්තා. කොහොමින් හරි ඕක ස්ටාෆ් රූම් එකටත් ආරංචි උනා.

ඊට පස්සේ ආවා විනය කමිටුවද මොකද්ද මන්දා එකකින් ළමයින්ගෙන් ප්‍රශ්න කරන්න. ඒ වෙනකොට ඉස්කෝලේ හිටිය අයින්ස්ටයින් ලා හොයන් තිබ්බා අර හොල්මනගේ බෝතලේ බෙහෙත් පෙති වගයකුයි තිබ්බේ කියලා. ඉතින් දැන් අර කමිටුවේ ඈයෝ ඇවිත් සිටි සිටි ගාලා ළමයින්ගෙන් වෙන වෙන ම ප්‍රශ්න කරනවා කාවද සැක කියලා බලන්න. ගොඩක් එවුන් කියලා තිබ්බේ කාවවත් සැක නැති බව. මගේ වාරෙත් ආවා. මම ඉතින් එතනට යනකොට මම දැක්කා 'ට්‍රැවල් ගර්ල්ස්' ජෝඩුව සෑහෙන සංවේදී පාපොච්චාරණයක් කරනවා. උන් මම එනවා දැකලා ටක් ගාලා පන්තියට දුව ගත්තා. මට මීටර් උනා මුන් දෙන්නා මගේ ගැන තමයි ලොකුවෙන් ම කිව්වේ කියලා. මට දැනුණේ ඇඟ ඇතුලේ යමහල් විදාරණයක් උනා වගේ හැඟීමක්. මට සැක අය ගැන කියන්න කලින් අරුන් දෙන්නගේ හොම්බවල් තලලා එන්න ඕනි කියලා හිතන් මම යක්ෂාවේශ වෙලා පන්තිය පැත්තට දුවගෙන ආවා.

ඊට කලින් ට්‍රැවල් ගර්ල්ස්ලා ගැන කියන්න ඕනි. මුන් දෙන්නට මේ නම කියන්නේ කොයිවෙලෙත් එවුන් දෙන්නගේ වැඩේ අත් දෙක පටලන් මුළු ඉස්කෝලෙ ම ඇවිදීම නිසයි. අනික අවුරුදු 13ක් වෙච්ච ඒ කාලේ මුන් දෙන්නට තිබ්බේ බැඳලා ළමයි දුසිමක් ඉන්න ගැනියෙක්ගේ මානසිකත්වේ. ඒක ගොඩක් අය දැනන් හිටියා. මේ රස්තියාදුකාර හවුලේ එකියක් ඉස්කෝලේ ටීචර් කෙනෙක්ගේ දුවෙක්. අනික් උලමී මාත් එක්ක 1 වසරේ ඉඳන් ඉස්කෝලේ ගිය එකියක්. අර ටීචර්ගේ දුව තමයි තටම තටම කිව්වේ 'තිසරණී ව සැකයි' කියලා. අනිත් උන්දා ඒකට ම හරියන්න අභිනය කර කර හිටියේ. අම්මපා ඔය විනය ඉලව්වකින් මගෙන් ඇහුවා නම් උන්ගේ කෙරුවාවල් කියන්න තිබ්බා රෑ එළි වෙනකන්. එහෙව් ෂර්ලොක් හෝම්ස් බඩු දෙක කියනවා කොහෙවත් ඉන්න ගෑනියෙක්ගේ බෝතල් අස්සේ බෙහෙත් පෙති දැම්මට මාව සැකයි කියලා. අනේ..නන්නානේ!

ඉතින් දැන් ආයෙත් ෆිල්ම් එකට අවතීර්ණ වෙමු. මම පන්තියට එනකොට අර නෝනලා දෙන්න යසට ඉන්නවා මුකුත් උනේ නැහැ වගේ. මම හිතන්නේ ඒ වෙලාවේ පිහියක් හරි මොකක් හරි තිබ්බා නම් උන් දෙන්නා නිවන් යන්නත් තිබ්බා. ආයේ බත් කන්න බැරිවෙන්න දත් සෙට්වලට දෙන්න හිතුනත් ඉස්සෙල්ලා ම මම පැනලා දෙන්න ගියේ නෑ.

"තමුසෙලා දෙන්නා අතන මොනවද මම ගැන කුටු කුටු ගගා කියෙව්වේ?"

"තමුසේ ගැන අපි මොනා කිව්වම මොකද?"

මේ පඟර නැට්ටියොන්ට මෙච්චර සෙකන්ඩ් වෙන්න ඕනිද කියලා හිතලා මම අර ටීචර්ගේ දුවගේ ගවුමේ කොලර් එකෙන් අල්ලලා උස්සලා එහෙට මෙහෙට පද්ද පද්ද ඇහුවා ලැජ්ජාවක් කියලා එකක් නැද්ද යකෝ කියලා. බටර් එක්ක පාන් පෙත්තක් කන්න මස් නැති ඒ ගෑනි මට ගහන්න අත ඉස්සුවා. මට ම වැරැද්ද පටවලා දැන් මට ම ගහන්න එනවද කියලා අහලා මගේ ශරීරේ තිබ්බ සියලු ම ශක්තිය එකලස් කරගෙන උන්දැගේ කම්මුල මත මගේ හස්තය පතිත කරා. මනුස්සයා ආව් කියාගෙන පුටුවට ඇදන් වැටුණා. ඒ වැටිලා ආයෙත් මට ගහන්න නැගිටින්න හදනකොට ම මම ආය පුටුව උඩට වැටෙන්න උන්දැව තල්ලු කරා. එන පොට හොඳ නැහැ කියලා තේරුණ අපේ පන්තියේ පරම අවිහිංසාවාදී නඩේ ඇවිත් මාව ඇදගෙන උන් වාඩිවෙලා හිටිය පේළියට ඇදගෙන ගියා. එදා ඉඳන් තමයි මගේ පාසල් ජීවිතේ ලස්සන උනේ. ගොන් මිනිස්සුන්ගේ ඇසුරට වඩා හොඳ යාළුවො ටිකක් මට ලැබුණේ එදා තමයි.

ඉතින් දැන් ඒක කොහොමද තිරිසණී එක්ක යා වෙන්නේ? මෙහෙමයි. සිද්ධිය වෙද්දී ප්‍රේක්ෂකත්වයෙන් අමන්දානන්දයට පත්වෙලා හිටියේ පන්තියේ කොලු රෑන. මට සමහරු විසිල් ගහනවා පවා ඇහුනා. සමහරු ඇවිත් මට කිව්වා ඔය වගේ ගෑනු කියන කතන්දර ගණන් ගන්න යන්න එපා කියලත්. ටික වෙලාවකින් එකෙක් කියපු කතාව නිසා තමයි මට ගෞරව නාමේ හිමි උනේ.

"අඩේ බන්, උඹ දකින්න තිබ්බේ ඒකිට නෙලුව හැටි! යකෝ දෙමළ ෆිල්ම් එකක වගේ! පට්ට! අනික දුන්නෙත් ටීචර්ගේ දුවට නේ! මරු මරු! තිසරණී කියනවට වඩා තිරිසණි කියන නමයි තොට හරියන්නේ!"

අර අන්තිම හරිය කියන වෙලාවේ එක පාරට ම පන්තියේ නිශ්ශබ්දතාවයක් ඇති උනා. ඉතින් හත්වලාමේ ඔක්කොට ම ඒක ලෙසට ම ශ්‍රවණය උනා. මේ නම භාවිතා වීම පිළිබඳ අපේ ගෙදර ඈයොන්ටත් ආරංචි උනා. අවුලක් උනේ ම නැහැ. එයාලත් ඒ නමට ආසා කරා. ඉස්කෝලේ බිත්තිවල පවා ඒ නම ලියැවුණු යුගයක් තිබ්බා. කොහොම හරි අරුන් දෙන්නා එක්ක මගේ ඇයිහොඳයියක් තිබ්බේ ම නැහැ. පසුකාලීන ව ලාවට යාළුකම් පැවැත්තුවා. ඊට පස්සේ දැන් ආයෙත් මල.

ඒ කාලෙත් එක්ක සසඳද්දී දැන් නම් මම බෝ පැළයක් වගේ. දැන් කියවිල්ල විතරයි, කෙරුවාවක් ඇත්තේ ම නැහැ. හැබැයි මට අතට අහු වෙන මානේ ඉඳන් මට මොකක් හරි අලුගුත්තේරු වැඩක් කරොත් මම කියව කියවා ම ඉන්න එකකුත් නැහැ! :)

3 comments: