Tuesday, December 29, 2015

මඩු වලිගය නොකී කතා

බුඩ්ඩිමත් සියල්ලන්ගෙන් තරහා අවසර. මේ දිනවල ඔබෙත්, මගෙත් රටේ ජනපතිගේත් අවධානය දිනා ඇති තන පටය ගැන කතා කිරීම වරදක් වෙන්නට විදියක් නැත. යහපාලන නෙයියාඩගම හා සිරිසේන ජනාධිපති ගැන කතා කිරීම කොයියම් අපුල දෙයක් වුවත් කස්ටිය කියනා පරිදි නිදහසේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමද මොකද්දෝ කියන මේ ආණ්ඩුවෙන් පමණක් හිමි වූ මහානුභාව සම්පන්න මෙව්වා එක විඳ ගැනීමේ රිසියෙන් මෙය ලියමි.

මෙය කොතනින් පටන් ගෙන කෙසේ ඉවර කළ හැකිද කීමට නොහැක. ජනවාරි අටවෙනිදා ලක්වාසී සියල්ලන්ට සුපර් මෑන්ස් කෙනෙක් පහළ විය. රටක් ගොඩ ගැනීමේ මහා සංග්‍රාමය ඉතා හැඟීම්බර ලෙස ආරම්භ කළ අපේ කාලයේ වීරයා ඔහුය. ඒ වීරයා කාලයාගේ ඇවෑමෙන් හෙන ම වීරයා විය. මෑතකදී දහම් පාසලක දරුවන් ඉදිරියේ සංස්කෘතිය රක්නා මහා වීරයා වන්නට යාමේ ආතලයෙන් වීර කාව්‍යය පණ නැගුණි. 

මම එකී සංගීත සංදර්ශනයේදී අහවල් විජ්ජුම්බරය කළ කාන්තාව සාධාරණීකරණය නොකරමි. නමුත් කොස් ඇටේ පැන්නා මෙන් හිටි ගමන් හිටන් සංස්කෘතික කැක්කුමකින් ඔද වැඩී මඩු වලිගයෙන් තැලීමට ගොස් අන්තර්ජාතික වශයෙන් අමුතු විහිළුවක් වීම මගේ නොමේරු මනසට සෑහෙන ප්‍රශ්නයකි. අප අති සුන්දර සරල ජනාධිපතිගේ සොයුරා පොරෝ පහරකින් මිය ගියේය. ඒ මිය ගියේද තන පට ගලවන්නට ගොසින් ය. පොරෝ පහරකින් ජනපති සොයුරෙක් මැරීමට තරම් ම්ලේච්ඡ සහ ගෝත්‍රික රටකි ලංකාව. බටහිර රටවලට අවශ්‍ය වන්නේද අප රටවල් ඒ සංකල්පයේ ම පවතින්නට ය. එහෙව් රටක ජනපති අලුගුත්තේරු වැඩවලට ගේම දෙන්නේ මඩු වලිගයෙනි. එය කොන්ද පණ ඇතුව මෙලෙස කීමට ගට් එක ඕනිම ය. 

අප අල්පේච්ඡ ජනාධිපතිතුමාට හොරෙන් මේ රටේ බොහෝ දේ සිදු වේ. සිය ලේ මස් පුද දී රට බේරා ගත් මිනිසුන් FCID වැනි කෝලම් මඩුවලට යාම ඔහු දැනගන්නේ මාධ්‍යය මගින් පමණි. අනේ උන්ට මඩු වලිග දෙක තුනකින් දෙන්නට ඕනි ය. කොටි අහසින් වැඩ්ඩා සේ දේශපාලන සිරකරුවන් බවට පත් විය. ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මැරූ සහ මහා බැංකු බෝම්බයට සම්බන්ධ කාලකණ්ණියො මේ අතර වෙත්. උන් එසේ සිටිද්දී මහසොහොන් බලකායේ විරුවෙක්ට මරණ දණ්ඩනය හිමි විය. ඔපරේෂන් ඩබල් ඒජ් ගැන අධෝ සංසාරයක් නොදන්නා උන් බොරුවට උඩ පනිද්දී රට මරු කටින් බේරූ බුද්ධි අංශයේ අපේ කාලයේ දෙවිවරුන්ට යන එන මං නැති වී ඇත. ත්‍රිකුණාමල නාවුක හමුදා කඳවුර උන්ගේ අම්මාගේ අප්පාගේ දේපල මෙන් ඕනි ලෙස ඇඟිලි ගැසීමට පරදෙසක්කාරයන්ට ඉඩ ලබා දුණි. මේ සම්බන්ධයෙන් මඩු වලිග සැලෙන්නේ නැත්තේ ඇයි? 

මා කොන්ද පණ නැති නිවට නියාලු හිවල්ලු ගැන අසා තිබේ. නමුත් ඒ සතුන් දැන් ඇස් පනා පිටම දකින්නට සිටී. යකෝ අපි වෙනම රටකි. ලෝක බලවත්තු කියූ පමණින් තොපට ඕනි ලෙස අපට නටන්න බැරිය. එහෙත් අවාසනාවන්ත බිබික්කමකට අපි දැන් අනික් රටවල් කියන්නත් කලින් ඒ ලෙසින් නටන්නට කැමැත්තෙමු. අපේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට උපදෙස් දීම සඳහා විශේෂඥ රොත්තක් ම සිටිති. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සම්මතයන්ද උල්ලංඝනය කරමින් සමන්තා පවර් කියා දෙයියෙක් මෑතක ලංකාවට වැඩ්ඩේ ය. කොච්චරවත් සිටියේ උතුරේ ය. මේ ගැන ආණ්ඩුවට හාංකවිසියක්වත් නැත. මන්දයත් මේ සුද්දී අපිට බොක්කෙන් ම ලව් ය. අපේ අභිවෘදියම සිතන්නී ය. ජිනීවා මානව හිමිකම් කවුන්සිල වාර්තාව හමුවේ රණවිරුවන් යුධ අපරාධ කළ බව අපේ රත්තරන් ඇත්තන් ම පිළිගෙන ඇත. මොවුන්ට මිය ගිය රණවිරුවන් සොහොන්වලින් නැගිට සාප කරනවා නිසැක ය. 

පරිසර ඇමති වුවත් විල්පත්තු කියා අරුමයක් ගැන අසාවත් නැත. මහබැංකු බැඳුම්කර වංචාව මේ වනවිට කෝටි 7500ක පමණ සංහාරයක් සිදු කොට හමාරය. මේ බැඳුම්කර හුටපටය තේරෙන සිංහලෙන් කියා දුන් නාලක ගොඩහේවාට යහපාලන පහස ලැබී ඇත. නාගදීපය නයිනතිව් ලෙස නම් කිරීමට ගැසට් යෝජනා සම්මත වී ඇත. සීපා නැතේ කියා මේ රට කන නඩය ECTA අත්සන් කරන්නට යයි. එයින් රටට වෙන සෙතක් නැත. දූපත් මානසිකත්වය හෙනම ගොඩේ යැයි සිතන පොස් වාහෙලා වෙනුවෙන් ඉන්දියාව සහ ලංකාව අද හෙටම යා වෙනු ඇත. එදාට ඉන්දියන් සාගරයේ මුතු ඇටය නැතුන් වෙනත් ඇටයක් කීමට සිදු වෙනු ඇත. මඩු වලිගෙන් තැලිය යුත්තේ මෙවන් අසික්කිත දේවලට ය. 

මහින්දෝදය නාමය නැති තාක්ෂණික විද්‍යාගාර උන්ගේ මලකඩ සුරතින් විවෘත වේ. උන් හැදූ අධිවේගී මං ද එසේමැයි. නෙළුම් කුළුන නිසොල්මනේ සිටිද්දී අනික් රටවල සන්නිවේදන කුළුණු දෙස කටත් පශ්චාත් භාගයත් ඇරගෙන අපි බලා සිටිමු. මේ ගතවෙන කාලය යළිත් නොඑන්නෙම ය. ජනවාරි 8ට පෙර වහකදුරු වී තිබූ පෝට් සිටි ව්‍යාපෘතිය යළිත් හිස ඔසවන ලකුණු පෙනේ. ඒ දිනවල අනේක විධ අණ්ඩර දෙමළ කියවූ පරිසරවේදීන්ට මඩු වලිග අමුවෙන් කැවිය යුතුය. මත්තල ගුවන් තොටුපළේ වී ගබඩා කෙරිණි. මෙහි පවත්නා අසහනකාරී පළිගැනීමේ තුට්ටු දෙකේ චේතනාව බුඩ්ඩිමතුන්ට නොපෙනුනද සාමාන්‍ය මිනිසාට පෙනේ. ඒ අල්ලපනල්ලේ ලොවෙත් නැති අයවැයක් ජනිත විය. සංශෝධන හුට්ටප්පරයක් එහි සිදු වේ. එය යහපාලන හොඳ පැතිකඩක් යැයි කියා සමහරු අහිංසක සිත් සන්තර්පණය කරගන්නවා ඇත. එතන ඇති මෝඩමරිකම වසා ගන්නට එක තන පටයක් මදි ය. මේ අයවැයත් සමග නිමක් නොවන වැඩ වර්ජන හා අර්බුධකාරී තත්ත්ව රටේ පැන නැගී තිබේ (මඩු වලිග ඕනෑ කර තිබේ!)

කළු පාට ඩිෆෙන්ඩර් රථවලින් හිරුණිකා කියා අපේ කාලයේ වීරවරියක් සැලෙන්ඩර දමයි. යහපාලන ආණ්ඩුවට කතිරය ගැසූ අය මෙකී තත්ත්ව යටතේ බොහෝ විට හෙලා දකී. රත්තරන් අස්පයන් හා දිව්‍ය සැප ඇති කක්කුස්සි නොදුටු උන් උදේ හිටන් රෑ වෙන තෙක් දැන් හෙලා දකී. මේ සම්බන්ධයෙන් සමහර අති පණ්ඩිතයන් එක එක කතන්දර කියයි. මහින්දගේ පාලන සමයේ ඔහුව විවේචනයට අයිතියක් නොතිබූ බවත් දැන් සිරිසේන ලොක්කා විවේචනයට මග හසර ඇති බවත් ඒ මොළ ගෙඩි පවසයි. මුන් මේ පවසන්නේ වෙන ලෝකෙක මහින්දයෙක් ගැන විය යුතුයි. අවුරුදු තිහක යුද්ධයකුත් ඒ හා බලන කල අති මහත් සංවර්ධනයකුත් කෙරූ පසු මහින්ද තරමට විවේචනයට ලක් වූ නායකයෙක් ගැන මා අසා නැත. අනික ජාත්‍යන්තරය හමු වේ තන පට ගැන කියා වීරයෙක් වෙන්න ගොස් පපඩම් වූ නායකයෙක් නොවේ මහින්ද. 

දැන් මා යළිත් මගේ ළාමක සිතට වද දුන් ප්‍රශ්නය හමුවේ ය. සරල සුන්දර ජනපති තුමනි (අතිගරු එපා කිව්වනේ), රටේ මේ තරම් ප්‍රශ්න ඇත. ඒ ප්‍රශ්න හමුවේ මඩු වලිග තියා හූනු බිජ්ජක දෙයක් ඔබට මතකයට ආවේ නැත. ගෑනියෙක්ගේ තන පටයක් දැන් ඔබේ ප්‍රශ්නය වී ඇත. ජනතා මනස ඒ ගැන සිතන්නට යොමු කරවා රටේ පවත්නා ප්‍රශ්න කිල්ලෝට අස්සේ ම තබා ගැනී ම ඔබේ බෝල්පොයින්ට් ප්‍රයෝගය වන්නට පුළුවන. නැති වන්නට ද පුළුවන. මඩු වලිගත් ඔබේ ය . ලංකාවත් ඔබේ ය. යහපාලනයට ජය!

Wednesday, December 16, 2015

ලංකා ලෙඩ

ලංකාව කියන්නේ..........විසාල කැලයක් නෙවෙයි, අමුතු ලෙඩ ගොඩක් තියෙන මිනිස්සු ඉන්න දූපත් බිජ්ජක්. පොස් ගණයට වැටෙන දියවැඩියාව, කොලෙස්ටරෝල්, ගැස්ට්‍රයිටිස් වගේ ලෙඩ අතික්‍රමණය කරලා අපේ උන්ට තියෙන්නේ වෙන බහුබූත ලෙඩ. මේවා ඔක්කොම ගැන එක පාර කියන්න ගියොත් බජට් එක කියෙව්වා වගේ නන්නස්තාර වෙන්න වෙනවා. ඒ නිසා එක ම එක ඒත් අසාධ්‍යම ලෙඩක් ගැන තමයි කියන්නේ.

මේ ලෙඩේ ගොඩක් තියෙන්නේ අපි ජීවත් වෙන ගෙදර උන්ට නෙවේ. සරලව කිව්වොත් අපේ වත්ත හතර මායිමෙන් එහා ඉන්න, අපිව දන්න හැම නරයාටම මේ අමාරුව තියෙනවා. අපි කක්කුස්සියට යන්නේ කොහොමද, ඒ ගියාම වැඩේ වෙන්නේ කොහොමද, මල බද්ධෙද නැත්තන් අර්ශස් වගේ ද කියන්න ගොඩක් උන්ට පුළුවන්. තමන් කක්කුස්සියට යන්නේ කොහොමද, ඇත්තටම තමන්ගේ ගෙදර දොට්ට පිළක් තියේද කියන එක නොදැන අනුන්ගේ ලැට් හාරන එක තමයි මේ ලෙඩේ.

සිරි ලාංකිකයන් වශයෙන් අපිට ටොම්බා වර්ගයේ නෑදෑ සනුහරයක් ඉන්නවා. ඒ හැමෝම අවංකව ම අපිට ආදරෙයි. හැබැයි මේ ලෙඩේ නිසා ආදරේ දෙපිටින් යනවා. තමන්ගේ ගෙදර ඉන්න කොල්ලයි බල්ලයි හදාගන්න කලින් අපේ වරිගේනේ ඉතින් කියලා තමන්ගේ අයියාගේ අක්කාගේ ළමයි හදන්න එනවා. තමන්ගේ එකී වැද්දෝ එක්ක ජවුසන් නටද්දී අනික් එකාලටයි එකීලටයි බණ කියන්න යන්නේ මේ ලෙඩේ මුළු සිරුර පුරාම පැතිරුණාට පස්සෙයි. විභාගයක් ආසන්නයේ වගේම විභාග ප්‍රථිපල එනකොටත් මේ අසනීප තත්වය උග්‍ර වෙනවා. ෆෝන් එකේ පිටේ බැඳන් හුබ්බ ගන්න බැරි තත්වෙට අහිංසකයෝ පත් වෙනවා .

කොල්ලෙක් එක්ක පාරේ කතා කර කර කියොත් අනික් අතට රොයිටර් පුවත් සේවය ගෙදරට වාර්තා කරනවා නිකන් මගුලේ ගියා වගේ. මේක ඇත්තවශයෙන් ම සාපේක්ෂ දෙයක්. මොකද සමහර ඩෙසිබල් කෙල්ලෝ ඉන්නවා අසහනකාරී චින්තාවෙන් ම කොල්ලෙක්ගේ ඇඟේ එල්ලෙන. එහෙම උන්ගේ CCTV හයි කරත් කමක් නෑ. ඒත් මනුස්සකමට කාත් එක්ක හරි කතා කිරීම ආනන්තරීය පාප කර්මයක් නෙවෙයි. විසි එක්වන සියවසේ හුළං පොදක්වත් ගෑවිලා තියෙන එකෙක් නම් ඔය තරම් වපර ඇහෙන් ඔය දිහා බලන් නෑ. පෙර කරපු මොකක් හරි පින් මහිමයකට අපේ ගෙදර මිනිස්සු දන්නවා මගේ යහළු ප්‍රතිශතේ වැඩි අගය දරන්නේ කොල්ලෝ කියලා.

වැදගත් ම සිද්ධිය තමයි මේ. අපේ බාහිර ස්වරූපය අනික් උන් දකින විදිය. මිනිස්සුන්ගේ රසඥතාවය වෙනස් තමයි. ඒක තේරුම් අරගෙන තමන් තමන්ගේ විදියටත් අනික් මිනිහට උගේ අමුඩේ ඇඳගෙන උගේ පාඩුවේ ඉන්න ඉඩ දෙන එකත් තමයි වෙන්න ඕනි. ඒත් මේ ලෙඩ්ඩු එක්ක බෑනේ ඕක කරන්න. මේක මම ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන් ම තේරුම් ගත්තේ මගේ කොණ්ඩේ නිසා.  අවුරුදු දහතුනක් වෙන මගේ පාසල් ජීවිතේ අප්‍රසන්නම මතකය මගේ කොණ්ඩේ. ඒක සායි බාබා මාදිලියේ කොණ්ඩයක්. ඒකට සෑහෙන විවේචන තිබ්බා. බුඩු අම්මේ ඉතින් කියලා පිළිවෙලක් වෙන්නත්, එක එකාගෙන් වදන් අහගන් නැතුව ඉන්නත් හිතන් මම කොණ්ඩේ ඉස්ට්‍රෙට් කරා. අම්මපා තට්ටේ ගාන්න හිතුනේ ඊට පස්සේ. එකෙක් දෙන්නෙක් ඇරෙන්න හත්මුතු පරම්පරාව ම මං දිහා බැලුවේ අමුතු සතෙක් දිහා බලනවා වගේ. අවංකව කිව්වොත් මට සෑහෙන දුක හිතුනා. ඒත් ටික කාලෙකින් ලෝක ධර්මතාවය.. අම්මටහුඩු වැරදුනා! ලංකා ධර්මතාවය තේරුම් ගත්තා. දැන් අවුලක් නෑ.

අපි ලෙඩ්ඩු එක්ක තරහා ගන්න නරකයි. අනුකම්පා කරන්නයි ඕනි. වසංගතේ වගේ ලෙඩේ පැතිරෙනවා නම් ලෙඩ්ඩු නැති ලෝකෙකට යන්න ඕනි. තත්වේ බලලා මමත් වෙන දීපංකරෙකට තොලොංචි වෙන්නයි හිතන් ඉන්නේ.



Wednesday, November 4, 2015

ඉරිඟු කොල්ලා

කෙවෙණි තුළ ම ගුලි ව නිදන දෑස් මගේ
කඳු අතරින් දිවෙන නුවර ගමන් මගේ
ලද යම් ක්ෂණයකින් විස්මයකින් වාගේ
දැල්වෙයි දකින විට මේ කොලුවාගේ රඟේ

උදයෙ ම අවදි වී ඉරිඟුත් තම්බාන
ඔප වැටි කමිසයෙන් ගත සිත සරසාන
පාර බලා හිඳ ඇසිපිය නොපියාන
බසයක් එන තුරා ඉනු මානවයාණ

එක අතකින් ඉරිඟු මල්ල එසවේවි
අනික් අතින් බසයට ඔහු ගොඩ වේවි
නිදිගත් සියලු දන නින්දෙන් ඇහැරේවි
පුස්ඹෙන් ඉරිඟු උන් ගත සිත පිරවේවි

සමබරතාව රැක හරි හපනෙකු සේම
කඳු පල්ලම් වංගු දුර්ග නොතකා ම
ජීවත් වෙන්න කරන ඉරිඟු වෙළඳාම
නිසරු නොවේ අග හිඟකම් පරදාම

කාසි පනම් එකි'නෙක එන විට අතට
තුතියෙන් යුක්ත බැල්මක් දෙයි බස් රියට
අලුතින් ලොව දකින ඉරිඟු මලක් ලෙසට
සතුටින් සිනා සී බැස යයි නිවහනට

Saturday, September 5, 2015

ප්‍රියයන්ට 'දෙන්න' යාම

ප්‍රියයන් පිළිබඳ කතා කිරීමේදී බොහෝ දෙනාගේ සිහියට එන්නේ ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීම දුකක් යන්නයි. නමුත් ප්‍රියයන් සිටිද්දීත් ඇතිවන සීන්කෝන් ගැන අපේ අවධානය යොමු කළ යුතු මනා ය.

තම ප්‍රියයන් වෙනුවෙන් නිදිමරන නිශාචරයන් වෙනුවෙන් නිදිමරන්නේ බොහෝ දුරට මදුරුවන් පමණි. ප්‍රිය පාර්ශ්වයේ එදිනෙදා සිදුවීම්, ඇති වූ අලකලංචි, පාළු මැකීම යනාදී මෙව්වා සියල්ල අපි නොපිරිහෙලා ඉටු කරන්නෙමු. නමුත් අපේ නව නිග්ගරහයක්වත් අසන්නට සිටින්නේ මදුරුවන්ම ය. කන වටේ සහ බොහෝ දුරට ලාවට වැදුන මදුරුවෙක් සිටී නම් නහය අස්සේ රිංගුවත් උන් සිටී. කොතරම් ජුගුප්සාජනක සත්ව වර්ගයක් උනත් බලු බල්ලෙක් නැතිකොට මදුරුවන්ගේ ඇසුර මට නම් දාහෙන් සම්පතකි.

තම ප්‍රියයන්ට ආහාර පානාදියෙන් සංග්‍රහ කිරීමත්, ඇඳුම් පැළඳුම් අරන් දීමත් කරන නූතන අනේපිඬුවරුන්ගේ සියලු වියදම් දරන්නේ උන්ගේ දෙමව්පියන් ය. උදේට ප්ලේන්ටිය බී පැමිණ තම යාළු මිත්‍රාදීන්ට අතිශය පොස් ආහාරපානවලින් සංග්‍රහ කරන එවුන් රෑට ගෙදර ගොස් ලුණුමිරිස් හා බත් කා බුදියයි. අණ්ඩ දමමින් එකම යට ඇඳුම පට්ට ගහන එවුන් අහවල් පුද්ගලයන්ගේ හෙළුව වසන්නට රෙදි කෑලි දෙක තුනක් මුට්‌ටු කර අයිටම් බවට පත් කරන ලද ඇඳුම් ගණන් නොබලා මිළදී ගනී. කොතරම් ප්‍රිය උනත් අනිකන්ගේ හෙළුව සහ බඩ ගැන සිතීමට පෙර තමා ගැන සිතීම යෙහෙකි.

තම ප්‍රියයන්ට හිස තබා ගැනීම සඳහා උර දෙන අහිංසකයන්ට උර දෙන්නේ බසයක ජනේලය පමණි. බසයක ගමන් නොගනී නම් ඔවුනට සෙට් වෙන්නේ මොකක් හෝ කාණු පල්ලකි. අපි බොහෝ දුරට අනික් අයගේ සැප පහසුව ගැන සිතන ජාතියකි. පුළුවන් තරම් උත්සාහ ගන්නේ 'දෙන්න' ය. ඒ දීමෙන් තමන්ට කුමක් සෙට් උනත් විස්සෝපයක් නැත. මම දෙන්න ම උපන් අයෙක්මි. උර දෙන්න ගොස් මගේ ඔලුව පලා ගන්නට ගිය අවස්ථා කොතෙකුත් ඇත. නිට්ටාවට ජනෙල් වීදුරුවක් පලාගෙන මගේ හිස ගමන් කරන දවසක මම දෙන එක නවත්වන්නට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත.

තම ප්‍රියයන් හා ඕනෑම මොහොතක කතා කරන්නට බලා සිටින අසරණයෙක්ට කතා කරන්නේ දුරකථන සේවා සම්පාදක ආයතනය විසිනි. දවසට කෙටි පණිවිඩ දෙක තුනකිනුත් (බලාපොරොත්තු නොවන වෙලාවල) ඇමතුමකිනුත් මේ ආදරය දෛනිකව සිදුවේ. එය සුන්දර ය. සමහර විට සිරා පුද්ගලයෙකු හා කතා කරනවාට වඩා සොඳුරු ය. අනවශ්‍යය වියදම් නැත. කට රිදෙන්නෙත් නැත. අම්මලාට ඇහෙන්නෙත් නැත. සරලව කිවහොත් කිසිදු ගින්නක් නැත.

තම ප්‍රියයන්ට ටොපි, චොකලට් හා සීනිබෝල සප්ලයර් කරන්නෙකුට සීනිබෝලයක් ලැබෙතොත් ඒ මුදලාලිට ඉතුරු සල්ලි දීමට නොමැති අවස්ථාවක පමණි. සමහරවිට ටොපි පහක් ම ලැබීමට ඉඩ ඇත. හැබැයි මෙහෙම දෙයක් ද ඇත. චොකලට් හා ටොපි කෑමෙන් අනතුරු ඒවායේ දවටන ප්‍රියයන් විසින් පෙරළා ඔබ වෙත ලැබේ. කලිසම් සාක්කුවේ හෝ බෑග් එකේ ඔබ මේවා දමා ගත යුතු වන්නේ ඔවුනට අනුව 'මතක් වීම' පිණිස ය. මා සතුව මතක් වීමට රැස් කරගත් කඩචෝරු පැකට් සෑහෙන ඇත.

තම ප්‍රියයන් වෙනුවෙන් කවි හෝ එවැනි යමක් ලියන්නෙකු වේ නම් ඔහු වෙනුවෙන් ලියැවී ඇත්තේ උප්පැන්න සහතිකය හා ජාතික හැඳුනුම්පත පමණි. ඒත් සමහරුන්ගේ එසේ ලියවුණු දේ කියවන්නට පරණවිතාන මහතාගේ සහය අවශ්‍යය වේ. නමුත් අපි බෝල අකුරුවලින් සීරුවට රවුමට සේකර ටෝක්ස් දෙන්නෙමු. අපේ ඇඟෙන් මදන මෝඩකම පහව යන තෙක්ම අපි මෙය කරන්නෝ වෙමු. 

අවසාන වශයෙන් කීමට ඇත්තේ අපි නොදැනුවත් ලෙසම හෝ කරන්නේ අපේ ප්‍රියයන් සතුටෙන් තැබීම පමණක් බවයි. එසේ කිරීමෙන් අපි සතුටක් ලබන්නෝ වෙමු. යමක් බලාපොරොත්තුවෙන් පමණක් ප්‍රියයන් ජිවිතයට ලඟා කරගන්නා මෝඩයෙක් නොවීමට සිහි තබා ගැනීම අවැසි ය. 


Monday, August 24, 2015

සිංහලේ කෙල වීමේ පර රුදාව

මේකේ මාතෘකාව උග්‍ර ජාතිවාදී සීන් එකක් දුන්නට මේ ඊට හාත්පසින් වෙනස් කිරිටොපි මෙව්වා එකක් ගැන මෙව්වා එකක්. මේක ලියවෙන්නේ උසස් පෙළ විභාගය හා සම්බන්ධ සිංහලේ අරභයා. මගේ අම්මයි අප්පච්චියි දෙන්නම සිංහල ගුරුවරු වෙච්චි. අප්පච්චි හිටපු සිංහල කථිකාචාර්ය කෙනෙක් වෙච්චි. ලොකු අප්පච්චි දැනුත් ෆීල්ඩ් එකේ ඉන්න රටේ ගොඩක් දෙනා දන්නා සිංහල කථිකාචාර්ය කෙනෙක් වෙච්චි. සෝ එකට කිව්වා නෙවේ ඉතින් කතාවට එන්ටර් වෙන්න මේ තමයි පදනම.

පුංචි කාලේ ඉඳන්ම මම හැදුනේ පොත් එක්ක. සිංහල භාෂාවෙන් ලියවුණු පොත් එක්ක. ඒ වයසේ අනික් ළමයින්ට වඩා හෙන පොර ඉතින් සිංහල සම්බන්ධෙන් මම. දැන් තමයි පොඩ්ඩක් ලොන්තපොල් වෙලා ඉන්නේ කරුමෙට. උසස් පෙළ ගැන තුත්තුකුඩියේ වගක් නැති කාලේ ඉඳන්ම මම කස්ටියට කිව්වේ මම කවදා හරි සිංහලවලින් උසස් පෙළ කරනවා කියලා. පස්සේ තමයි ඉතින් දන්නේ එකක් කොරන්න බෑ හිටන් තව දෙකක් තෝරාගන්න ඕනි ය කියලා.  අපරාදේ කියන්න බෑ ඉතින් අම්මයි අප්පච්චි මට කැමති දෙයක් උසස් පෙළ කරන්න තෝරගන්නෙයි කිව්වා.

----------------------------------------------------------------------------------------

"දුව ඔයා බයෝ කරන්න.. අපේ දෝණි එක්ක එකට ක්ලාස් යන්නත් පුළුවන් (අපෝ ඔව්.. ඔය දෝණි එක්ක එකට ගිහින් තුන හතර වෙලා තමයි එන්න වෙන්නේ)"

"ඇයි තමරා, දුව ආර්ට්ස් කරන්නේ? ඔයාලා බල කරාද මෙයාට? හොඳ රිසල්ට් එකක් තියන් ආර්ට්ස් කරන්නේ නම් අපරාදේ නේද? (නෑ.. නෑ.. කිසි අපරාධයක් නෑ. දක්ෂ ළමයි ආර්ට්ස් කරනවා දැකලා නැති අවුලක් මෙතන තියෙන්නේ)"

-----------------------------------------------------------------------------------------

සිංහලේ පර රුදාව කියන්න කලින් මම උ/පෙ ට මොන කෙන්ගෙඩිය කරනවද කියන රුදාව ඔය වගේ තමයි උනේ ඉතින්. හැමෝටම හෙනම අවුල උනේ මම ආර්ට්ස් කරන එක. හරියට නිදාගන්නෙත් නැතුන් කල්පනා කරන්න ඇති මම ගැන ඒ දවස්වල. ඕනි පශ්චාත්භාගයක් ප්‍රීති වෙසක් කියලා ඔය එකක්වත් නිසා මගේ අදහස මම නැති කරගත්තේ නෑ. මේ විභාගය මේම... මේම... මේම අමාරු එකක් ය කියලා රෙකෝඩින් එකක් හැමදාම වගේ කොහෙන් හරි අහන්න ලැබුන නිසා මමත් පාඩම් කරා හොඳට. 

නන්දිමිත්‍ර ඩයල් එකක් උනාට මොකෝ ඉතින් ඉස්සෙල්ලාම විභාගේ ලියන්න ගියපු දවසේ ලෙසටම මට භීතිකාව. දාඩිය දානවා එහෙන්. වතුර තිබහා හැදෙනවා එහෙන්. පරිසරයට විනාඩියක් කරන්න යන්න හිතෙනවා තවත් පැත්තකින්. ඔහොම ඉන්නකොට ඉතින් මට වෙලාව මදි. අනික ඉස්සෙල්ලම පුදනකොට ම කෑ පපඩම් වගේ තිබ්බෙත් සිංහල. මළගිය ඇත්තෝ ප්‍රශ්නේ ලියන්න පටන් ගන්නකොටම කොහෙන්ද මතුවෙච්ච අයිටමයක් මගේ පේපර් එක අරන් ගියා. එළ කෑල්ල නැති වෙච්ච එළ හරකි වගේ ඉතින් මම ගෙදර ආවා වැඩේ නන්නපුරාවට ම ඉවරයි කියලා තේරුන් අරගෙන.

කොහොමින් හරි විභාගේ ඉවර උනා කියමුකෝ. ප්‍රතිඵලත් ආවා කියමුකෝ. 'ඒ' සාමාර්ථ දෙකක් ඇවිත් තිබ්බා ගිය ආත්මේ සෞදි අරාබියට බොරතෙල් පටවපු පිනෙන් තර්ක සාස්තරෙටයි දේසපාලනේටයි. මගේ ඇට මිදුළු එක්ක සම්බන්ධ වෙලා හිටපු සිංහලවලට ඇවිත් තිබුනේ හත්තිලව්වේ 'බී' එකක්. ඒක දැනගත්ත වෙලාවේ ගෙදර අය දුක පෙන්නුවාට ටිකකින් හරි ගියා. මම පුල්මුඩ් වෙලා ඉන්නවා දැකලා අප්පච්චි කිව්වා "ඔයාට කීර්තිය සම්බන්ධ ප්‍රශ්න එයි. එච්චරයි ඉතින්. ගණන් ගන්න එපා" කියලා. එයා එහෙම කිව්වට දෙයිහාන්දුරුන් පල්ලා මිනිස්සුන්ගේ විස්සෝපේ තේරුණේ දවස් දෙකක් තුනක් ගියාම.

සිංහලේ පර රුදාව දැක්කේ ඊට පස්සේ තමයි. පාරේ ඉන්න නාට්ටමියා ඉඳන් එක එකා සරල ආතලයක් ගත්තා සිංහල ටීචර්ගෙයි සර්ගෙයි දුවට සිංහල සෙත්තම් වෙලා කියලා දැනන්. එක එක වැඩවලට ඉස්කෝලෙට ගිය හැමදාම සුවිශේෂ සෙට් එකක් මට නව නින්දා දුන්නා. යාළුවොත් කින්ඩි දුන්නා දොබෙං යන්න. ගොඩක් උන් මගේ විලි වහන්න ආවේ උන්ගේ රෙදි ගලෝගෙන. ඒත් ඉතින් මූණ මාත් එක්ක තරහ උනා කියලා මම නහය කපාගන්න ගියෙත් නෑ. සිංහල බොක්කෙන් ගොඩ යන්න බැරි උන නිසා මට එක එක කතා අහන්න උන එක සාධාරණයි. ඒත් මේ වගේ හුටාර් ලෙවල් එකකට ඒවා අහගන්න උන එක ගැන නම් මට තියෙන්නේ තරහ මිශ්‍ර දුකක්. මම මගේ මුළු ශක්ති ප්‍රමාණයෙන් ම පාඩම් කරලයි ඔහොම උනේ. ආතක් පාතක් නැතුන් විභාගේ ලියපු සොත්ති උපාලියෙක් නෙවෙයි මම. 

අපේ ඈයෝ අපෙන් බලාපොරොත්තු වෙනවට වඩා පඩික්කමක් අනික් උන් බලාපොරොත්තු වෙනවා කියලා වෙලාවකට හිතෙනවා. එහෙමත් නැත්තන් අනික් අයගේ ආතල් කුඩු වෙලා නිසා අපේ කුඩු වෙන දෙයක් මහා ඉහළින් විපස්සනා කරනවා. කස්ටිය පල් පාට් දාපු කාලේ මට පොඩි මෙව්වා එකක් හිතේ තිබ්බට මොකෝ දැන් නම් පන් කන්ටිනිවුස්.... මම සිංහල කෙලා-හුටා කරගත්තේ දැනුම නැතුව නෙවෙයි. ඒ බව මම දන්නවා. වටේ පිටේ ඉන්න ගල් බම්බු නොදත්තාට ගෙදර ඈයෝත් දන්නවා.

මෙහෙම දෙයක් ලියවුනේ ශිෂ්‍යත්වේ කියලා විභාගයක් ඊයේ තිබ්බ නිසා. පුංචි එකා ෆේල් නම් ඒකා තලා පෙලා දානවට වඩා ෆෝම් කරලා ගන්න එක හෙන සිරා. මමත් ශිෂ්‍යත්වේ ෆේල්. ඒත් අමන මැටි මොන්ගලයක් නෙවේ (පොඩ්ඩක් ඉතින් දන් නැද්ද?). පිට මිනිස්සුන්ගේ නරි නාටක අපේ ඔළු අස්සේ දාගෙන ඒ ගැන හිතලා අපි සිරා ම අපතය එහෙමත් නැත්තම් මේක තමයි ලැබීම ය කියන බයිලා හිතන්න වෙන්නේ ගෙදර අයටත් අපිව පරාජිතයෙක් විදියට පේනවා නම් විතරයි. මම මගේ මල්ලිට වීරයෙක්, ඉඳලා හිටලා කුණුහරුපයක් කිව්වට ඒක එහෙමමයි. අම්මයි අප්පච්චියි දෙන්නත් දන්නවා මම කොයි වගේ කෙනෙක්ද කියලා. ඒ නිසා දැන් ඔය මොක්කු මාව බලු කරත් උන් මට නිකන් පාලම් කොක්කු ටිකක් විතරයි. 



Friday, June 12, 2015

වෙරිමත




උනුන් කී නේක මල්
පිපෙන හැන්දෑ කලේ 
තිත්ත කරුවල රැගෙන
එන සීත මද නලේ 
ජනෙල් දොරපලු ගෙවල 
වැසී ගෙන යන වෙලේ 
වැරදීමකින් මනෙත 
රැඳුණි ආකස් තලේ

බීමතින් තාරපති 
වලා පටලේ පැටලි 
පය පැකිල වැටි වැටී
ආවාට ඇති කරන් 
හිස රිදුම් දෙන හැඩයි 
තරු විසික් වෙන තරම් 

ජීවිතය කල්කදුරු
අසරණ ම දෙනෙතකට 
තමන් පැතු එකී සඳ 
නොපායන හෙට දිනට
බමන මත් ගෙන 
අහස පුරා ජවුසන් නටන 
මේ සඳේ සේයාව 
දෙන මිහිර යම් පමණ

වෙරි සිඳුණ චන්ද්‍රයා 
ගොරව ගොරවා නිදි ලු
මෙතෙක් කල් එදෙස 
යොමු නෙත් තාම නිදි නැති ලු 
නිදිමත ද වෙරිමත ද 
ඒ දෑසෙ වේ ගැටළු 
පව් නොදී නිදාගමි 
ලෝකෙට නොවී විහිලු

Monday, May 4, 2015

අරුම පුදුම පුංචි ගමන

මම එකසිය ගානට මේ දවස්වල ගෙදරට නාකි වෙනවා උනත් අපේ ගෙදර ඈයොන්ට නිවාඩුවක් ලැබෙන්නේ බොහොම අමාරුවෙන්. ඒ ලැබුණු මෙව්වා එකෙන් ප්‍රයෝජනේ ගන්ට හිතන් අපේ 'ගෙදර'ට එපිටින් තියෙන 'පුංචි ලෝකාන්තය' බලන්න ගියා කියහල්ලකෝ! අහවල් දිනේ එළිවෙන්ටවත් එහෙව් ගමනක් යන බවක් මම දැනන් හිටියේ නෑ. බොහොම අමාරුවෙන් තමයි අටට විතර මාව ගෙදර අය නැගිට්ටවා ගත්තෙත්.

ගමන පටන් ගන්නත් කලින් සුපුරුදු කඩචෝරු මල්ලක් ම ගත්තා. කඩචෝරු කිව්වට එහෙමට චෝරුවක් නෑ. යන මග දිගට බඩගින්නක් එන එක දෛයිවෝපගත නිසයි එහෙම කලේ! ඉතින් දැන් ඔන්න අපි යනෝ. යන පාර වැටිලා තියෙන්නේ මගේ ඉස්කෝලේ කාලේ මතක ගොඩක් මැද්දෙන්. වෙන කෙහෙම්මලක් නෙවේ මගේ හොඳම යාළුවා ඉස්සර හිටියේ ඒ පැත්තේ. එයැයි දැන් නුවර ලමිස්සියෙක්. මේ විදියට මතකයන් මහා ගොඩකුයි, තේ වතුයි, කඳුයි මැද්දෙන් ලෑල්ලට පාගාගෙන යන්න ගියා.

මේ ලෝකාන්තය තියෙන්නේ මඩොල්සිම කියන ඉසව්වේ. පස්සර ටවුමෙන් පිටමාරුව පාරට වැටුණා ම ඔන්න ඉතින් හරි පාරේ. මේ ලෝකාන්තයට යන පාර ගැන වචනයක් කියනවා නම් ඉතින් සුම්මා! පිහිටලා තියෙන්නේ රෝබෙරි වතු යාය කෙළවර. ඒ වත්තට යන්න කලින් තව නොසෑහෙන ලස්සන තේ වතු ගොඩක් පහු කෙරෙනවා. යෝධ මිනිස්සු වගේ නැගිටලා ඉන්න කඳු, පාර දෙපැත්තේ ම ආය ඉතින් කන්න හිතෙනවා බදාගෙන. පාරවල් උනත් බත් දාගෙන කන්න පුළුවන් මට්ටමට හදලා නිසා අවුලක් ම නෑ. හැබැයි සමහර කඩතොළු වෙච්ච තැන් තිබ්බා. ඒත් මේ පාර අපේ ගෙදෙට්ට යන පාරට වඩා සෑහෙන දියුණුයි. 

මඩොල්සිම ටවුම පහුවෙනකොට මගේ කඩචෝරු පංගුව අහවර වෙලා තිබ්බේ. අනික් අයට නම් ගාණක්වත් නෑ. ඒත් කොයි ම වෙලාවකවත් කෑම තනි කරන්න නරකයි. ඉතින් ඔන්න ඕකයි උනේ. ටවුමට ටටා කිව්වා විතරයි මට නම් දැනුනේ අමුතු ම ලෝකෙකට ගියා වගේ. මිනිස්සු උනත් මුණ ගැහුනේ කලාතුරකින්. තනිකර ම අපේ ගෙදර කස්ටියයි, කොළ පාට අවකාශෙයි විතරයි. අපි යන අතර මග පුංචි ළමයි වාහනේට අත දැම්මා නගින්ට කියලා හිතන්. කොහේ ඉඳන් එනවාද, තව කොච්චර පයින් යන්න තියෙනවාද කියන්න දන්නේ නෑ. පැටවු ටික දාගෙන යන්න තිබ්බා අපේ මල්ලි ව බැස්සුවා නම්. බඩු මලුත් උස්සන් මග දිගට තවත් ගොඩක් අය ගියා. ඒ හැමෝගේ ම මූණුවල තිබ්බේ මහන්සියක්. ඒත් ඒ මැද්දෙන් අහිංසක විදියට හිනා වෙන්නත් හයිය හත්තියක් ඒ මිනිස්සුන්ට තිබ්බා. මෙච්චර ලස්සනට හදලා තියෙන පාරේ බස් යන් නැද්ද? එහෙමත් නැත්නම් මේ මිනිස්සු බස්වල යන් නැද්ද? මේ වගේ ප්‍රශ්න ගොඩක් මැද්දේ ලෝකාන්තේ දිහාට ශේප් එකේ අපි කිට්ටු කරා.

වෑන් එකක් අපි යන මග නතර වෙලා තිබ්බා. ලෝකාන්තෙට ම ඔප්පු වෙන්න මේ රථේ අර මූකලානේ මැද්දේ නැවතිලා. ඇච්චෝ බැච්චෝ ටිකකුයි ලොකු ඈයෝ දෙතුන් දෙනෙකුයි ලොවෙත් අසරණ වෙලා. ඒ පාර අපේ කාර් එකට මොනාදෝ වයර් වගයක් ගහලා මොකද්ද විජ්ජාවක් කොරන්න ගියා. මට ඕවා තේරෙන් නැති නිසා ඒ ටිකට තේ වත්තක් මැද්දට ගිහින් මම හුරේ කියලා සෙල්ෆි හැට හැත්තෑවක් ගැහුවා. ඔච්චරයි ඉතින් මට කොරන්න පුළුවන්. එක එක මානසික තත්ත්ව ඉතින්. අපේ අම්මා සෙල්ෆි හඳුන්වන්නේ 'අපේ දුවයි පුතයි ගන්න විදියේ ෆොටෝස්' කියලා. අර වෑන් එකේ කස්ටිය කිව්වා මෙතන ඉඳන් නම් කාර් එකට යන්න බැරි බවක්. ඉතින් අපි ඒ ටික පයින් යන්න හිත හදාගත්තා.


අර පොරවල් ඇත්ත තමයි කිව්වේ. වෙන වාහනවලට යන්න ඇහැක් උනත් කාර් එකට නම් යන්න බැහැ. දැන් ඔන්න අපි ගාටනවා. මට හිතුනේ දැන් මොකෙක් හරි පිහියක් අමෝරාගෙන මේ තේ වත්ත මැදින් මතු වෙයි කියලා. ඒ තරමට මිනිස් පුළුටක් නෑ. දන්න ඇටි කෙහෙම්මලක් නැති උනාට නඩේ ගුරා වගේ මම තමයි ඉස්සෙල්ලා ම ගියේ. එහෙම ගිය මගේ සැර බාල උනේ සඟ දාපු නයිට් රයිඩර් ඩයල් දෙකක් බයික් එකක් උඩ ඉඳන් මම දිහා කන්න වගේ බලන් ඉන්නවා දැකලා. එක පාරට නවතින්න බැරි නිසා මම හෙන උද්භිද විද්‍යාඥයා වගේ ලඟපාත වල් පැළයක් නිරීක්ෂණය කරන්න පටන් ගත්තා ගෙදර සෙට් එක මට කිට්ටු කරනකන්. එයයිලා ආවට පස්සේ ආයෙත් දැඩි එඩි පාගෙන ඉස්සරහට ම ගියා. ළං උනාට පස්සේ තමයි දැක්කේ මේ ඉන්නේ රෝමියෝ ජුලියට් අයිටම් එකක් කියලා. අපි ඉතින් බොරුවට බයවෙලා. 

අපි ලෝකාන්ත සීමාවට ආවා ම හෙන උඩක තවත් දෙන්නෙක් වෙලිලා හිටියා. මට නම් උන් දෙන්නා  ව තල්ලු කරලා දාන්නමයි හිතුනේ. කරගන්න සෙප්පඩයක් කරගන් නැතුව උන් දෙන්නා හිනා වෙවී මම සීරියස්  ඡායාරුපකරණයේ යෙදිලා ඉන්නවා බලන් හිටියා නිකන් දැකලා නෑ වගේ. අපේ අම්මා මේ වෙනකොට එකසිය අටවාරයක් විතර 'කාගේ හරි ළමයිනේ' කියලා මන්තර ගාණට ජපේ. කාට කිව්වද දන් නෑ හැබැයි. එක්කෝ මට, නැත්නම් එයා ඒක වා තලයට මුසු කරන්න ඇති. උන්ට හෙණ වදින්න ඒ අස්සේ මගේ කකුල කූඩල්ලෙක් කාලා. අච්චර කකුල් ගොඩේ මේ ගෝතයා මගේ කකුලේ ම එල්ලුනා. හද වි'ලේ' ඔබ පීපුණා වගේ මගේ කකුල ගන්න දෙයක් නෑ ලේ විමානේ. මගේ කකුල මගේ අමාරුව නිසා ඒකත් යන්තන් සේප් කරන් මමත් හිමීට ලෝකාන්ත දර්ශනේට හොම්බ දැම්මා.

"මට තාම දහනවයයි. අපේ අම්මලා මාව මහන්සියෙන් හැදුවේ. දැම්ම මැරෙන්න බෑ. කරන්න දේවල් ගොඩක් තීනවා!' පිස්සු පීකුදු ඕයි! මනුස්ස ජිවිතේක වටිනාකම දැනෙන්න ලෝකාන්තෙකට හොම්බ දික් කරන්න වෙයි කියලා මම හිතුවේ නෑ. ආරක්ෂක වැටක් තියා නංචි වැටක්වත් නෑ බන්. ඕනි කෙනෙක්ට පය බුරුලෙන් තබා යන්න විතරයි තියෙන්නේ. මොනා උනත් පට්ට දර්ශනේ. ඌව වෙල්ලස්ස ම චිත්‍රයක් වාගේ ය. මේ සීන් එකෙන් නැගෙනහිර පළාත් සීමාව තෙක් ම පේනවා ය. ආතල් ය. භයානක ය. අව්වක් වැටිලා තිබ්බත් ඇඟේ වැදෙන හුලන් පාරට අව්වත් සැලෙන්ඩර් ය. මේක නම් අදහන්ට වටිනා තැනක් ය.

ඉතින් ලෝකාන්ත සොමියෙන් ඔකඳ වෙලා අපි ආයෙත් ගෙදර බලා යන්න කාර් එකටත් ඇවිත් හරි බැරි ගැහුනා. ඒ ටිකක් යද්දී මගදී අපේ වාහනේට නගින්න අත දාපු කොලු රෑන එනවා පෙනුනා. දෙවි සන්තේ! උන්ට කොයි තරම් මහන්සියක් දැනෙනවා ඇතිද? මට හීනෙක අංශු මාත්‍රේකින්වත් හිතන්න බැරි දුරක් මේ පොඩි උන් ඇවිල්ලා. ඒත් මුළු මූණේම හිනාව. ඇවිල්ලා විතරක් නෙවේ. තවත් අපිත් පහු කරගෙන යනවා. මොන තුත්තුකුඩියට යනවාද කියන්න දන්නේ නැති උනත්, යන ටිකට හොඳ පණ ගෙවෙනවා ඇති කියලා එවෙලේ නම් හිතුනා. සිරාවට! ලංකාවේ ඇති නැති පරතරේ කොච්චර අමන ද? තුප්පහි ද? මේ අහිංසකයෝ කඳු බඩ ගාන ටිකට තවත් තැනක කොලුවෙක්ට අම්මෙක් හුබ්බ ගන්න බැරි තරමට කවනවා වෙන්න පුළුවන්. එහෙමත් නැති නම් තවත් තැනක කාපු පීසා පොල් සම්බෝල් ටික දිරෝගන්න බැරුව ජිවිතේ හරිම සාටර්, ලයිෆ් එක වැඩක් නෑ වගේ ගොන් ආතල් ගන්න සැට් ඉන්න පුළුවන්. තව ඉන්නවා ඇටෙන් පොත්තෙන් එළියට ආ ගමන් අපි හෙන ගෑල්ළමයි ය. ඒත් අපිට කොල්ලෝ නැතිය කියලා හූල්ලන අටේ නවයේ කෙල්ලෝ. ඒකත් අතරේ මම වගේ ගොබිලකම වෑහෙන පොස් කියලා හිතන් ඉන්න (ඒත් එහෙම නැති) උන් ඉන්න පුළුවන්. ලෝකේ මිනිස්සුන්ට මෙච්චර ප්‍රශ්න තියෙද්දී මට එවෙලේ තිබ්බ එක ම ප්‍රශ්නේ ලෝකාන්තේ check-in කරන්න හරියට නෙට්වර්ක් එක නොතිබ්බ එක. විලි ලැජ්ජාවේ බෑ බන් තිරිසණි. මේකයි වෙන්නේ! අපිට කාලා කාලා තෙල. ඕක මෙව්වා වෙන්න යන කාලේ වැඩී. අම්මලාගේ භාෂාවෙන් කිව්වොත් සැප වැඩී. 

ඒ අරුම පුදුම ලෝකෙන් එළියට ඇවිත් අපි කරේ බඩ කට පුරා කාපු එක. කන අතරෙත් මට හිතුනේ අර ළමයි තාමත් දං ගෙඩි කකා ගෙදර යනවාද දන් නෑ කියලා. මඩොල්සිම අරුම පුදුම වටපිටාව නිසා ම නෙවේ. මූදු හතක් ගලන්න අඬන්න හේතු තියෙද්දිත් ඒ මිනිස්සුන්ගේ හදවතෙත් මූණුවලත් තිබ්බ හිනාව! ඒක හරි ම පුදුමයි. ඕනි කරන සැප පහසුකම් හැම දේම තියන මිනිස්සු පඩංගු කඳුළු තුන්සිය හැටපස් දවසෙම ඇස් දෙකේ පුරෝගෙන ඉන්දැද්දී අර අහිංසකයෝ හිනාවෙන්නේ කොහොමද? ඒ හිනා වෙන්නේ අපිටද? හරි ම පුදුමයි!


Wednesday, April 15, 2015

සොපින්? සොපින්

මෙතුවක් කාලෙකට ලබන මූසලම 'සුබ' අලුත් අවුරුද්ද ලැබුවේ මේ අවුරුද්දේ වෙන්න ඕනි. වෙනදට ඉලව්වක් වෙනකන් කෑ ගහන කොහා හොයාගන්නත් නෑ. අපිට නම් ඉතින් ගානක්වත් නෑ. රේඩියෝ, ටෙලිවිෂන්වල එක එක විදියේ කොහා පාට් යන නිසා අවුලක් ම නෑ. කොච්චර මූසල උනත් පොතේ හැටියට සුර්යයා රාශි මාරු කරනකොට අලුත් රෙදි ගන්න එපැයි. ඒ නිසා කාට නැතත් කඩවල්වල එවුන්ට නම් සෑහෙන අවුරුදු ඇති. 

කාලෙකින් මිත්‍රයෙක් එක්ක කතා කරනකොට කොච්චර වැදගත් දේවල් තියෙනවද අහන්න. කවදද මගුල? ළමයි කීයද? කොහොමද ඉතින් පවුල් ජිවිතේ? වගේ වැදගත් ප්‍රශ්න තමයි මතු කරන්න ඕනි. ඒත් මේ මෑතකදී මට කතා කරපු හැම සකියාම ඇහුවේ එකම ගොබිල ප්‍රශ්නයයි.

'ආහ් තිසා... රෙදි ගත්තද?'
'ඉතින් ඉතින් අවුරුද්දට ඇඳුම් ගත්තද?
'ෂොපින් ගියාද බන්?'
'උඹ නම් ඇඳුම් ගන්න ඇති නේ?'

මොන රෙද්දක් ගැනද මුන් මේ අහන්නේ? රෙද්ද ගැන විතරද අහන්න තියෙන්නේ? ගහක් කොළක් මලක් ඇත්තෙම නැද්ද මේ රටේ? අවුරුදු සොපින් නැකත පොඩි වෙලාවකට අමතක කරොත්, මම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් ම ඔය කඩවල් අස්සේ රස්තියාදු වෙන එකට අකමැති කෙනෙක්. අයෙක්ට හිතෙන්න පුළුවන් මේ මොන විකාරයක්ද කියලා. ඇයි ඉතින් සමාජ සම්මතේ සියලු කාන්තාවෝ සොපින් කෙරෙත් කියන එකනේ. අනේ මන්දා ඉතින් කොහොමත් මගේ සිස්ටම් එක සෑහෙන අවුල්. ඒ කියන්නේ මම හිතන මතන විදිය. උපන් හැටි තමයි. හැබැයි ඕනිම දෙයකට අපි නිකන් ම අකමැති වෙන්නේ නැහැනේ. හැම දෙයකට ම හේතු තියෙනවා. ඇඳුම් ගන්න යන්න අකමැති කියන එකේ තේරුම මම නිර්වස්ත්‍ර ව ඉන්නවා කියන එකත් නෙවෙයි. සිස්ට සමාජේ නිසා කොහොම හරි රෙද්දක් පලක් ඇඳන් ඉන්න එපෑ. ඒකට මම අනිවා කඩයක් අස්සේ රිංගන්න ඕනි. මොකද මට තියෙන්නේ කාටවත් කියලා රෙදි කෑල්ලක් ගෙන්න ගන්න පුළුවන් ශරීර ස්කන්ධයක් නෙවෙයි. 

ඔන්න දැන් හා හා පුරා කියලා ඇඳුමක් ගන්න ගියා කියමු. හුස්ම ගන්න කලින් සේල්ස් පර්සන්ස් කියන එවුන් ඇවිත් ඇඟේ එල්ලෙනවා. රෙද්දක් ගැන හිතන්න කලින් උන් අහලා ඉවරයි මොනාද ඕනි මොනාද ඕනි කියලා. පොඩ්ඩක් ඉඳින් තාම හිතලා නෑ කියලා ඒ වගේ වෙලාවක කියන්න ඕනි. මම එක ම එක පාරක් එහෙම කියලා තියේ. ඒක ඉතින් එවුන්ගේ රස්සාව තමයි. ඒත් ඒක කරන විදියක් තියෙනවා නේ. සමහරු ඉන්නවා නරි නැට්ට වගේ පස්සෙන් එනවා. තවත් එවුන් ඉන්නවා අලි වංසේ. ආසාවට උදව්වක් ගන්න බෑ. එක්කෝ ෆෝන් කටු ඔබ ඔබ ඉන්නවා, නැත්තන් අනික් අය එක්ක විචාරශීලි සංවාදවල නිරත වෙලා ඉන්නවා. එහෙම එකෙක්ට කතා කරාම එන්නෙත් මූණ කොරහා කරගෙන. එලිසබෙත් නෝනලා නිසා!

අනික් නරකාදිය තමයි ෆිට් ඔන් කෙරුවාව. මේක දිවි පරදුවට තියා කරන්න ඕනි වැඩක්. මොන කරුමෙකට දෝ උත්සව කාලෙක අක්කා කෙනෙක් එක්ක මට සොපින් යන්න උනා. ඇතුලට යන්න කලින් ම මට තේරුණා අද නම් ඔළු ටික බලලා තමයි එන්න වෙන්නේ කියලා. ඔන්න දැන් කස්ටිය ම පිස්සු හැදිලා වගේ ඇඳුම් තෝරනවා. උත්සව ප්‍රීතියෙන් ඔකඳ වෙන්න කලින් මම රෙද්දක් දෙකක් නිවී සැනසිල්ලේ අරන් තිබ්බා. ඒ නිසා මම ෆෑන් එකක් යටට වෙලා මේ මිනිස්සුන්ගේ කෙරුවාවල් බලන් හිටියා විතරයි. ඔන්න ඉතින් මැදි වයසේ නෝනා කෙනෙක් අතේ, ඔළුවේ වගේ ම බෙල්ලෙත් රෙදි තොගයක් පටලන් ෆිට් ඔන් එක පැත්තට දිව්වා. තව කොහෙන් හරි රෙද්දක් එල්ලගන්න තිබ්බා නම් ඒකත් කරන්න තිබුණා. ඒ ගියත් එයාට ඒ ඔක්කොම ෆිට් ඔන් එක ඇතුලට අරන් යන්න බැහැ නේ. ඉතින් දැන් මෙයා සේල්ස් පර්සන් කෙනෙක් එක්ක ඒ ගැන විවාදේ. එතන එක ම ගාල ගෝට්ටියයි. මේ මොන විලි ලැජ්ජා නැති වැඩක් ද කියලා මම හිතෙන් හිනා වෙවී හිටියේ. අම්මේ ඉතින් ඔව්වට සෑහෙන පෝලිම්! රෙද්දක් ගත්ත ගමන් පණ ඇරලා, පුළුවන් නම් ඩමී දෙක තුනකුත් පෙරලගෙන දුවන්න ඕනි! නැත්තන් කස්ටිය එන්න එන්න ම වැඩි වෙනවා නේ.

අනික බන් සමහර ෆිට් ඕන්ස් හිමාලය පැත්තේ හඳුනා නොගත් ගල්ගුහා වගේ. සමහර එව්වා තියෙනෝ දෙකට තුනට නැවීගෙන අඳින රෙද්දක් අඳින්න ඕනි ඒවා. මට ගොඩක් වෙලාවට සෙට් වෙන්නේ ඒ වගේ උල්ලුක තමයි. අත් කකුල් එහේ මෙහේ කොරන්න බැරි, කුදා ඉස්ටයිල් එකෙන් ඇඳුම අඳින්න ඕනි වගේ ම එකසිය ගානට දාඩිය සෙට් වෙන පොට් ඕනා තරම්. මෙව්වට රිංගන ගෑණු මිනිස්සු ගොඩක් දෙනා රෙදි අඳිනවාට අමතර ව රෙදි හෝදන එක, වේලෙන්න අව්වට දාන එක වගේ වැඩ කරනවා මයේ හිතේ. එහෙම එවුන් රිංගුවොත් රිංගුවා තමා. සෑහෙන වෙලාවක් ගන්නවා රෙද්දක් අඳින්න. අනික මේ රෙදිවලින් ප්‍රීති වුණා ම මනුස්සකමක් ඇත්තේ ම නෑ ඉතින්. තල්ලු කරගෙන බැරි නම් මරාගෙන ටයිප්! වැඩියෙන් ම උත්සව කාලෙට තමයි ඉතින් මේ සිද්ධි වෙන්නේ.

ඉස්සර අපේ ජන සම්මතයේ සොපින් කට්ට තිබ්බේ නැහැනේ. එක්කෝ වෙළෙන්දෙක් ගමට එනවා. එහෙමත් නැත්තන් කඩමණ්ඩියේ සෙට් වෙනවා. හම්මේ ඉතින් කඩමණ්ඩි අද තියෙන සොපින් සංකීර්ණ වගේ නෙවේ. මේ දෙකෙන් එකක්වත් නැත්නම් ලස්සන ඇඳුමක් තමන් ම හෝ ගමේ රෙදි මහන නැන්දා කෙනෙක්ට කියලා මහගන්නවා. අලුත් අවුරුද්දට අලුත් ඇඳුමකින් හැඩ වෙලා අලුත් වෙන මානසිකත්වය තිබ්බත් තෙරපි තෙරපි අලුත් ඇඳුම් අරන් විලි වහගන්න ඕනි කමක් තිබ්බේ ම නෑ ඒ කාලේ අපේ ඈයොන්ට! කොහාත් විකිණෙන මේ කාලේ රෙද්ද ගැන කවර කතා ද ඉතින්? අනික අපිට නැතත්, අපි අඳින පළඳින විදිහ ගැන අපේ වටේ ඉන්න අයට තමයි ඌයියා එක්ක.

ඒ වෙලාවට තමයි සොපින් සිස්ටම් එකට හෙන වැදෙන්න කියලා කොළ අතු ටිකකින් වහගෙන  ඉන්න හිතෙන්නේ, සත්තකින් ම.


Friday, March 27, 2015

තිරිසණී පුරාවෘතය

පුරාවෘතය කියලා බරපතල වචනයක් දැම්මා උනාට මේක මේ හෙන සිරා ගෑල්ලමයෙක්ට නමක් හැදුන විදියක් එහෙම නෙවෙයි. මගේ නම තිසරණී. ඒකේ තේරුම බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ යන ත්‍රිවිධ මාර්ගය අනුගමනය කරමින් එහි ගමන් ගන්නී කියන එක. ඒක අම්මයි අප්පච්චි දෙන්නා සෑහෙන දුරදක්නා නුවණින් දාපු නමක් අවංකව ම. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මට 'තිරිසණි' කියලා නමක් පටබැඳුණා. ඒක තිසරණී කියන නම ලඟින්වත් යන්නේ නැති මහා මූසල නමක්. ඒත් ඒ නම පසුපස තියෙන කතාව, මතක් කරන මතක් කරන වාරයක් පාසා අශ්ව බල එකසිය ගානට නැගෙන හෙන ඉස්ටෝරියක්.

මම මිශ්‍ර පාසලකට ඇතුළත් උනේ සිස්සත්වෙන් පස්සේ. ඒත් ඒ වෙනකොටත් මට පිරිමි ළමයි ගැන අනික් කෙල්ලොන්ට තිබ්බා වගේ මහා සෝබන හිරිකිතයක් තිබ්බේ නෑ. අනික කොහොමටත් ඉස්කෝලේ දී මට හිටියේ වැඩි හරියක් ම කොලු යාළුවෝ. මේක අපේ ගෙදර අයත් දැනන් හිටිය පරම සත්‍යය. ඉතින් එවුන් එක්ක ඕනි බයිලයක් කියවන් සෑහෙන නිදහසේ මම ඉස්කෝලේ ගියා. මට තිබ්බා මටත් වඩා ලොකු කුඩයක්. මම කොල්ලොන්ට හා හා පුරා කියලා තඩි බෑවේ කුඩෙන්. දෙන පාර දෙනවා කියලා දන්න නිසා අනික් සියුමැලි කෙල්ලොන්ට වගේ සංකීර්ණ නෝන්ඩි කන්න මට ලැබුණේ නැහැ. ඒ චණ්ඩිකම් එක්ක මට කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ 'යකඩ ගැහැනිය' කියන්න පටන් ගත්තා. ඒත් ඒක තිරිසණි තරමට හිට් උනේ නැහැ. ඊට අමතර ව මට වෙනත් අන්වර්ථ නාම තිබ්බා නොසෑහෙන්න. උපන්දා සිට කස්ටිය කිව්වේ තිසා කියලා. තිසා හාමි, වන්ඩු, සුමෝ, බිග් ෂෝ, පින්ටෝ වගේ නම් ලැයිස්තුවක් ම තිබ්බා.

මම 8 වසරෙදි තමයි තිරිසණී කෙරුවාව උනේ. එදා මම ඉස්කෝලේ යන්න පරක්කු වෙච්ච දවසක්. පන්තියට යනකොට එකෙක් හිටියේ නැහැ. ඔක්කොම උදේ රැස්වීමට ගොහින්. ඒ මදිවට පන්සිල් කියනවාත් එක්ක. ඉතින් මම පන්තියේ ඉඳගෙන ම වැන්දා. රැස්වීම ඉවරවෙලා රොත්ත බුරුත්ත ම පන්තියට ආවා . හැමදේ ම නිස්කලංකයි. පළවෙනි පීරියඩ් එකත් සෝක් එකට ගෙවිලා ගියා. ඊට පස්සේ තමයි ගිනි විජ්ජුම්බරේ උනේ. මට එහා පැත්තෙන් වාඩි වෙලා හිටිය එකී වතුර බොන්න ගත්තා. එතකොට මම දැක්කා මනුස්සයාගේ බෝතලේ යමක් තියෙන බව. ඉතින් මම කිව්වා හලෝ ඔයාගේ බෝතලේ මොනවද මන්දා තියෙනවා පොඩ්ඩක් බලන්න කියලා. මේකි වැලහින්න වගේ අඬන්න පටන් ගත්තේ නැතෑ. හම්මේ ඉතින් පන්තියක කෙනෙක් අඬන්න ගත්ත ම වෙන දේ අහන්නත් දෙයක් ද? ඔක්කොම ටික අරුන්දට හුබ්බ ගන්නත් බැරි වෙන විදියට වට කරගත්තා. කොහොමින් හරි ඕක ස්ටාෆ් රූම් එකටත් ආරංචි උනා.

ඊට පස්සේ ආවා විනය කමිටුවද මොකද්ද මන්දා එකකින් ළමයින්ගෙන් ප්‍රශ්න කරන්න. ඒ වෙනකොට ඉස්කෝලේ හිටිය අයින්ස්ටයින් ලා හොයන් තිබ්බා අර හොල්මනගේ බෝතලේ බෙහෙත් පෙති වගයකුයි තිබ්බේ කියලා. ඉතින් දැන් අර කමිටුවේ ඈයෝ ඇවිත් සිටි සිටි ගාලා ළමයින්ගෙන් වෙන වෙන ම ප්‍රශ්න කරනවා කාවද සැක කියලා බලන්න. ගොඩක් එවුන් කියලා තිබ්බේ කාවවත් සැක නැති බව. මගේ වාරෙත් ආවා. මම ඉතින් එතනට යනකොට මම දැක්කා 'ට්‍රැවල් ගර්ල්ස්' ජෝඩුව සෑහෙන සංවේදී පාපොච්චාරණයක් කරනවා. උන් මම එනවා දැකලා ටක් ගාලා පන්තියට දුව ගත්තා. මට මීටර් උනා මුන් දෙන්නා මගේ ගැන තමයි ලොකුවෙන් ම කිව්වේ කියලා. මට දැනුණේ ඇඟ ඇතුලේ යමහල් විදාරණයක් උනා වගේ හැඟීමක්. මට සැක අය ගැන කියන්න කලින් අරුන් දෙන්නගේ හොම්බවල් තලලා එන්න ඕනි කියලා හිතන් මම යක්ෂාවේශ වෙලා පන්තිය පැත්තට දුවගෙන ආවා.

ඊට කලින් ට්‍රැවල් ගර්ල්ස්ලා ගැන කියන්න ඕනි. මුන් දෙන්නට මේ නම කියන්නේ කොයිවෙලෙත් එවුන් දෙන්නගේ වැඩේ අත් දෙක පටලන් මුළු ඉස්කෝලෙ ම ඇවිදීම නිසයි. අනික අවුරුදු 13ක් වෙච්ච ඒ කාලේ මුන් දෙන්නට තිබ්බේ බැඳලා ළමයි දුසිමක් ඉන්න ගැනියෙක්ගේ මානසිකත්වේ. ඒක ගොඩක් අය දැනන් හිටියා. මේ රස්තියාදුකාර හවුලේ එකියක් ඉස්කෝලේ ටීචර් කෙනෙක්ගේ දුවෙක්. අනික් උලමී මාත් එක්ක 1 වසරේ ඉඳන් ඉස්කෝලේ ගිය එකියක්. අර ටීචර්ගේ දුව තමයි තටම තටම කිව්වේ 'තිසරණී ව සැකයි' කියලා. අනිත් උන්දා ඒකට ම හරියන්න අභිනය කර කර හිටියේ. අම්මපා ඔය විනය ඉලව්වකින් මගෙන් ඇහුවා නම් උන්ගේ කෙරුවාවල් කියන්න තිබ්බා රෑ එළි වෙනකන්. එහෙව් ෂර්ලොක් හෝම්ස් බඩු දෙක කියනවා කොහෙවත් ඉන්න ගෑනියෙක්ගේ බෝතල් අස්සේ බෙහෙත් පෙති දැම්මට මාව සැකයි කියලා. අනේ..නන්නානේ!

ඉතින් දැන් ආයෙත් ෆිල්ම් එකට අවතීර්ණ වෙමු. මම පන්තියට එනකොට අර නෝනලා දෙන්න යසට ඉන්නවා මුකුත් උනේ නැහැ වගේ. මම හිතන්නේ ඒ වෙලාවේ පිහියක් හරි මොකක් හරි තිබ්බා නම් උන් දෙන්නා නිවන් යන්නත් තිබ්බා. ආයේ බත් කන්න බැරිවෙන්න දත් සෙට්වලට දෙන්න හිතුනත් ඉස්සෙල්ලා ම මම පැනලා දෙන්න ගියේ නෑ.

"තමුසෙලා දෙන්නා අතන මොනවද මම ගැන කුටු කුටු ගගා කියෙව්වේ?"

"තමුසේ ගැන අපි මොනා කිව්වම මොකද?"

මේ පඟර නැට්ටියොන්ට මෙච්චර සෙකන්ඩ් වෙන්න ඕනිද කියලා හිතලා මම අර ටීචර්ගේ දුවගේ ගවුමේ කොලර් එකෙන් අල්ලලා උස්සලා එහෙට මෙහෙට පද්ද පද්ද ඇහුවා ලැජ්ජාවක් කියලා එකක් නැද්ද යකෝ කියලා. බටර් එක්ක පාන් පෙත්තක් කන්න මස් නැති ඒ ගෑනි මට ගහන්න අත ඉස්සුවා. මට ම වැරැද්ද පටවලා දැන් මට ම ගහන්න එනවද කියලා අහලා මගේ ශරීරේ තිබ්බ සියලු ම ශක්තිය එකලස් කරගෙන උන්දැගේ කම්මුල මත මගේ හස්තය පතිත කරා. මනුස්සයා ආව් කියාගෙන පුටුවට ඇදන් වැටුණා. ඒ වැටිලා ආයෙත් මට ගහන්න නැගිටින්න හදනකොට ම මම ආය පුටුව උඩට වැටෙන්න උන්දැව තල්ලු කරා. එන පොට හොඳ නැහැ කියලා තේරුණ අපේ පන්තියේ පරම අවිහිංසාවාදී නඩේ ඇවිත් මාව ඇදගෙන උන් වාඩිවෙලා හිටිය පේළියට ඇදගෙන ගියා. එදා ඉඳන් තමයි මගේ පාසල් ජීවිතේ ලස්සන උනේ. ගොන් මිනිස්සුන්ගේ ඇසුරට වඩා හොඳ යාළුවො ටිකක් මට ලැබුණේ එදා තමයි.

ඉතින් දැන් ඒක කොහොමද තිරිසණී එක්ක යා වෙන්නේ? මෙහෙමයි. සිද්ධිය වෙද්දී ප්‍රේක්ෂකත්වයෙන් අමන්දානන්දයට පත්වෙලා හිටියේ පන්තියේ කොලු රෑන. මට සමහරු විසිල් ගහනවා පවා ඇහුනා. සමහරු ඇවිත් මට කිව්වා ඔය වගේ ගෑනු කියන කතන්දර ගණන් ගන්න යන්න එපා කියලත්. ටික වෙලාවකින් එකෙක් කියපු කතාව නිසා තමයි මට ගෞරව නාමේ හිමි උනේ.

"අඩේ බන්, උඹ දකින්න තිබ්බේ ඒකිට නෙලුව හැටි! යකෝ දෙමළ ෆිල්ම් එකක වගේ! පට්ට! අනික දුන්නෙත් ටීචර්ගේ දුවට නේ! මරු මරු! තිසරණී කියනවට වඩා තිරිසණි කියන නමයි තොට හරියන්නේ!"

අර අන්තිම හරිය කියන වෙලාවේ එක පාරට ම පන්තියේ නිශ්ශබ්දතාවයක් ඇති උනා. ඉතින් හත්වලාමේ ඔක්කොට ම ඒක ලෙසට ම ශ්‍රවණය උනා. මේ නම භාවිතා වීම පිළිබඳ අපේ ගෙදර ඈයොන්ටත් ආරංචි උනා. අවුලක් උනේ ම නැහැ. එයාලත් ඒ නමට ආසා කරා. ඉස්කෝලේ බිත්තිවල පවා ඒ නම ලියැවුණු යුගයක් තිබ්බා. කොහොම හරි අරුන් දෙන්නා එක්ක මගේ ඇයිහොඳයියක් තිබ්බේ ම නැහැ. පසුකාලීන ව ලාවට යාළුකම් පැවැත්තුවා. ඊට පස්සේ දැන් ආයෙත් මල.

ඒ කාලෙත් එක්ක සසඳද්දී දැන් නම් මම බෝ පැළයක් වගේ. දැන් කියවිල්ල විතරයි, කෙරුවාවක් ඇත්තේ ම නැහැ. හැබැයි මට අතට අහු වෙන මානේ ඉඳන් මට මොකක් හරි අලුගුත්තේරු වැඩක් කරොත් මම කියව කියවා ම ඉන්න එකකුත් නැහැ! :)

Tuesday, March 24, 2015

මේ අහන්න

සුදු මහතුනි මේ අහන්න,
කරුණාවෙන් සවන් දෙන්න
දන්නවානේ අ-මුතු ඇටේ
ඉන්දිය සාගර මැද්දේ
මම ආවේ එහේ ඉඳන්
කවිය මගේ අසනු තුටින්

මුන්නැහැලා අපේ රටට
ගොඩබහින්න ඉස්සෙල්ලා
මුළු දීපෙම දෙව් විමනක්
සත්තයි අම්මාපල්ලා

ඇස්වහ නෑ කටවහ නෑ
සුදු මහතුන් ආ දින සිට
අපෙ ගම්වල කෙලි කුරුට්ටො
හිතුවේ ඔහෙලා දෙයියො කියලා

ලක් මෑණිට විතරක් හිස
නමා හිටිය අපේ එවුන්
ආත්මය ම විකිණූවා
නොවෙදෝ මහත්තයෝ ඉතින්
ඒ අතරෙත් හිටියා තමයි
උණු ලේ ඇති සිංහ පුතුන්
සුදු මහතුන් සැනසුනෙ
උන්ගේ ගැහෙනා රිහිරි මසින්

සබ්බ සකලෙ හූරාගෙන
අමුතු නිදහසක් දීලා
වැහැරුණු පස්සා පැත්තා
ඇති අමනුන් බිහි කරලා
අපිට හරිම ආදරයෙන්
සුදු මහතුන් නැව් නැග්ගා

සුද්දෝ අපිට ආදරෙයි
අපිත් හරිම ආදරෙයි

ඒත් එදා සුදු දෑතින්
කැඩූ අපේ සිංහ කොන්ද
උස්සා ගන්නට බැරි ලෙස
අදත් තියේ වක් නැමිල්ල
ගල් පොත්තක පහරන්නත්
සුදු මහතුන් අනුහසයෙන්
අවට සිටින සිඟාලයන්
කරන්නේ ම තැටමීම ය

සුදු මහත්තයන් විතරක් 
ගැන කියලා ඇතිද බොලන්?!

කලු සුද්දනි මේ අහන්න,
දිනෙක ලොවෙන් චුත වෙන කල
යළිත් මෙ පින්බර දේසේ
ඉපදේවා නොම පතන්න

එහෙම කළොත් මේ පින්බිම
ඇකයේ සැතපී සිටිනා
විරුවන් පස් කඳන් මතින්
නැගී සාප කරාවි බොට

තනියම ඇවිදිනා විටක
කලුවර ආකාසය දෙස
ඔය නෙත් යොමු කරනු එපා
පෙර විරුවන් හෙළන සුසුම්
වැහි බිඳුවක් ලෙසින් ඇවිත්
ගත දැවටී ගන්නා කල
රුධිර ධාතු නගනා හඬ
කලු (සුදු) හම අස්සෙන් ඇහේවි






Sunday, March 22, 2015

අඬන ආතලය

මිනිස්සු අඬන්න පටන් ගන්නේ කිරි සප්පයා කාලේ ඉඳන්ම යි. තමන්ගේ අවශ්‍යතා කටක් ඇරලා කියාගන්න බැරි නිසා පොඩි එවුන් කොයි තරම් අඬනවද? හැබැයි ඒ අඬන කෙරුවාව සාමාන්‍යයි. කිරි සප්ප අවධියෙන් පස්සේ තමයි කඳුළුවල ආතල් එක තියෙන්නේ. ඒ ආතල් කාලේ අපේ කඳුළු මිනිස්සු විවේචනය කරන්න ගන්නවා. එතනින් තමයි ෆන් එක පටන් ගන්නේ.

අපි වයසින් වැඩෙන්න ලොකු එවුන් වෙනවා කිව්වට මට නම් අපි බාල කාලෙටත් අන්ත මට්ටමට වැටෙන්නේ ඔය වැඩීමත් එක්ක. පුංචි කාලේ අපි අඬනකොට එක්කෝ ඔය මොකක් හරි සෙල්ලමක් දාලා ශේප් කර ගන්නවා. ඒත් ලොකු වෙන්න වෙන්න සෙල්ලම් දැම්මට අඬන මිනිස්සු නලවන්න බැහැ. ඒ බැරි නිසා ම කවුරු හරි අඬනවා නම් අඬන්නේ ඒකාගේ පෞරුෂේ අවුලක් ය, අරකයි මේකයි කියලා උන් ව හරි අමුතු විදියකට සවුත්තු කරන තත්වෙකට මිනිස්සු ඇවිත්. අපිට හිනාවෙන්න හේතු ඕනි තරම්. ඒත් කෙනෙක් අඬනවා නම් එතන තියනවා ඔය කෙහෙම්මල් පෞරුෂ සංකල්පෙට එහා ගිය දෙයක්.

ඇත්තට ම ඇයි මිනිස්සු අඬන්නේ? අඬන කෙනෙක් දිහා බලලා මේ මොන සමයමක්ද කියලා උපකල්පනය කරන්න කලින් ඒ ගැන හිතන්න ඕනි හැම කෙනෙක් ම. මිනිස්සුන්ට කොයි තරම්වත් ප්‍රශ්න තියෙනවා. ගෙදර ප්‍රශ්න, ආර්ථිකමය ප්‍රශ්න, අධ්‍යාපන ප්‍රශ්න වගේ ම ආදරේ නිසා අඬන අයත් ඉන්නවා. හැබැයි හැමෝම අඬන්නේ ආදර ප්‍රශ්න නිසා නෙවෙයි. ඕක හිතන් නැතිව අවුරුදු 18ක 20ක කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක් අඬනකොට නෙද්දකින් මූසලකම කියලා හිතපු නිසයි මිනිස්සුන්ට වැරදුනේ. තවත් කට්ටියක් ඉන්නවා තමාගේ හිතට දැනෙන දේ කියන්න කෙනෙක් නැති නිසා අඬන. සමහරවිට තමා ඇසුරු කරන අය ම මොකක් හරි සීමාවක් දැම්මොතින් වැඩේ සෑහෙන දරුණු වෙනවා. ඒ වෙලාවට හිතේ මහා ගොඩක් දේවල් හිර කරන් ඉන්න බැරි ම තැන ඇස්වලින් කඳුළු එනවා. ඒක එවුන්ගේ වරද නෙවෙයි. ඒ නිසා කවුරු හරි අඬනකොට "අඬන්න එපා" කියලා කියන එක නම් අමන වැඩක්. මොකද එහෙම කිව්වයි කියලා කඳුළු නතර වෙන් නෑ. සමහරවිට අඬන සද්දේ තව ටිකක් වැඩිවෙන්න පුළුවන්. 

අයෙක් අඬනවා නම් කරන්න පුළුවන් හොඳම දේ ඇහුම්කන් දීමයි. හැබැයි ගොන් ඈඬියාවල්වලට නෙවේ. ගොන් ඒවා කිව්වේ ඔය පවුඩර් බේබිලා වැඩි හරියක් ම සමාජ වෙබ් අඩවි අස්සේ නටන නාඩගම්වලට. ඒ අඬන්නේ උන්ගේ කොහේ හරි අමාරුවකට මිසක් වෙන මොකටවත් නෙවෙයි. අධෝ වාතයක් ගියත් ෆේස්බුක් එකේ ස්ටේටස් අප්ඩේට් කරලා අඬන උන් නම් නලවන්න නොයන තරමට හොඳයි. හැබැයි ලංකාවේ දුක්ගන්නාරාළලා වැඩි හරියක් ම කරන්නේ ඕක. ඇත්තටම කතා කළ යුතු අයගේ ඇස්වලට තව ටිකක් ඇනලා යනවා කොහෙවත් ඉන්න බබ්බු නලවන්න. ඒක ඉතින් රටේ මිනිස්සුන්ගේ හැටි. හොඳම දේ ඇහුම්කන් දීමයි කියලා මම කිව්වේ මොකද කියනවා නම් කලින් කිව්වා වගේ ම කෙනෙක්ට අඬන්න තියෙන ලොකු ම හේතුවක් තමයි තමන්ගේ දේවල් කියන්න හරි හමන් යාළුවෙක්වත් නැතිකම. 

අඬන අයගෙන් තව ආතල් ගන්න මාර්ගයක් තමයි පුරුෂ භේදය සැලකීම. ඉස්කෝලේ කාලේ අපේ පන්තියේ හිටියා පත කොල්ලෙක්. හැබැයි පොඩි දෙයටත් අඬනවා. ඉතින් ඌට මොකක් හරි උගුලක් අටවලා සතුටු වෙන්න අපේ පන්තියේ කොල්ලෝ සෑහෙන ආසයි. හෙන ආතල් ඉතින්. අපිත් ඒ දවස්වල මනුස්සයට හිනා වෙවී උන්නේ. හැබැයි හේතු කාරණා දැනගත්තේ පස්සේ. කොහොමත් පොර පන්තියේ හිටියේ තනිවෙලා වගේ. පන්තිය විසින්ම එයාට ගෞරව නාමයක් දීලා තිබ්බා ඌ මල වාතයක් කියලා. ඉතින් කවුරුත් එයා එක්ක වැඩි ගණුදෙනුවක් නැහැ. ඉතින් එයාට අනික් කොල්ලෝ වගේ ඉස්කෝලේ තියෙන පැය ගණන තුළ සතුටින් ඉන්න පුළුවන් කමක් තිබ්බේ නෑ. සමවයස් යාළුවො එක්ක තමන්ට දැනෙන හැඟෙන දේ කියන්න තියා හිතන්නවත් බැහැ. මොකද කවුරුත් එයා කියන දේවල් අහන්න ගියේ නැති නිසා. ඒ මානසිකත්වය යටතේ මිනිහෙක් ඇඬුවේ නැත්තන් නොව පුදුමේ!

මම ගැන කතා කරොත් මේ අවුරුදු 19ක් වගේ වෙන කාලේ ඇතුළත මම සත් සමුදුරු ගොඩ ගලන්න අඬලා තියෙනවා එක එක එව්වා මෙව්වාවලට. කවුරුහරි බනින්න කලින් මගේ ඇස්වල කඳුළු, සෙල්ලම් කරද්දී වැටෙන්න කලින් අඬලා ඉවරයි, ආසම කරන කාටුන් එකක් හරි මොකක් හරි මිස් උනොත් ඒත් අඬනවා.   
හොටුපෙති ලෝකයයි. ඒ විතරක් නම් කමක් නෑ කියමුකෝ.. මම වෙන උන් අඬනවා දැක්කමත් අඬලා තියෙනවා නොසෑහෙන්න! එක කෝලමයි ඉතින්. හැබැයි දැන් නම් ඔක්කොම හරි. නිකන් කාගේවත් ආතල් එකක් නොවී අඬන් නැතුන් ඉන්න දන්නවා මම දැන්. එක්කෝ මට සර්ව සුබවාදී මොකක් හරි බිබික්කමක් පෑගිලා තියෙනවා නැත්තන් ඔය මොකක් හරි කැවිලා තියෙනවා. මළ ගෙයකදී නැත්නම් මගේ රටට මොකක් හරි අවජාතක වැඩක් වෙන වේලාවකදී ඇරෙන්න ආය මම කවදාවත් ම අඬන එකක් නැහැ. ඉස්සරහට තියෙන ජීවිත කාලේ ම ගුලියක් කාපු එකියක් වගේ හිනා වෙවී ඉඳීවි මම. ඇස් පිරිසිදු වෙන්න , කඳුළු එන්න අඬන්න ම ඕනිය ආයුබෝවන්ඩ? මම හිනා වෙනකොට ඔක්කොටම හපන්! ඇස්වලින් කඳුළු බේරෙනවා. ඇස් අස්සේ ඉන්න බැක්ටීරියා ටික එළියට එන්න ඒ ටික වැඩිත් එක්ක. 

අඬන එක ආතලයක් කරගන්නේ අඬන මිනිස්සු නෙවෙයි. උන් දිහා බලන් ඉඳලා කාලකන්නි සතුටක් ගන්න ඈයෝ කියලා දැනගෙන ඉන්න එකත් එක්තරා විදියක ජිවිත පාඩමක් ඕන්! :)