Tuesday, June 11, 2019

බැංකු පෝලිමෙන් එළියට

මට නම් බැංකුවල එපා ම කරපු දේ තමයි දන්සල්වලට වඩා ඉබි ගමනින් ඉස්සරහට යන පෝලිම්. ඉතින් ඉවසීම ප්‍රගුණ කරන්න ඕනි නම් බැංකු කියන්නේ ඒකට හොඳ ම ස්ථානයක් තමයි. හැබැයි ඔය කිසිම දුක් වේදනාවක් නැති ක්‍රමයක් මට සෙට් වුණා. ඒක තනිකර ම අහම්බයක්. නොහිතපු වෙලාවක දැනගන්න ලැබුණු ඒ අරුම පුදුම ක්‍රමේ හින්දා දැන් පෝලිම් ගාණේ හිටන් ඉන්න මාලා නාටකය ඉවරෙට ම ඉවර කරලා දැම්මා.

ඒක ගැන ගෙඩිය පිටින් මුලින් ම කියලා දානවට වඩා ගල් යුගයේ හිටපු මාව විසි එක්වැනි සියවසේ බැංකුකරණයට සම්බන්ධ කෙරුණු ඒ කතාව කිව්වා නම් හොඳයි කියලා හිතුණා. අන්තර්ජාලය කියන්නේ ෆේස්බුකිය විතරක් ම නෙවෙයි. තවත් සෝෂල් මීඩියා අම්බානෙකට ලෝකේ තියනවා. ඒ අතරින් Twitter කියන්නේ ලංකාවේ අපි අතර දැන් දැන් වැඩිපුර පාවිච්චියට එළි බැහැපු එකක්. මේකේ ඉස්සර ඉඳන් ම හිටපු ලාංකික ප්‍රජාව වසරක් පාසා කට්ටිය ව එක තැනකට එක් කරවලා ආසා හිතෙන වැඩ කීපයක් කරනවා. මේකට දාපු නම තමයි #TweetUpSL. මාත් දවසක් ගියා ඉතින්.

ගියා ම තමයි දැනගන්න ලැබුණේ ඇතුළුවීමේ ගාස්තුවක් ගන්නවා ය කියලා. පර්ස් එක ඇරලා බැලුව ම තමයි හිඟන ජීවිතේ තරම තේරුණේ. ඇතුළට යන්නේ කොහොම ද කියලා උඩ බලාගෙන ඉන්දැද්දී තැඹිලි පාට ටී ෂර්ට් එකක් ඇඳගත්තු, ප්‍රසන්න පෙනුමක් තිබුණු සහෝදරියක් මගේ ළඟට ආවා. 

"Frimi account එකක් හදාගමු ද?"

මම එන මග දිගට Frimi නමින් ලොකු කොඩි වගේකුත් දාලා තිබ්බා. මම ඉතින් එච්චර ගාණකට ගත්තේ නෑ මොකක් හරි අනුග්‍රහය දක්වන කොම්පැණියක් ය කියලා හිතාගෙන. 

"ඒකෙන් මේ වෙලාවේ මට වෙන වාසිය මොකක් ද?" ගත් කටට එහෙම ඇහුවේ කාගෙන්වත් ණයට ඉල්ලා අමනාප නොවී ඇතුළට රිංගා ගන්න එක මේ වෙලාවේ මගේ එක ම ප්‍රශ්නේ නිසා. 

"ආහ් ඔයාට ඇතුළුවීමේ ගාස්තුවේ ඩිස්කවුන්ට් එකක් ලැබෙනවා"

හරිනේ ඉතින් වෙන මුකුත් අහන්න මට ඕනි වුණේ නැහැ. Frimi කියන ඇප් එක මම ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙනත් ඉවරයි. හැබැයි මේකෙන් පස්සේ ඇප් එක වැඩක් නැතුව තියාගන්න එකත් තේරුමක් නෑනේ. 

"ඉවෙන්ට් එකෙන් පස්සේ මේකෙන් මට ඇති වැඩේ මොකක් ද?" මට ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබ්බ බව තේරුණ හින්දා ද කොහෙද මට මුල ඉඳන් ම හොඳ පැහැදිලි කිරීමක් ලැබුණා.

"මෙහෙමයි. Frimi කියන්නේ Nations Trust බැංකුවේ අලුත් ම වැඩක්. දැන් ලෝකේ හැම දේම ඩිජිටල් වෙලා යන කාලේ. ඉතින් ඒක බැංකු ක්‍රමවලටත් ඇතුල් වෙලා ඉවරයි. Frimi එක තියෙද්දී ඔයාට බැංකු ගනුදෙනු කරගන්න බැංකුවට යන්න ම ඕනි නෑ. අකවුන්ට් එකක් ඕපන් කරන්න බැංකුවට යන්න ඕනිත් නෑ. කොටින් ම කියනවා නම් ඔයා දැන් මේ ඇප් එක පාවිච්චි කරලා කරන්න යන්නෙත් අකවුන්ට් එකක් ඕපන් කරන එක තමයි. ඔයාට අද ඩිස්කවුන්ට් ලැබුණා වගේ ඕන ම තැනක දී Frimi එක්ක ඩිස්කවුන්ට් ගන්න පුළුවන්."

බුබුළු නගින බෙලිකටු කිව්වලු. උපන් දා ඉඳන් බැංකුවේ ගිණුමක් ආරම්භ කරන්න එක එක ෆෝම් පුරව පුරවා පුදුම කට්ටක්නේ කෑවේ. දැන් එතකොට ඒක ඇඟිලි තුඩේ දුර. ඔන්න ඉතින් මම ගිණුම් හිමිකාරිණියක් වෙන වැඩේට අත ගැහුවා. අර සහෝදරී මට අවශ්‍ය කරන උපදෙස් ඔක්කොම දුන්නා.

ඉස්සෙල්ලා ම Frimi ඇප් එක ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්නවා. ඊට පස්සේ සෙල්ෆි ඡායාරූපයක් ගන්න ඕනි අපේ. ඒක අප්ලෝඩ් කරායින් පස්සේ ජාතික හැඳුනුම්පත, රියදුරු බලපත්‍රය හරි විදේශ ගමන් බලපත්‍රය හරි ස්කෑන් පාරක් දාලා (ෆෝන් එකේ කැමරාවෙන්) අපේ විස්තර පුරවාගන්න අවශ්‍ය වෙනවා. Username, Pin number සහ Device name කියන ඒවත් ඒ ගැම්මට ම පුරවලා දාන්නයි තියෙන්නේ. මේ ඇප් එක ඔයාගෙමයි කියලා තහවුරු කරන්න ඇඟිලි සලකුණ, ඡායාරූපයක් නැත්තම් හඬ පටයක් ඇතුළත් කරන්න පුළුවන්. එච්චරයි ඉතින්.

ඇප් එක දාගෙන ගිණුමක අයිතිකාරිනියක් වෙන්න විනාඩි 5ක්වත් ගියේ නෑ. කොහොම හරි ගිණුම හැදුවට පස්සේ මට ඕනි කරන සල්ලි ටික අර සහෝදරිට දුන්නා. එහෙ බලලා මෙහෙ බලනකොට මගේ ගිණුමේ සල්ලි. චීටා කෙනෙක් ෆෙරාරියක් පදිනවා වගේ වේගෙකින් මුදල් ගනුදෙනු වෙනවා. තනියම ඉන්න වෙලාවක අකවුන්ට් එකට මුදල් දාගන්නවා නම් වෙන ඕනි ම බැංකු ගිණුමකින්, NTB CDM මැෂිමකින් වගේ ම CEFT ක්‍රමය හරා online මුදල් ගිණුමට බැර කරගන්න වගේ ම ඔයාගේ මාසික පඩිය වුණත් Frimi එකට එන විදියට හදාගන්න පුළුවන්. 

Frimi භාවිත කිරීමේ සැප රට වටේ තියෙන අවන්හල්, ඇඳුම් විලාසිතාගාර, සිනමා වගේ ගොඩක් අංශවලට විහිදිලා තියෙනවා. වෙනදා දෙන ගාණට වඩා සුවර් ඇන්ඩ් සොට් ඩිස්කවුන්ට්. පස්සේ මම ඕක මගේ යාළුවෙක්ටත් කිව්වා ම මිනිහා කිව්වේ නැතෑ ඒකෙන් බිල් ගෙවන්නත් පුළුවන් කියලා. ඩෙබිට් කාඩ් එකක් විදියට පාවිච්චි කරන්නත් පුළුවන් තරමට දැන් Frimi ලංකාව පුරා පිළිගන්න සේවාවක් වෙලා තියෙනවා. මොබයිල් එකෙන් ම ඕනි ම බැංකුවකට මුදල් යවන්නත් පුළුවන්. වාසි ගොඩයි. 

Frimi එකට පින් සිද්ධ වෙන්න බැංකුවකට ගොඩ වැදිලා දැන් අවුරුද්දකටත් වඩා වැඩියි.

Saturday, May 18, 2019

කොන්දේසි විරහිත ව යුධ ජයග්‍රහණයේ නායකත්වය අගය කිරීම.

අනික් රටවලට වඩා ගොඩක් දේවල්වලට නිර්වචන ඉදිරිපත් කරන්න අපේ රටේ මිනිස්සු දක්ෂයි. හැබැයි දේශපාලනය කියන එක අර්ථකථනය කරන්න යද්දී ඡන්දය සහ 225 ගැන කියවන එක ඇරෙන්න වෙනත් දේශපාලන කතිකාවතක් අපේ රටේ නැති එක ලොකු අඩුවක්. දේශපාලනය කතා කරන්න ඕනි ම වෙලාවට 'අදවත් දේශපාලනේ කතා නොකර හිටපන්' කියන තැනට මිනිස්සු වැටෙන්නේ ඒ නිසයි. ඒකට සාධාරණ හේතුවක් තියනවා. මොකද දේශපාලනේ කියන්නේ මෙන්න මෙච්චරයි කියලා රාමුවක් අපිට අපේ නායකයන් පෙන්නලා දීලා තියෙන නිසා. ඒ නිසා රට සම්බන්ධ අනෙක් කාරණාවල දී ත් දේශපාලනයේ තිබුණ මැදිහත්වීම අපිට පේන්නේ නැහැ.

සාමෙන් ඉන්න පුළුවන් එහෙම ඉන්න පුංචි ම හරි අදහසක් තියෙන මනුස්සයෙක් එක්ක. ඒත් ප්‍රභාකරන් කියන්නේ තනිකර ම මිනිස් ලේ ගඳ ඔළුවට ගහපු සතෙක්. ඒ සතා කැබිතිගොල්ලෑවේ අහිංසකයෝ 68ක් එලොව යැව්ව වෙලේ එවක ජනාධිලති එදා ඒ ගමට ගියා. බල්ලෝ බළල්ලු වගේ මිනිස්සු මැරිලා වැටිලා ඉන්නවා දැක්කා. නිජබිමක අයිතිය ගන්න කියලා මාවිල්ආරුව වහලා දාලා තමන්ගේ ම කියලා කියා ගත්තු මිනිස්සුන්ට හාමතේ ඉඩ අරින්න දුන්නු ගෙවලයෙක් එක්ක මොන සාමයක් ද? ඒ වුණත් සාම නියෝජිතයෝ කියන උන්දැලට කියලා බැලුවා. ප්‍රතිචාරයක් නොලබපු තැන මාවිල්ආරුව ඇරියා. ඒ ඇරපු ඇරිල්ලට අන්තිමේ හොයාගන්න පුළුවන් වුණේ ඔළුවේ කෑලිත් නැතුව නන්දිකාඩාල් පැත්තෙන්.

මේ කිසිම දෙයක් ඉබේ සිදු වුණ දේවල් නෙවෙයි. මේ යුධ ජයග්‍රහණය රණවිරුවන්ගේ ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් සිදු වුණ එකක්. ඒ බව ඇත්ත. හැබැයි රණවිරුවන්ට රට බේරගන්න අවශ්‍ය උපදෙස් ලබා දුන්නු නායකත්වය ගැන වචනෙකින් හෝ සඳහනක් නොකර සමරන නිදහස ශ්‍රී ලාංකිකයන් විදියට අපට වටින්නැති දෙයක්. ආරක්ෂක අංශ මාවිල්ආරුව ඇරියේ, යුද්ධ කරන්න පෙරමුණට ගියේ හිතුමනාපෙට නෙවෙයි. ඒ මිනිස්සු ළඟින් ම සේනාධිනායකයෙක්, ආරක්ෂක ලේකම්වරයෙක්, හමුදාපතිවරු ත්‍රිත්වයක් හිටපු නිසයි. ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයක දී දේශපාලන අධිකාරිය දෙන නියෝග තමයි පිළිගන්නේ. සරල ව ම කියනවා නම් එදා ආණ්ඩුව එපා කිව්වා නම් රණවිරුවා යුද්ධ කරන්න යන්නේ නෑ. ඒ දේශපාලනය බත්පැකට් එකෙයි අරක්කු කාලෙයි දේශපාලනය එක්ක උවමනාවෙන් පටලවාගෙන දේශපාලන එදිරිවාදිකම් පිරිමහගන්න අද වගේ දවසක නම් කොහොමටවත් බෑ.

මරුවා කට අස්සේ තියන් සතුරා එක්ක රණවිරුවා හෙට්ටු වෙද්දී අනික් රටවල අසහනකාරයෝ එක්ක හෙට්ටු වෙන්න සිද්ධ වුණේ දේශපාලන නායකත්වයට. මේ යුද්ධේ දින්න බෑ බෑ මයි කියලා කෝඳුරුවෝ වගේ කැරකි කැරකි හිටපු මිලිබෑන්ඩ්, කුෂ්නර්, සෝල්හයිම් වගේ මිනිස්සුන්ට ගෙදර යන පාරවත් හොයාගන්න බැරි විදියේ දේවල් තමයි එදා රටේ නායකයා කිව්වේ. ඒ මිනිස්සු කීයටවත් හිතන්න නැතුව ඇති තුන්වැනි ලෝකයේ රටක නායකයෙකුට මේ වගේ පෞරුෂයක් තියෙනවා ය කියලා. ඉතින් මොනා කරන්නැයි හැරිලා ගියා මිසක. කිසිම හේතුවක් මත පටන් ගත්ත යුද්ධය නතර කරන්න ජනාධිපතිට වුවමනා වුණේ නෑ. ආහ් මේකත් බලන්න https://youtu.be/iSpgQ7PA1-Y

එක එකාගේ ඇඟිලි ගැහීම් අස්සෙ බැරි වෙලාවත් යුද්ධය නැවැත්තුවා නම් කොල්ලොන්ගේ මොරාල් බහිනවා. කොටියා තව තවත් ශක්තිසම්පන්න වෙනවා. අදටත් ඇහුවා ම ඇඟ හිරි වැටෙන 'මුහුද දෙබෑ කරන - අහස පොළව සිඹින' සින්දුව ප්‍රමුඛ කරගත්තු 'අපි වෙනුවෙන් අපි' කියන්නේ එවකට ආරක්ෂක ලේකම්වරයාගෙ වැඩක්. ගජබා රෙජිමේන්තුවෙත් සෙබළෙක් වෙලා හිටපු එතුමා තමයි මේ යුධ ජයග්‍රහණයේ මොළකරුවා කියලා රාජපක්ෂ ෆෝබියාවෙන් පෙළෙන්නන් පවා දන්නවා. යුද්ධය නතර කරන්න කියලා සුදු බබාලා ඇවිල්ලා වද දුන්නේ ජනාධිපතිටත් වඩා ආරක්ෂක ලේකම්ට. ඒ කතන්දර අහලා නවගුණවැල අල්ලගෙන හිටියා නම් අද වෙනකොට අපි මැරුණු තැන්වලත් කොටියෝ බල්ටි ගහනවා.

යුධ ජයග්‍රහණයෙ නිසි කෘතගුණ සැලකීම සිද්ධ කරන තැන දී රණවිරුවන් ව වගේ ම මොවුන්වත් අගය කළ යුතුයි. දේශපාලන එදිරිවාදිකම්වලට වෙනදා එහෙ මෙහෙ යන ඇට නැති දිව අද දවසේවත් අවදි කළ යුතුයි. හෙට ඉඳන් ආපහු බනින්න පුළුවන්.

හිටිහැටියේ මධ්‍යස්ථ මතධාරියෙක් වුණ මගෙ මිතුරෙක් මට කිව්වා 'දැන්වත් කඩේ යන එක නවත්තපන්' කියලා. උපන් බිමෙහි ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධ කාරණාවක දී බය නැතුව වැඩ කරන ඕන ම නායකයෙක්ට ඔය කියන විදියේ කඩේ යැවිල්ලක් ඉබේ ම වෙයි කියලා හැබැයි මට හිතෙනවා. මොක ද හැම දේට ම වඩා ජාතික ආරක්ෂාව වටින බව වෙන කවදාටවත් වඩා අද තේරිලා තියන නිසා.


Monday, April 22, 2019

බීබීසි නිසා ඇයි මම මෙහෙම?

බීබීසි මාධ්‍ය භාවිතය පිළිබඳ මගේ සත දෙක නිසා බොහෝ දෙනා මම කිසියම් දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයක ඉත්තෙක් විදියට දකින්න පටන් අරගෙන. අනේ ඇත්තමයි ගොඩක් දෙනෙක්ට ලැබෙනවා වගේ මං ලියන දේවලටත් කීයක් හරි ලැබෙනවා නම් කොච්චර දෙයක් ද? ඒත් ඇත්තට ම නෑ. මොකක් හරි කාලකණ්ණිකමකට මට තියෙන්නේ තුවාල වෙච්ච හදවතක්, දරාගන්න බැරි කේන්තියක් සහ දුකක් විතරයි. මට එහෙම වුණේ ඇයි කියලා ලියා තියන්න ඕනි වුණේ මම නොවන දේකට මාව පටලවන්න කීප දෙනෙක් උත්සාහ කරන විදිය දැකලයි. නොපැතූ විදියේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයක් හිටපු ගමන් ඇති වුණා. කජු ඇට කොස් ඇට ද? බල්ලෝ බළල්ලු ද? මිනිස්සු 300ත් පන්නලා මැරිලා ඉවරයි. ඒ මැරුණේ අපේ ම මිනිස්සු. ඒ අල්ලපනල්ලේ බීබීසි ආයතනය සාකච්ඡාවක් තියෙනවා. ගෙන්නන්නේ එල් ටී ටී ඊ ත්‍රස්ත කණ්ඩායමට සහයෝගය දක්වන කෙනෙක්. අන්තවාදී ත්‍රස්ත කණ්ඩායමක් කරපු දෙයක් වුණාට මුළු ලෝකයකට ඇහෙන්න කියනවා මේ ප්‍රහාරය කරේ අපි කියලා. මුළු ඇඟ පුරා ම දුක සහ බය දුවන වෙලාවක ඒ වගේ අසත්‍ය චෝදනාවක් එල්ල වුණාම මාර විදියට අසරණ වෙනවා. කර කියාගන්න දෙයක් නැති වෙනවා. මිනිස්සුන්ගේ මළ කඳන් උඩින් පෞද්ගලික සහ දේශපාලනික න්‍යාය පත්‍ර අරගෙන යන්න වගකියන මාධ්‍යයක් ඉදිරිපත් වුණේ කොහොමද කියන එක ඉතින් මම ප්‍රශ්න කරා. ඒක ප්‍රශ්න කරන්න මම දැනන් හිටියේ ඊයේ වෙනකන් මම ගෞරව කරපු බීබීසි සිංහල සේවයේ මාධ්‍යවේදියා. මම නම සඳහන් නොකරන්නේ එහෙම කරන්නවත් විශ්වාසයක් දැන් ඔහු වෙනුවෙන් මට නැති නිසා. මම අහපු විදියෙන් කිසිම විදියකින් ඇඟවෙන්නේ නෑ අහවලා ව ගෙන්වීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට චෝදනා කිරීමක්. මට ඕනි වුණේ ඒ වගේ දරුණු අසත්‍ය චෝදනාවක් ඉදිරිපත් කිරීම ඔහුගේ සේවා ස්ථානය සිදු කිරීම සම්බන්ධයෙන් මුළු මහත් ජාතියකින් අඩුම තරමේ සමාව ගැනීමක් වගේ දෙයක් විතරයි. නමුත් වචනෙකින්වත් හිත සැනසෙන්න එහෙම දෙයක් වුණේ නෑ. දැන් මගේ හිතේ ඔහු කෙරේ කිසිම විශ්වාසයක් නැහැ. මම දැකපු මම ගෞරව කරන මාධ්‍යවේදියා ඔහු තුළ නෑ. ඒ නිසා ඒ මොහොතේ ඉඳන් ඔහු ඈඳාගෙන මම කිසිදු කතාවක් කිව්වෙත් නෑ. කියන්නෙත් නෑ. නමුත් බීබීසී සේවයට මේ ගැන අපිට තවමත් කියන්න පුළුවන්. අපි කියන දේ අහන්නේ නෑ තමයි. හැබැයි මෙහෙම දෙයක් ගැන වචනයක් දෙකක්වත් කියන එක වැදගත් වෙන්නේ මෙන්න මේ නිසයි. ලෝකේ වටේ ම නළු බට්ටොයි පොලිටික්කොයි සාමාන්‍ය මිනිස්සුයි ඔක්කොම අපි වෙනුවෙන් දුක් වෙනවා. ඒ අස්සේ ඒ මිනිස්සුන්ට අදහසක් ගියොත් මේ ප්‍රහාරය කරේ අහිංසක අපි ය කියලා, එතකොට මොකෝ වෙන්නේ? ඒකයි මේ සාවද්‍ය ප්‍රකාශවලට එරෙහි ව කතා කරන එක වැදගත් වෙන්නේ. සුදු හුණු ගාන්න පෝලිමේ නොයා රටක් විදියට එකතු විය යුත්තේ අන්න ඒ නිසයි. මේ වෙලාවේ මට ඇඟිල්ල දික් කරන කට්ටිය වගේ ම වැඩක් බලන් පැත්තකට වෙලා ඉන්නේ නැතුව එක දිගට කියෙව්වේ හිතට ආපු දුකටයි ආවේගයටයි. අපි තමයි මේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයේ ගොදුරු. මැරුණෙත් අපේ මිනිස්සු. හෙට මැරෙයි කියලා බයෙන් ඉන්නෙත් අපේ මිනිස්සු. ඉතින් මුළු ලෝකයක් ඉස්සරහ මේක කරේ අපි ය කියලා ඇඟිල්ල දික් කරා ම නවගුණවැල අතේ තියන් ඉන්න බෑනේ. බෑ. මේ වචන එයාලා ළඟටවත් යන්නේ නැත්තේ මේ වගේ වෙලාවකවත් අපිට එකට ඉන්න බැරි නිසා. ඉතින් කැඩිච්ච ටැප් එකක් වගේ ඊයේ ඉඳන් මම කියෙව්වේ මේ වේදනාව හිත අස්සේ තියාගන්න බැරි නිසයි. ඒක දේශපාලන අතකොලුවකගේ හැසිරීමක් විදියට දැකලා කවුරු හරි හිත රිදවාගත්තා නම් මම සමාව ඉල්ලනවා (මං දන්නෑ මම නොකරපු වරදකට මම සමාව ඉල්ලන්නේ ඇයි ද කියලවත්) නැතුව දේශපාලන වරදානයක් ලැබෙනවට නෙවෙයි. එහෙම ලැබෙනවා නම් ඉතින් මොනවා ලියන්න බැරි ද!

Sunday, April 14, 2019

අවුරුදු බලෙන් කන්න එපා ප්ලීස්



අකනිටා බඹු ලෝකේ බ්‍රහ්මයෝ ළඟවත් නැති තරමේ මොළ කෑල්ලක් මටත් තියේ කියලා පෙන්නන්න පුළුවන් ලේසි ම විදියක් තමයි පවතින සංස්කෘතිකාංගයක් නිර්දය විදියට විවේචනය කරන එක. බහුතරයක් ලාංකිකයන්ට ඔය ලෙඩේ තියෙනවා. ඒක ගොඩක් දුරට ඉස්මතු වෙන තැනක් තමයි අවුරුද්ද කියන්නේ. සමහරවිට ඒකේ සිංහල කියන කෑල්ල ගෑවිලා තියෙන නිසා කහඹිළියා ස්වාභාවය වැඩි වෙනවා ඇති.

වෙලාවට වැඩ කරන්න තියා ඔරලෝසුවක් දිහෑවත් බලන්නැති ජාතියක මිනිස්සු එක ම වෙලාවක කන්න, බොන්න, පැළයක් හිටවන්න, කිරි උතුරවන්න එකතු වෙනවා කියන්නේ ඒක හෙන ලස්සන වගේ ම අහිංසක වැඩක්. අවුරුද්දකට වෙන්නෙත් එක පාරයි. ඒ වැඩේ පට්ට නෝන්ජල් ගොන් වැඩක් කියලා හිතෙනවා නම් සරල ව ම ඒ දේවල්වලින් බැහැර වෙලා ඉන්න පුළුවන්. මහපටැඟිල්ලෙත් බඩක් තියෙන නිසා නොනගත වෙලාවේ නොකා නොබී ඉන්නේ නැතුව කන්න පුළුවන්. පුණ්‍ය කාලය වෙලාවේ යනවා නම් පන්සල් යයි නැත්තං ගෙදර. මොකෙක්වත් මේ දේවල් අධීක්ෂණය කරන්නේ නෑ. යන්න කියලා බල කරන්නෑ.

ඉතින් ඒ වුණාට ඒක නෙවෙයි වැඩේ. අහම්බෙන් මේ වගේ කතාවක් ඇහැ ගැටුණා. "නැකැත්කරුවන්ගේ කාල සටහන් වලට අනුගතවත්, අඥානවත්, වහල් බියෙන් සහ මර බියෙන් යුතුවත් හැසිරෙන දිනය අදයි." අයිසේ වට් ද ඇක්චුවල් පක්! මර බිය? අවුරුදු ගාණකට කලින් ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක කාටවත් අයිති නැති පාර්සලයක් තිබ්බොත් නම් ඒක දැනුණා. නැකැත් සීට්ටුවට මර බිය හදාගන්නවා වගේ අංගවිකල කතාවක් නම් ඇහුවාමයි. බැලින්නම් කතාව කියපු පාර්ශ්වයේ ගෙදර අයත් එහෙම ලු. ඒක එහෙනම් ඒ පවුල් පරිසරයෙන් ම හැදුණ අන්ධභූත ගතියක්. ගෙදර පරිසරය මුළු මහත් සමාජයකට ඇප්ලයි කරගන්න ගියපු මාර අසාර්ථක උත්සාහයක්. රටක් විදියට අපේ පල් මෝඩයෝ ඉන්නේ ටික දෙනයි. සම්මතයේ අපි ලංකාව මෙහෙමයි අරහෙමයි කියලා කිව්වට ගොඩක් අන්තවාදී ඇදහිලි තියෙන රටවලට වඩා අපි සෑහෙන ඉදිරියෙන් ඉන්නවා. මර බිය කෙසේ වෙතත් අවුරුද්ද කියන්නේ පට්ට ම නිදහසේ හැසිරෙන්න තියන දවසක්.

ටීවිවලට එක එක සාස්තර ආචාරියෝ ගෙන්නනවා. මුන් බොනිකර තරු කියන්න මිනිස්සු හොඳාකාරව ම දන්නවා. අවුරුදු දවසේ නැකැත් සීට්ටුව හදන එක ඔය වරිගෙම උන්නැහැ කෙනෙක් කරා කියමු. ඒක මෙලෝ සම්මතයකින් නැතුව ආනා රූනා රෝම කටුස්සා කියලා තෝරලා හදපු එකක් වෙන්න පුළුවන්. එහෙමත් නැත්තම් මොකක් ම හරි සුබ දෙයක් පෙරදැරි කරගෙන හදපු එකක් වෙන්න ඇති. අපි ඔය මොන බයිලයක්වත් දන්නේ නෑනේ හරියට. නැකැත් සීට්ටුව ආවා ම වෙනදට කියන ලග්න ඵලාඵලේ ගානට ඒක දාන්නැතුව කාලසටහනක් විදියට හිතන්න බැරි ද? ඒක ආවා ම මේ නැකැත් කතාව අල්ලගෙන සමස්ත අවුරුද්ද ම පාච්චල් කරන්න මනුස්සයෙක් පෙළඹෙනවා නම් ඒ යකා කොකිස් කෑල්ලක්වත් කන්න තරම් වටින කෙනෙක් නෙවෙයි. සිදුහත් සියල්ල අතෑරපු බෝධිය ගාව ජයෝ මුනින්දස්ස කියන්නේ දේවල් අතාරින්න නෙවෙයි. අපි පට්ට ම පෘථග්ජන මිනිස්සු. විශ්වාසයන් තමයි අපි ව ජීවත් කරවන්නේ. එහෙම එවුන් එක හිතින් හොඳක් ම වේවා කියලා එක වෙලාවට කිරි උතුරවන එක හෙන අජපල් වැඩක් ද? මේ දේවල් කියන ඩෑල් එක්කෝ නිවන මානේ සකෘදාගාමීවත් වෙලා නම් කමක් නෑ මෙතන.

රටේ මිනිස්සුන්ට අම්බානෙට ප්‍රශ්න, ආණ්ඩුව පිස්සු කෙළිනවා, ඒ අස්සේ අවුරුදු කන්න මැරෙන හැටි ගගා ඇමිණෙන්න එන තවත් විලම්බීතකාරයො ටිකක් ඉන්නවා. හොඳ ම වැඩේ තමයි රටක් වශයෙන් අපි දැන් ඉන්න නරකාදියට තල්ලු කරන්න හේතු වුණෙත් ඔය කියන එව්වො ම වෙන එකයි. මිනිස්සුන්ට ප්‍රශ්න තමයි. තොපිලා පත් කරපු ආණ්ඩුව මිනිස්සුන්ව මස් කරලා තමයි. දැන් එහෙමයි කියලා උන් හැමදාම ඒ ගැන හිත හිතා හූල්ලගෙන ඉන්න ඕනි ද? අඩුම තරමේ එක දවසක්වත් සතුටින් ඉන්න උන්ට අයිතියක් නැද්ද? එක්කො මුන්ට ඕනි මිනිස්සු හැමදාම විඳ ව විඳ ව ඉන්නවා බලන්න වෙන්න ඇති. මට තේරෙන්නෑ.

අවුරුද්ද කියන සංකල්පේ දිරවන්නැත්තම් කරන්න තියෙන හොඳ ම දේ තමයි දිරවන වුන්ට ඒකේ ආතල් එක ගන්න දීලා පැත්තකට වෙලා ඉන්න එක. එතකොට ඔය ඇඟ පුරාම ගලන මොළේට වුණත් සනීපයක් දැනෙයි. කොහොමත් ඔහොම ප්‍රබුද්ධ ඩෑල් පට්ට අසහනෙන් ඉන්නේ. ඇයි ඉතින් සංස්කෘතික ප්‍රශ්න ම කීයක් ද ඔතන. ඕකුන්ට පෞද්ගලික ප්‍රශ්නත් ඇති. ඒවායි මේවායි ඔක්කොම එකතු වුණාම හිතන්නකෝ ඉතින්. මේ දේවලුත් අමතක කරන්න නරකයි. තව හිනා යන කතාවක් තියනවා මේ සංස්කෘතික කුහක හැත්තගේ දකින්න තියන පට්ට ම කලා දෘෂ්ටිය. මගෙ අම්බෝ එහෙම එකක් මේ සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට හිතන්න බෑ. මුන් අදහන කලාව මොන අම්මගෙ රෙද්දෙ කලාවක් ද කියන්න දන්නෑ. ඇයි බං මිනිස්සුන්ගේ අහිංසක හැඟීම් තේරුම් ගන්න බැරි නම් කලාකාමියෝ වෙන්න විදියක් නෑනේ. හැබැයි කොහොමහරි එහෙම ලු. නල්ලමලේ මානවවාද. ඊළඟ පාරවත් හූල්ලන්න යන්නැතුව අවුරුදු දවසට ලංකාව පැත්තෙවත් ඉන්නැතුව තොලොංචි වුණා නම් හරි. 

මුළු මහත් රටක් එක්ක එකට කාලා බීලා ගන්න අහිංසක ආතල් එකේ කොටස්කාරයෙක් වෙන්න හිත් නොදෙන තරමේ ලෙවල් මිනිස්සු ඈහ්. හරි බන් එල!

Thursday, February 14, 2019

තිසරණී වෙනස්, හැබැයි කෙල්ලෙක්!


'ටීචර් මේකයි. මේ සමාජේ අනික් අම්මලා තාත්තලා එයාලගේ දුවලා හැදුවේ මල් වගේ. ඒත් මගේ අම්මයි අප්පච්චියි මාව හැදුවේ ගහක් වගේ. ඒකයි මල් කෙල්ලොන්ගෙයි මගෙයි වෙනස!'

මං මීට කලින් කවදාවත් මං වෙනුවෙන් කතා කරලා තිබ්බේ නෑ. ඒත් එහෙම කතා අහලා අහලා ම බැරිම තැන අද මම ඒ දේ කරා. තව අවුරුදු දහපහළොවකින් ඒක මතක් කරගෙන තනි ආතල් එකක් ගන්න ඕනි නිසා මේක බ්ලොග්ගත කරන්න ඕනි ය කියලා හිතුණා. මං කවු ද? මට අනන්‍යතාවක් තියෙනවද? මගේ පර්සනැලිටිය මොකක් ද? වගේ බහුබූත ප්‍රශ්න මට ඉස්සර තිබ්බේ නෑ. ඒවට උත්තර හොයන්නැයි කියලා මට සමාජයෙන් බල කරෙත් නෑ. අම්මයි අප්පච්චියි කොහෙත් ම ඒ ගැන තැකුවේ නෑ. ඒ දෙන්නා මාව හදපු හැටි ගැන ලියතැහැකි මට වෙන ම. ඒ කිව්වේ හෙන මරුමුස් විදියට නෙවෙයි. අලි හුරතලේට. හැබැයි අනික් බොහොමයක් කෙල්ලො වගේ කොමළෙට නෙවෙයි.

මේ ඔක්කෝ ම ප්‍රශ්න පටන් ගත්තේ විශ්වය අතැඹුලක් වගේ බලන්න පුළුවන් විස්මකර්ම මිනිස්සු ඉන්නවා ය කියලා අහලා තිබුණ විශ්වවිද්‍යාලේ කියන එකට ආවායින් පස්සේ. ආපු පළවෙනි දවසේ මූණෙ මහ මජර පාටක් තිවුණ, මේ මට දෙකට නවලා කිහිල්ලේ ගහගෙන යන්න පුළුවන් සයිස් එකේ අක්කා කෙනෙක් 'ෆස්ට් ඉයර්' කියලා කතා කරා. ඕකට අඩිය තියන්න කලියෙන් උපදෙස් ලැබිලා තිබුණේ කියන දෙයක් අහගෙන බිම බලන් ඉන්නැයි කියලා. මුන්දැ මට ළඟට එන්න කියලා අහපු දෙයින් මට බිම බලන් ඉන්න බැරි වුණා.

'ඇයි කොණ්ඩේ කපලා ඉන්නේ?'
'මොකක්?!' (ඒක මම බලාපොරොත්තු වුණ දෙයක් නෙවෙයි)
'ගෑණු ළමයෙක් වුණාම කොණ්ඩේ වවන්න ඕනි. මොකද්ද මේ!'

දණ්ඩකින් කාපු සර්ප දණ්ඩෙකුට රිදෙන තරමට මට රිදුණා. ඒ දවස්වල උදේ ඉඳන් අහන්න ලැබුණේ නිදහසේ අධ්‍යාපනයයි - අධ්‍යාපනයේ නිදහසයි කියලා එකක් ගැන. කැමති විෂයක් විශ්වවිද්‍යාලයට ඇවිත් තෝරගන්න විද්‍යාර්ථියෙකුට තියන අයිතිය ගැන. එහෙම පසුබිමක ඉඳන් ඒ දේවල් වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න ඩයල් එකක් තමන්ගේ ප්‍රතිපත්තිවලට සම්පූර්ණයෙන් ම වෙනස් ප්‍රශ්නයක් මගෙන් ඇහුවනේ. අනික බාහිර සමාජෙට වඩා වෙනස් ව හිතන අයයි මෙතන ඉන්න ඕනි. ඒ මදිවට එයා එතැන දී කරේ මට මං වීමේ අවකාශය ප්‍රශ්න කිරීමක්. මොන හු! මම හිතට ධෛර්‍යය අරගෙන එයාගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා (අපිට කියලා තිබ්බේ එයැයිලගෙන් ප්‍රශ්න අහන්න එපා කියලා).

'නිදහසේ අධ්‍යාපනයයි අධ්‍යාපනේ නිදහසයි තියෙන්න ඕනි නම් මට මං වෙන්න නිදහසක් නැද්ද?'

උන්දැ මට උත්තරයක් දුන්නෑ. යන්න කිව්වා. ඒ එක මනුස්සයගෙන් මට විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉන්නවාය කියන සොඳුරු මිනිස්සු ගැන සංකල්පය සම්පූර්ණයෙන් ම නැතිවුණා. ඒ මූණුවලින් මට කිසිම මානව දයාවක් පෙනුණේ නෑ ඊට පස්සේ. හැමෝට ම තිබ්බේ කැත ම කැත ජජ්මන්ටල් මූණු. එහෙම අය නිර්මාණය කරන උපසංස්කෘතියකට හේත්තු වෙන්න මට ඕනි වුණේ නෑ. මම අයින් වුණා.

මම කරන පාඨමාලාවේ විසිපහක් ඉන්නවා මිනිස්සු. එයාලත් උපසංස්කෘතිය පිළිකුල් කරපු අය. ඉතින් මං හිතුවේ මෙයාලා නම් ඉපදෙනකොට ම නෙළුම් මල් හතක් උඩ ඉපදුණු මට්ටමේ බෝධිසත්වයෝ කියලා. ඒක නැති වෙන්න ඕනි ම නම් මාස දෙක තුනක් යන්න ඇති. මං අඳින විදිය, මං ඇවිදින විදිය, මං දාන බාටා කෑලි දෙක, මගෙ ඩෙනිම, මගෙ කොණ්ඩේ මේවා කමක් නෑ කියමුකෝ ඔක්කොට ම වඩා මගේ කෙලිකම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න මේ බොහොමයක් දෙනාට ඇතිවුණා. මගෙන් කෙලින් ම අහන්න බැරි වුණත් මං ගැන හිතේ ඇති වෙන ප්‍රශ්න උන්ගේ මූණුවලින් පෙනුණා. සමහරු නම් ඉතින් කියල ම දැම්මා. 

අවුරුදු 13ක් ඉස්කෝලේ ගිහින් ඉවර වෙලා විශ්වවිද්‍යාල වරම් අරගෙන ආපු උන්ගේ මානසිකත්වය වැල්ලේ ගෑණුන්ටවත් වඩා අන්තයි. පාසල් මානසිකත්වය කියන එක හැම එකට ම වඩා උතුම් ද? මොකද උන් මාව මොහොතකටවත් තිසරණී වීම නිසා තනි කරේ නෑ. අන්තිමේ මිනිස්සුන්ව උන් කවුද කියන එකට වඩා උන් කවුද වෙන්න ඕනි කියන තැන ඉඳන් ලොන්ත ටෝක්ස් ඉෂූ කරන කයිවාරුකාරයෝ ටිකක් මැද මගේ ජීවිතේ හොඳම අවුරුදු කීපය ගෙවෙන්න ගත්තා. මට හිටියා රූම්මේට් කියලා එකියක්. අනික් උන්ගේ මූණෙන් දැකපු දේවල් කටින් ම මම අහගත්තා. මට විතරක් නෙවෙයි තව හතර වටේට මං ගැන කයිකතන්දර කියන්න තරම් ලැට් පෝච්චියක් වෙන්න හැකියාවක් විද්‍යාර්ථියෙකුටත් තියෙන බව ක්‍රියාවෙන් ම ඔප්පු කරා.

මමයි අම්මයි අප්පච්චියි මට ආදරේ කරන මනුස්සයයි ඇරෙන්න අනික් ඔක්කොට ම තිබුණ සාහසික ප්‍රශ්නය මම කෙල්ලෙක් වගේ හැසිරෙන්නේ නැත්තේ ඇයි කියන එකයි? දැන් මොකද්ද ඔය? මුන් හදාගන්නවා රාමුවක් ආහ් මේන් මෙහෙමයි කෙල්ල කියන අයිටම් එක. ඔය රාමුවෙන් පිට පැන්නොත් තෝ කෙල්ලෙක් නෙවෙයි. තොට වෙන්නේ ජීවිත කාලෙම අපේ කතන්දර අහගෙන ඉන්න තමයි. ඔන්න ඕකයි සාරාංශේ. මම කලිසම් අඳින්නේ, ටී ෂර්ට් අඳින්නේ මට කොල්ලෙක් වෙන්න ඕනි නිසාවත් වෙන මොන හත්තිලව්වකටවත් නෙවෙයි. මට පහසු නිසා. ඒත් ඉඳලා හිටලා මම ගවුමක් කාරිය ඇඳලා සමාජය සතුටු කරනවා. ඒක හාමතේ ඉන්න බල්ලොන්ට මස්කටු විසි කරලා ගන්නවටත් වඩා පින් අත් වෙන දෙයක්.

මගේ ගුරුවරු නිසයි මම අද තැනක ඉන්නේ. ඔව් ඇත්තෙන් ම. මට උගන්නපු, ඉගැන්නුවේ නැති බොහොමයක් ගුරුවරු මට පුදුමාකාර විදියට ආදරේ කරා. අදටත් පාරක තොටක දැක්කම නොදැනුවත්ව ම ළඟට ගිහින් කකුල් දෙක අල්ලලා වඳින්නේ ඒ ආදරේ මම විඳපු නිසා. තිසරණී කියන කෙල්ල ව හැදුවේ ගුරුවරු. මං දිහා ඒ හැමෝම බැලුවේ ආඩම්බරෙන්. මම ඉස්කෝලේ යන කාලේ ස්ටාෆ් එකේ වැඩි ම ආදරේ ලබපු කෙල්ල මම කියලා වුණත් කියන්න මගේ දිව පැටලෙන්නේ නැහැ. හැබැයි මට රිදුණ තැන් කීපයක් තිබුණා. අද මේ දේ ලියන්නෙත් ගුරුවරු කීපයක් මගේ තුවාලයක් පාරපු නිසා. 

කැම්පස් එකේ ඉඳන් බදුල්ලට ආපු ගමන් තඩි බෑග් එකත් කරේ තියාන ගියේ මම අප්පච්චි ළඟට. අවුරුදු දහය සම්පූර්ණ කරපු ගුරුවරු මාරු කරා. අප්පච්චි මෙහේ ප්‍රධාන බාලිකාවක සේවය කරනවා. ඉතින් එහෙට ගියාම ඉස්ටාෆ් රූම් එකේ දී මාව හදපු ඉස්කෝලේ ගුරුවරියන් කීප දෙනෙක්ට මම මැදි වුණා. මම එතෙන්ට ගියේ වැඳලා ටිකක් කතා කරලා එන්න. අන්තිමේ මට වුණේ වෙන දෙයක්.

'දැන් නම් කෙල්ලෙක් වගේ'
'තැන්පත් වෙන්න සෑහෙන අමාරු වෙන්න ඇති'
'අම්මෝ කලින් හිටපු විදිය'
'දැන් හොඳයි ඔහොම'
'ඉස්සර තනිකර කොල්ලා'

මගේ පපුවට ඊයම් බරු කීපයක් ම කිඳා බැස්සා. ඔය අතරේ හිටියා මට ඇත්තට ම ආදරේ කරපු, ආඩම්බරෙන් මා දිහා බලපු දෙතුන් දෙනෙක් ම. අනික් අය කියන දේවලට මම මොකක් හරි පිළිතුරක් දෙයි කියලා බලපොරොත්තුවක් ඒ ඇස්වල තිබුණා. ඉස්කෝලේ යනකොටත් ඔය කොලු කතන්දරේ මගේ හක්කේ තියලා ඇරපු ආචාරිණී කෙනෙක් 'ඉස්සර තනිකර කොල්ලා' කිව්ව ගමන් මම මං වෙනුවෙන් කතා කරා.

'ටීචර් මේකයි. මේ සමාජේ අනික් අම්මලා තාත්තලා එයාලගේ දුවලා හැදුවේ මල් වගේ. ඒත් මගේ අම්මයි අප්පච්චියි මාව හැදුවේ ගහක් වගේ. ඒකයි මල් කෙල්ලොන්ගෙයි මගෙයි වෙනස!' මේක කියලා ඉවර වුණාම මගේ ඇස් දෙකේ කඳුළු. හැබැයි මම එකක් ඇහෙන් වැටෙන්න දුන්නේ නැහැ. කඳුළු ආවේ මාව මං ඉන්න විදියට පිළිගන්න අම්මෙක් අප්පෙක් ඉන්දැද්දී මේ වගේ සමාජයක ජීවත් වෙන්න ලැබීමේ ඛේදවාචකය මතක් වෙලා. ඒ දෙන්නා වචනයක් නොකියා මාව හදපු විදිය මතක් වෙලා.

තිසරණී කියන කෙල්ල ව තිසරණී විදියට මිසක් කොල්ලෙක් විදියට නො දකින එළකිරි පුද්ගලයෝ ටිකක් මගේ ජීවිතේ ඉන්නවා. මම උඹලට ආදරෙයි. හැබැයි අනික් උන්ගේ මයිලක් ගාණේ මම වෛර කරනවා. සමාජෙට හොඳ මූණ පෙන්නගෙන කොයි වෙලෙත් වචනෙකින් හරි අනිකාව රිදවන්න බලන් ඉන්න හොරිකඩ හැත්ත ගාවට ගිහින් උතුරු සළුව දාන් ඉන්න මට බැහැ.

අපි ඉන්න රටට අමුතු ඇටේ අරක මේක කියලා කෝචෝක් කරනවා. දේශපාලනඥයන්ට පළු යන්න බනිනවා. ඒත් උන්ගෙයි තොපිගෙයි වෙනස මොකක් ද? මේක අමුතු ඇටේ කරේ තොපිලැයි ගල් යුගේ ආකල්ප නිසා නෙවෙයි ද? අපි එකිනෙකාව උන් කවුද කියන එකට උන් ව පිළි අරන් සතුටින් ජීවත් වෙන්නේ නැත්තේ ඇයි? අනික් මිනිස්සුන්ගේ බාහිර ස්වරූපය, ඇවතුම් පැවතුම්, ජීවිතයේ ගන්නා තීරණ කියන ඔක්කො ම ඉත්තෑවෝ ටික දාගන්න තරම් ඔයාලගේ ඒවා ලොකු ද?

තවකෙක් විවේචනය කරන සැණින් හෙන ම ගැහේවා! ❤️

Friday, November 23, 2018

ද ලයන් කින්ග් කියන්නේ එහෙමත් එකක් ය



මා ගැන වචනයකින් විස්තර කරන්නැයි මොකෙකු හෝ ඇසුවොත් කියන්නට ඇත්තේ මම නොස්ටැල්ජියානුවෙක් බව ය. ඉස්සර කාලේ තිබුණු එක් එක් ජුවල්වලට ආසා කරන බුවාලා මා කොතෙකුත් දැක ඇත. උන් තාමත් ආසා කරන ඇඩ් ඇත්තේ ලන්ඩන්වල ඇල්බට් අන්කල්ගේ පටන් ලංකාවේ බෝඩිංවල නින්ජා මදුරු කොයිල් පත්තු කරන පරාසය දක්වා ය. ඒත් මට ඇති නොස්ටැල්ජියාව සෑහෙන අන්තවාදී ය. විටක එය මා අන්තයට ම වියරු ගන්වයි. එය මොකෙකු හෝ කැති ගා දාන්නට එන වියරුවක් නො වේ. ඒ අතීතයට යා නොහැකි වීමෙන් සහ ඒ සොඳුරු බව මට විඳින්නට යළි නොහැකි වීමෙන් මා පෙළන වියරු බවයි. මගේ බඩ බොකුවැල් ඇඹරෙන, ඇඟේ මයිල් ඉස්මයිල් වෙන, ඇස්වල දුකත් සතුටත් මුසු කඳුළු පිරෙන ශාරීරික ව සහ මානසික ව මා පත්වන වියරු බවයි. මම එයට ආශා කරමි. මට ඇති වටිනා ම සම්පත මගේ අතීත මතක ය. ඒවා මට දෙන වධහිංසන නොමැතිව මට පැවැත්මක් නැත.


ඔය උඩින් ලියපු පල්හෑල්ල ලියන්න හේතු වුණේ අද උදේ වෙච්චි සිද්ධියකින්. වෙනදට ඇඳ පිටින් උස්සන් ගියත් දන්නේ නැති මම අද උදෙන් ම නැගිටලා පේවිලා හිටියේ ලයන් කින්ග් එකේ ටීසර් ට්‍රේලර් එකක් එළියට දාන බව කලින් දවසේ ආරංචි වුණ නිසා. ලයන් කින්ග් කියන්නේ මේ තාක් ඉතිහාසයේ හැම අංශයෙන් ම බිහිවෙච්ච හොඳ ම සජීවිකරණ චිත්‍රපටය. ඒක මම වගේ ආතක් පාතක් නැති එකෙක් කිව්වට වැඩක් නෑ ඒක බලලා ම ඇඟට ගන්න ඕනි දෙයක්. ඉස්සෙල්ලා ම 2D ඇනිමේෂන් එකක් විදියට ඕක එළියට ආවේ 1994දී. මම ඉපදුණෙත් 1995. එහෙම උපන්නත් ඊට පස්සේ මොන තරම් ලස්සන චිත්‍රපට ආවත් මගේ ජීවිතයට මේ තරම් සමීප වුණ වෙන කිසිම නිර්මාණයක් නැති තරම්. ඇත්ත ම කිව්වොත් ලයන් කින්ග් කියන්නේ තනිකර ම මගේ පොඩි කාලේ. අම්මයි අප්පච්චියි මට ආදරේ කරපු නෑදෑ සනුහරෙයි ගුරුවරුයි හැරෙන්න මාව හැදුවේ ඩිස්නි එකෙන් ගහපු ක්ලැසික් චිත්‍රපටයක්. ඕක පරණ එකක් නම් මොකටෙයි ටීසර් ට්‍රේලර් එකක් කියලා කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුළුවන් (එහෙම උන් ඉන්නව ද ඕයි! ලයන් කින්ග් ගැන නො දන්න?!). 2D තැන ඉඳන් 3Dවලට පිම්මක් පනින්නයි ඩිස්නි සෙට් වෙන්නේ. ඒම කොරන්නයි කියලා අද උදේ දුන්නු සරපයිස් එකට මගේ බඩත් කොර වෙලා තියෙන්නේ.

ඒ දවස්වල තිබ්බේ අපේ ගෙදර ඩෙක් ප්ලේයර් එකක් (VHS). ගඩොල් කැට තරම් ඩෙක් පීස් ගොඩක් මගේ ළඟ තිබ්බා. ඒ අතරින් මම හැමදා ම බැලුවේ ලයන් කින්ග් තමයි. මම ඒකේ පොතු හැලෙනකන් බැලුවා. ඒ බලපු බැලිල්ලට ඉංග්‍රීසි ඉගෙනගන්න කලියෙන් ම ඒකේ දෙබස් හැම එකක් ම වගේ මට පාඩම් හිටියා. මට ඕක බලන්න පාට්නර් කෙනෙක් හිටියා. මායි චූටි අයියයි දෙන්නා උදේ රෑ නැතුව එක ම චිත්‍රපටය ආයෙ ආයෙත් බැලුවා. ඇත්ත ම පණ තියෙන මනුස්සයෙක් තරමට ඒ චිත්‍රපටය මට ළං වුණා. ඒ තරම් ආදරෙන් බලපු චිත්‍රපටය අලුත් ගැම්මකින් අද උදේ එළියට දාපු හැටි බැලුවම මට දැනුණේ කාලෙකින් දැකපු නැති යාළුවෙක් දැක්කම ලැබුණ සතුට. මම ඒ ට්‍රේලර් එක ආයෙ ආයෙ බැලුවා. ලේන්සු තුනක බටර් වගේ හොටු පිරෙනකන් මට ඇඬුණා. මට මගේ පුංචි කාලෙට යන්න ඕනි කියන අසරණ හැඟීමෙන් උදේ වරුවෙ ම මම බලාගත්ත අත බලාගෙන හිටියා.

ප්‍රයිඩ් ලෑන්ඩ්ස්! ඒක ඇත්තෙන් ම පුදුමාකාර අභිමානයක් තිබ්බ සැවානා වනාන්තරයක්. උදෙන් ම ඉර ගිනි බෝලයක් වගේ පායගෙන එනවා, කුරුල්ලෝ පියාඹනවා, කිලිමන්ජාරෝ කන්ද පසුතලයේ තියෙද්දී සතා සිව්පාවෝ කොහේදෝ මන්දා ගමනක යනවා. ලයන් කින්ග් පටන් ගන්නේ ඔහොමයි. හැබැයි ඔය දර්ශනේ තිබ්බට මදි. දත්මිටි කාගෙන උඩ පනින්න තරම් ආවේගය එන්නේ ඒ පසුබිමින් යන සින්දුවට. ඒ තමයි Circle of Life. ගෝත්‍රිකයෙක් අණ්ඩර දෙමළෙකින් කෑ ගහලා තමයි ඕක පටන් ගන්නේ. අන්න ඒ මොහොතේ. අන්න එතන දී ඉහේ ඉඳන් දෙපතුලට ම යනකන් කරන්ට් එකක් වදිනවා. ඒක ඉවර වෙන්නේ මේ සත්තු ටික ප්‍රයිඩ් ලෑන්ඩ්ස්වල ගල් තලාවට ගිහින් එයාලාගේ වෙන්ඩ රජතුමා බැහැදකින තැනින් තමයි. සිම්බා! ඔව් එයා තමයි අනාගත රජු. එතකොට ඒ ළඟින් ම ඉන්නවා සිංහ සෙයියාව උපරිමේට ම තියෙන වත්මන් රජ මුෆාසා! රෆීකී ආදරණීයයා සිම්බා ව උස්සලා මුළු වනාන්තරයට ම පෙන්නද්දී ඔහුට දණින් වැටෙන සත්තු ගොඩේ මාත් ඉන්නවා. විශ්වාස කරන්න මේ රාජකීය තේජස බකින්හැම් ගිහිල්ලත් ගන්න බෑ. මම මේ කියන දේ අනූවේ සෙට් එකට නම් කැටයම් දාලා කියන්න දේකුත් නෙවෙයි.

සිම්බාට උදෙන් ම මුෆාසා කියා දෙන පාඩමේ ගාම්භීර කටහඬින් ඔහු කියනවා මෙන්න මෙහෙම. 'Everything the light touches is our kingdom' ඔන්න ඔය කටහඬ බුදු අම්බෝ ඒක ජේම්ස් අර්ල් ජෝන්ස්ගේ. 3D එකේ ඉන්නෙත් ඒ උත්තමයාමයි. ඩිස්නි, දෙයිහාමුදුරුවන්පල්ලා උඹලා දන්නවා පපුවේ හරි ම තැනට අනින්න. ඒකයි එතනින් ම ටීසර් ට්‍රේලර් එක පටන් ගන්නේ. ඒ කටහඬින් ම 'Everything the light t---' කියලා විතරයි කිව්වේ මගේ හුස්ම හිරවෙන්න. එතනින් එහාට පියවි ලෝකෙට එන්න මට ලොකු වෙලාවක් ගියා. සමහරවිට මම තාම ඉන්නේ අප්‍රිකාවේ සැවානා වනාන්තරේ වෙන්නත් ඇති. මේ ඩිස්නි යක්කු ටික ඊට පස්සේ කරේ මම කලින් පැහැදිලි කරපු 'Circle of Life' සීන්කෝන් එක. මුන් යකෝ මීට වඩා හොඳයි දෙකේ දෙකේ පරාල ටිකකින් මට ගැහුවා නම්. හරි ම තැනට වැදුණා ඒක. හරි ම තැනට!

වැඩුණු මනුස්සයෙක් වුණත් මී හරකෙක් වගේ අඬවන්න පුළුවන් සිද්ධියක් තියෙනවා ඕකේ. මුෆාසා මැරෙනවා, ඒ මැරෙන්නෙත් පුංචි සිම්බා ළඟදී ම. මම කිව්වේ මේ ඩිස්නි එකේ ඉන්නේ සිරා යක්කු ටිකක් කියලා. මැරිච්ච සීන් එකක් ට්‍රේලර් එකේ නොපෙන්නුවට මැරෙන්න හේතු වෙන දර්ශනයක් පෙන්නනවා. ඉඳිකටු දාහක් පපුවේ ඇනුණා වගෙයි ඒ වෙලාවේ නම් අම්මපා. ට්‍රේලර් එකේ අන්තිමේ, මුන් එතන දී ත් පපුවේ තෙතමනය තියෙන තැනකට ෂොට් එක දුන්නේ මුෆාසා 'Remember' කියලා යන්න යන දර්ශනය එතෙනට දාලා. උඹලා යක්කු බොලව්!

දැන් ඉතින් ලබන ජූලි වෙනකන් ඉන්න ඕනි ඕක බලන්න. එදාට මම යන්නේ ටිෂූ පැකට් දෙක තුනක් අරගෙන. සමහරවිට ගොඩ එන්න බැරි තරමට ම කඳුළු ගඟකින් මම වැහෙයි ද දන්නෙත් නෑ. උදේ ටීසර් එක බලලා කෙලින් වෙච්ච මයිල් තාම ලෑන්ඩ් කරලත් නෑ. ඉතින් හිතන්නකෝ සම්පූර්ණ චිත්‍රපටිය බැලුවා ම මොකකින් මොකක් වෙයි ද කියලා. ලයන් කින්ග් කියන්නේ මගේ ළමා කාලයට මම යන හයි වේ එක. ලයන් කින්ග් කියන්නේ එහෙමත් එකක් ය.

Friday, March 30, 2018

අපේ රැජින නිදි

සේකරගේ අම්මා අපි දැකලා නැති
මක්සිම් ගෝර්කිගේ අම්මා කොහේ ඇති
එ නමුදු ඇසින් දුටු බෝසත් මවක් වුති
ගුණ ගැයුමට යයි අප හට දවස් සති

වාරු නැති දෙපා පරදා හද දැඩි කළ හැටී
සිතින් නිතර අප පස්සේ ආවේ නොම වැටී
බුදුන්ගේ සරණ රත්නත්තරයේ ගුණ කැටී
ආච්චි අම්මා අප හට දෙව් විමනක වටී

මිනී මලක මල් පෙත්තක නෑ සුවඳක් රැඳි
සිනා හඬක සේයාවක් නෑ ලොව ඉන් මිදී
රෑ කලුවර සෙවණැලි තුළ ඉන්නා වල් වැදි
රැහැයියනේ ගී නො ගයවු අපේ රැජින නිදි

තව්තිසාවෙ යන ගමනේ ආච්චියේ අහන්න
සීයා ගැන මතක මලුත් තව සුවඳයි කියන්න
නුඹටත් මව් පේම යළි දුන් ආදරයේ ඔටුන්න
ලොකු නැන්දව ආදරයෙන් මතක් කරා කියන්න

 - මුණුපුරන් සහ මිනිපිරියන්