Wednesday, March 25, 2020

වැඩකට නැති කුණු ලේ


හැරී පොටර් යළිත් නරඹා අවසන මා විසින් ලැයිස්තුගත කළ මගේ ජීවිතයේ "වැඩකට නැති කුණු ලේ" ලැයිස්තුව මෙසේ ය.

#FilthyMudbloods

ආදරය ගැන පල්හෑලි දොඩවන, ඇත්තෙන්ම ආදරය නොකරන වැඩකට නැති උන්

අතපය වගේ ඉඳලා අවශ්‍යම මොහොතක මිනිස්සුන්ව තනි කරන වැඩකට නැති උන්

උපන්ගෙයි තොඳොල් වීමේ හැකියාවෙන් ගේම ගහන කල්ලකපටි වැඩකට නැති උන්

මේ ඉන්න ටිකේ එකිනෙකාට ආදරේ කරගෙන ඉන්නේ නැතුව බොක්කෙ ඩයිනමයිට් හංගගෙන අනෙකන්ට යාළු මිත්‍රකම් එපා කරවන වැඩකට නැති උන් (දේව සාප)

විශ්වාසය කියන ඉතාම හොඳ දේ ඇස් ඉස්සරහම කඩන, එහෙම කරලා ඒ ඇස්වල අයිතිකාරයටම බලු කතා කියන වැඩකට නැති උන්

කිසිම විදියකින් තමන් සුන්දර මනුස්සයෙක් කියලා දන්නේ නැති නිසා කලාකාරයොන්ගේ ලියවිලි කියවිලිවල එල්ලිලා හරි හෙළුව වහගන්න හදන වැඩකට නැති උන්

එකට බත් කාලා අත හෝදන ඩිංගිත්තට අමුතුවෙන් ජාතක කතා හදලා අනික් උන් එක්ක දොඩවන වැඩකට නැති උන්

අනෙක් අයගේ ආදර ජීවිතය ගැන අප්‍රමාණ කුතුහලයෙන් පසුවන, ලිංගික වශයෙන් අප්‍රාණික වැඩකට නැති උන්

තමන්ගේ ජීවිතයේ ඇති අඩුපාඩු වහගන්න බැරි අමාරුවට කට දෙපැත්තෙන් කෙළ පෙරෙනකන් අනෙකන්ට ඊරිසියා කරන වැඩකට නැති උන්

ලෝකයේ තියෙන ව්‍යාජ ගතිය එකසිය ගාණට විවේචනය කරලා ඒ ජරා ගතියට ම සම්මාදම් වෙන වැඩකට නැති උන්

හිනාවේ ඇති ව්‍යාජ ගතිය නිසා ම කොයි වෙලේ හරි මගෙන් මැරුම් කන, ගුටි කන මූණැති, හැබෑ විදියට මූණේ ලේ කඳුළක් නැති වැඩකට නැති උන්

මිනිස්සුන්ව තමන්ට ගොඩ යන්න උපකාරී වන සම්පත් විදියට විතරක් ආශ්‍රය කරන වැඩකට නැති උන්

වාසියට කෙරෙන ආශ්‍රය ජීවන දර්ශනය කරගෙන, අනෙක් මනුස්ස සම්බන්ධතාත් එහෙම වෙන්න ඇති කියලා හිතන වැඩකට නැති උන්

පොල්ලකින් අනෙක් උන්ට හැම වෙලේ ම තඩිබාන ඒත් පොල්ලෙන් ගුටිකන ඩයල් මෙන් රඟන වැඩකට නැති උන්

හොඳට තියෙන මනුස්ස ජීවිත සංකීර්ණ කරවන, එහෙම කරලා ධනාත්මක චින්තන බකපණ්ඩිත කතා වමාරන වැඩකට නැති උන්

අන්‍යයන්ගේ ජීවිත එපා කරවන මට්ටමට පත් කරලා සිය දිවි නසා ගැනීම විසඳුමක් නොවන බවත්, ඕනි වෙලාවක කතා කරන්න තමන් ඉන්න බවත් කියා සෝටල් මීඩියාවල රඟන වැඩකට නැති උන් (මුන් මැරිලාවත් යන්නේ නෑනේ)

තමන්ට කිසිම අයිතියක් නැතත් වයසින්, ආගම් වශයෙන් හෝ ලිංගිකත්වය අතින් අසම්මතයි කියා දෙදෙනෙකුගේ ආදරය විවේචනය කරන මුළු ලෝකයටම බර වැඩකට නැති උන්

තමන්ගේ මයිලක් දිහා බලන් පාඩුවේ ජීවත් වීමට බැරුව අනෙකුන්ගේ කොණ්ඩය, රැවුල, අඳින පළඳින විධිය ගැන වද වෙන වැඩකට නැති උන්

උපාසක අම්මණ්ඩි වේශයෙන් ඉඳ ජීවිකාව සරි කරගන්නා වැඩකට නැති උන්

හූනු බිජ්ජක තරමේ වටිනාකමක් නැතත් ඇඟ පුරාම හීනමානය ඇති වැඩකට නැති උන්

මගතොටේ යනකොට දකින යකඩ කොන්ද අහුමුළුවල දී දෙකට නැවීමෙන් අවසන් කරගන්නා වැඩකට නැති උන්

හැම මිනිහටම තියෙන්නේ එකම හීන, ඉලක්ක සහ ආසාවන් කියලා හිතන වැඩකට නැති උන් (උපන් දවසේ ඉඳන් කසාද බඳින්න ආසාවෙන් ඉන්න ගෝතකරුම මේ අතරින් විශේෂ වේ)

Friday, February 28, 2020

සඳගලතැන්න ආයෙ ආයෙමත්

ඉස්සර දේවල් තමයි ලස්සනම. ඒක මේ මොහොතේ සහ හෙට දවසේ තියන කාලකණ්ණි කැත ගතියෙන් මිදෙන්න නිදහසට කියාපු දෙයක් නෙවෙයි. ඒක වෙන කිසිම පණ්ඩිත තියරියක් ගාවගන්න ඕනි නැති තරමට සදාකාලික සත්‍යයක්. කාට නැතත් ඒක මට හොඳටම අදාළ දෙයක්. අතීතයේ දවසක හොඳ නරක දෙකෙන්ම හිත රිද්දා ගැනීමේ නැති නම් සතුටු වීමේ ගතියෙන් තොර ලෝකයක් මට නෑ. මේ දේවල් මට හිතුණේ ආයෙත් ටීවී එකේ සඳගලතැන්න යන නිසා.

බත් කන වෙලාවට විතරක් එහෙන් මෙහෙන් කෑලි බලාපු නාට්‍යයක් විදියට දැක්කා මිසක් කතාවක් බලන විදියට සඳගලතැන්න බලපු මතකයක් මට නෑ. ඒත් ඒක හරිම ලස්සන බව මතකයේ තිබුණා. ප්‍රදීප් ධර්මදාස සහ හිමාලි සිරිවර්ධන කියන දෙන්නම එතකොට මගේ චයිල්ඩ්හුඩ් ක්‍රෂ් එකේ උඩින් ම හිටියා. ඒ දවස්වල ඇතිවුණ ඒ මනාපයට එහෙම විද්‍යාත්මක නාමයක් තියනවා කියලා දැනගත්තේ ඊයේ පෙරේදා.

හිමාලිගේ තිබ්බේ කවියක කතාවක තියන කෙල්ලකගේ ලස්සනක්. එයා ඔරවන, හිනාවෙන, අඬන, තරහෙන පුපුරන, ආයෙත් හිනාවෙන විදියේ පුදුමාකාර ස්වාභාවික ගතියක් තිබුණා. අද ටෙලි නාට්‍යවල ඉන්න වයින් බෝනික්කෝ එක්ක බලද්දී ඒ ගතිය ඉහටත් උඩින් පේනවා. එතකොට වෙද මහත්තයෙක් විදියට රඟපාන ප්‍රදීප්ට ඒකට ම හරියන පෞරුෂයක් තිබුණා. පාරම්පරික තරුණ වෙදෙක් නම් මෙන්න මෙහෙමයි ඉන්නේ කියන තරමේ ප්‍රසන්න ගතියක් ඒ රංගනය තුළ තිබුණා. හැරුණත් රංගනය තිබුණු තවත් කොලිටි නළු නිළියෝ මේකේ හිටියා. ටෝනි රණසිංහ, මැණිකේ අත්තනායක, සුජානි මේනකා, ගිහාන් ප්‍රනාන්දු, ජයලාල් රෝහණ, මොරින් චාරුණී මට මතක නම් ටිකක්.

අනික මේකේ තේමා ගීතය අදටත් අහනවනේ. අපි සින්දු කියන්න පුළුවන් මිනිස්සු නෙවෙයි. ඒත් බස් එකක ජනේලේ අයිනේ සීට්ටෙකේ ඉඳන් ඈත බලන් යන වෙලාවට කියැවෙන ගොඩක් සින්දු අතරේ 'සඳගලතැන්නේ පාමුල සීතල වතුරේ' තියනවා; ඉන්නවා.

දැන් ආයෙත් මේක හැම සතියෙම 8.35ට ජාතික රූපවාහිනියේ යනවා. යූටියුබ් චැනල් එකත් හිතුමතේ අප්ලෝඩ් කරනවා (දෙයියන්ගේ නාමෙට කෑලි කපන්නැතුව පිළිවෙලට දානවා නම්...). මට ඒක බලනකොට ඒ දවස්වල භාගෙට හදාගෙන යමින් තිබ්බ අපේ ගෙදර, හැම ගෙදරකම රැල්ලට තිබුණ LG Flatron ටීවී එක, ටිකකින් නිදාගෙන අනික් පහුවෙනිදට ඉස්කෝලේ යන්න තිබුණ හැඟීම, එක කෙස් ගහක් ඉදිලා නැති අම්මයි අප්පච්චියි, දෙහි ගෙඩියකටත් වඩා පොඩි මල්ලි කියන හැම දේම දැනෙනවා සහ පේන්න ගන්නවා. ඒක අතීතෙට අයිති ඕනි ම නිර්මාණයක් (වෙළඳ දැන්වීමක් පවා) බලද්දී මට වෙන දෙයක්.

සඳගලතැන්න ඉස්සෙල්ලාම බලලා අවුරුදු 10කට විතර පස්සේ මම මේ ඇස් දෙකෙන් හිමාලි සිරිවර්ධනව දැක්කා. ගොඩක් ඈතින් හිටියත් අවුරුදු ගණනකට පෙර රූප පෙට්ටියකින් දැක්ක හිනාවම එතන තිබ්බා. එතකොට අර කරලා තියෙන්නේ රඟපෑමක් නෙවෙයි.

හිමාලිට සඳගලතැන්න නිසා සම්මාන ලැබුණා මතකයි. ඒවා ලැබිය යුතු සම්මාන. එතැනදී ආයෙත් පරණ දේවල් මතක් වෙනවා. රිවයින්ඩ් කරලා බලන්න PeoTV තියා හරි හමන් ටීවි එකක්වත් නොතිබුණ කාලේ ඉඳන් සම්මාන උළෙලවල් එකක් නෑර බලපු කාලයක් තිබ්බා. ලොකු නැන්දා ඉන්න කාලේ ඒවා බලන ගමන් කන්න කඩල තෙල් දාලත් හදලා දෙනවා. අද ඔය මොකක්වත් නෑ.

කතාවක් විදියට නොබලපු සඳගලතැන්න මම අද බලන්නේ කතාවක් විදියට. ඒත් එක්කම මතක මහ ගොඩක් ලැබෙන එකෙත් අමුතු ලකයක් තියනවා. මේ නිර්මාණයට සම්බන්ධ වූ සියල්ලෝ පින් අත්කරගනිත්වා!

Thursday, February 20, 2020

අවසාන දවස


ගෙයින් එළියට බැස්සේ මං අද
අවසාන දවස කියලා හිතාගෙන
බයිස්කෝප් ලස්සනක ප්‍රේමයක් තියෙද්දිත්
නිදිමරාගෙන නුඹ පස්සේ යන
අවසාන දවස කියලා හිතාගෙන

ඒත් මං අදත් පැරදියි
අලුත් පින්සලකින් ඇන්ද හිනාවය
හීතල වෙලාවක දුම් දාන කෝපි කෝප්පෙක කතාවය
නියරක රටා ඇඳි ෆලූඩා පාට දෙතොල් ය
මොන පාටදැයි හරියට මතක නැති මුත්
ජනකතාවක ගම් දැරියකගේ දෑස් ය
කවි පදයක හිර කෙරුමට බැරි වුණත්
මා එක්ක ඒවා දිලිසෙනවා මතක ය
ඇත්තටම ඒ මාත් එක්ක විතරම ය

නුඹට දැන් කළ හැකි එකම දෙය
කිසිවක් මට නොපෙන්වා සිටීම ය
'ඔයා හරිම හොඳයි' කියාවත් නොකීම ය

නුඹට කළ හැකි අනෙක් දෙය
එයා ගැන මා සමඟ කීම ය
මට අපිව එපා කරවීම ය

නැති ලෙසින් කිසි දිනක අද නුඹ
යන්න කලියෙන් හැරිලා බැලුවා
ඉතින් මං දැන් ආයෙත් පළවෙනි දවසේ

Tuesday, December 3, 2019

ඔබ ඇපල් මලක් වාගේ - 1

කැම්පස් එකේ දේශන වාරයක දී ආපු සර් කිව්වේ ඒ සින්දුවේ 'ඇපල් මල' යෙදුම සාර්ථක නෑ කියලා. ඇයි අපි ඇපල් මල් දැකලා නෑනේ. එතකොට ඇපල් මලෙන් කියවෙන 'ඔබ' මොන වගේ ලස්සන ද කියන්න අපිට තේරෙන්නේ නෑ. ඇපල් මල අපිට දුරයි. කළු ද සුදු ද කියන්න දන්නෙත් නෑ. එතකොට 'ඔබ' ගැන ඇතිවන චිත්‍රයත් අපහැදිලියි.

ඇත්තටම එහෙමද?

ඒත් ඒ සින්දුවෙන් වුණේ හරි පුදුම වැඩක්. 'ඔබ' ගැන මම හොඳට ම දන්නා නිසා ඇපල් මලත් ඔබ වගේම ආදරණීය සහ සුන්දර දෙයක් කියලා මට හිතෙන්න පටන් ගත්තා. ඒ සින්දුවට බැරි වෙලාවත් අපි දන්න කියන මලක නමක් ආවා නම් එහෙම ඒ මලේ ගතියට 'ඔබ' සීමා වෙනවා. ඒත් මම දැකලවත් නැති මලක් යෙදීමෙන් මම 'ඔබ' තුළින් මල දකිනවා. ඒක මේ ලෝකේ තියන හොඳම මල. එතකොට මලක් වගේ 'ඔබ' නෙවෙයි, 'ඔබ' වගේ මලක් ගැන මට හිතෙන්නේ. මට අසීමාන්තිකව ආදරය කරන මලක්. ඒක ගෙදර වත්තට සීමා වුණ රෝස මලක් නෙවෙයි. ඒක මුහුදෙනුත් එහා රටක වැවෙන ගහක ඇති වුණ මලක්. ඒක සාහිත්‍යයේ එන නියමවලට සීමා වුණ හැඟීමකට වඩා ලොකු දෙයක්.

මට මේ සින්දුව ගැන කියන්න බොහෝ කතන්දර තව තියෙනවා ❤️


Tuesday, June 11, 2019

බැංකු පෝලිමෙන් එළියට

මට නම් බැංකුවල එපා ම කරපු දේ තමයි දන්සල්වලට වඩා ඉබි ගමනින් ඉස්සරහට යන පෝලිම්. ඉතින් ඉවසීම ප්‍රගුණ කරන්න ඕනි නම් බැංකු කියන්නේ ඒකට හොඳ ම ස්ථානයක් තමයි. හැබැයි ඔය කිසිම දුක් වේදනාවක් නැති ක්‍රමයක් මට සෙට් වුණා. ඒක තනිකර ම අහම්බයක්. නොහිතපු වෙලාවක දැනගන්න ලැබුණු ඒ අරුම පුදුම ක්‍රමේ හින්දා දැන් පෝලිම් ගාණේ හිටන් ඉන්න මාලා නාටකය ඉවරෙට ම ඉවර කරලා දැම්මා.

ඒක ගැන ගෙඩිය පිටින් මුලින් ම කියලා දානවට වඩා ගල් යුගයේ හිටපු මාව විසි එක්වැනි සියවසේ බැංකුකරණයට සම්බන්ධ කෙරුණු ඒ කතාව කිව්වා නම් හොඳයි කියලා හිතුණා. අන්තර්ජාලය කියන්නේ ෆේස්බුකිය විතරක් ම නෙවෙයි. තවත් සෝෂල් මීඩියා අම්බානෙකට ලෝකේ තියනවා. ඒ අතරින් Twitter කියන්නේ ලංකාවේ අපි අතර දැන් දැන් වැඩිපුර පාවිච්චියට එළි බැහැපු එකක්. මේකේ ඉස්සර ඉඳන් ම හිටපු ලාංකික ප්‍රජාව වසරක් පාසා කට්ටිය ව එක තැනකට එක් කරවලා ආසා හිතෙන වැඩ කීපයක් කරනවා. මේකට දාපු නම තමයි #TweetUpSL. මාත් දවසක් ගියා ඉතින්.

ගියා ම තමයි දැනගන්න ලැබුණේ ඇතුළුවීමේ ගාස්තුවක් ගන්නවා ය කියලා. පර්ස් එක ඇරලා බැලුව ම තමයි හිඟන ජීවිතේ තරම තේරුණේ. ඇතුළට යන්නේ කොහොම ද කියලා උඩ බලාගෙන ඉන්දැද්දී තැඹිලි පාට ටී ෂර්ට් එකක් ඇඳගත්තු, ප්‍රසන්න පෙනුමක් තිබුණු සහෝදරියක් මගේ ළඟට ආවා. 

"Frimi account එකක් හදාගමු ද?"

මම එන මග දිගට Frimi නමින් ලොකු කොඩි වගේකුත් දාලා තිබ්බා. මම ඉතින් එච්චර ගාණකට ගත්තේ නෑ මොකක් හරි අනුග්‍රහය දක්වන කොම්පැණියක් ය කියලා හිතාගෙන. 

"ඒකෙන් මේ වෙලාවේ මට වෙන වාසිය මොකක් ද?" ගත් කටට එහෙම ඇහුවේ කාගෙන්වත් ණයට ඉල්ලා අමනාප නොවී ඇතුළට රිංගා ගන්න එක මේ වෙලාවේ මගේ එක ම ප්‍රශ්නේ නිසා. 

"ආහ් ඔයාට ඇතුළුවීමේ ගාස්තුවේ ඩිස්කවුන්ට් එකක් ලැබෙනවා"

හරිනේ ඉතින් වෙන මුකුත් අහන්න මට ඕනි වුණේ නැහැ. Frimi කියන ඇප් එක මම ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙනත් ඉවරයි. හැබැයි මේකෙන් පස්සේ ඇප් එක වැඩක් නැතුව තියාගන්න එකත් තේරුමක් නෑනේ. 

"ඉවෙන්ට් එකෙන් පස්සේ මේකෙන් මට ඇති වැඩේ මොකක් ද?" මට ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබ්බ බව තේරුණ හින්දා ද කොහෙද මට මුල ඉඳන් ම හොඳ පැහැදිලි කිරීමක් ලැබුණා.

"මෙහෙමයි. Frimi කියන්නේ Nations Trust බැංකුවේ අලුත් ම වැඩක්. දැන් ලෝකේ හැම දේම ඩිජිටල් වෙලා යන කාලේ. ඉතින් ඒක බැංකු ක්‍රමවලටත් ඇතුල් වෙලා ඉවරයි. Frimi එක තියෙද්දී ඔයාට බැංකු ගනුදෙනු කරගන්න බැංකුවට යන්න ම ඕනි නෑ. අකවුන්ට් එකක් ඕපන් කරන්න බැංකුවට යන්න ඕනිත් නෑ. කොටින් ම කියනවා නම් ඔයා දැන් මේ ඇප් එක පාවිච්චි කරලා කරන්න යන්නෙත් අකවුන්ට් එකක් ඕපන් කරන එක තමයි. ඔයාට අද ඩිස්කවුන්ට් ලැබුණා වගේ ඕන ම තැනක දී Frimi එක්ක ඩිස්කවුන්ට් ගන්න පුළුවන්."

බුබුළු නගින බෙලිකටු කිව්වලු. උපන් දා ඉඳන් බැංකුවේ ගිණුමක් ආරම්භ කරන්න එක එක ෆෝම් පුරව පුරවා පුදුම කට්ටක්නේ කෑවේ. දැන් එතකොට ඒක ඇඟිලි තුඩේ දුර. ඔන්න ඉතින් මම ගිණුම් හිමිකාරිණියක් වෙන වැඩේට අත ගැහුවා. අර සහෝදරී මට අවශ්‍ය කරන උපදෙස් ඔක්කොම දුන්නා.

ඉස්සෙල්ලා ම Frimi ඇප් එක ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්නවා. ඊට පස්සේ සෙල්ෆි ඡායාරූපයක් ගන්න ඕනි අපේ. ඒක අප්ලෝඩ් කරායින් පස්සේ ජාතික හැඳුනුම්පත, රියදුරු බලපත්‍රය හරි විදේශ ගමන් බලපත්‍රය හරි ස්කෑන් පාරක් දාලා (ෆෝන් එකේ කැමරාවෙන්) අපේ විස්තර පුරවාගන්න අවශ්‍ය වෙනවා. Username, Pin number සහ Device name කියන ඒවත් ඒ ගැම්මට ම පුරවලා දාන්නයි තියෙන්නේ. මේ ඇප් එක ඔයාගෙමයි කියලා තහවුරු කරන්න ඇඟිලි සලකුණ, ඡායාරූපයක් නැත්තම් හඬ පටයක් ඇතුළත් කරන්න පුළුවන්. එච්චරයි ඉතින්.

ඇප් එක දාගෙන ගිණුමක අයිතිකාරිනියක් වෙන්න විනාඩි 5ක්වත් ගියේ නෑ. කොහොම හරි ගිණුම හැදුවට පස්සේ මට ඕනි කරන සල්ලි ටික අර සහෝදරිට දුන්නා. එහෙ බලලා මෙහෙ බලනකොට මගේ ගිණුමේ සල්ලි. චීටා කෙනෙක් ෆෙරාරියක් පදිනවා වගේ වේගෙකින් මුදල් ගනුදෙනු වෙනවා. තනියම ඉන්න වෙලාවක අකවුන්ට් එකට මුදල් දාගන්නවා නම් වෙන ඕනි ම බැංකු ගිණුමකින්, NTB CDM මැෂිමකින් වගේ ම CEFT ක්‍රමය හරා online මුදල් ගිණුමට බැර කරගන්න වගේ ම ඔයාගේ මාසික පඩිය වුණත් Frimi එකට එන විදියට හදාගන්න පුළුවන්. 

Frimi භාවිත කිරීමේ සැප රට වටේ තියෙන අවන්හල්, ඇඳුම් විලාසිතාගාර, සිනමා වගේ ගොඩක් අංශවලට විහිදිලා තියෙනවා. වෙනදා දෙන ගාණට වඩා සුවර් ඇන්ඩ් සොට් ඩිස්කවුන්ට්. පස්සේ මම ඕක මගේ යාළුවෙක්ටත් කිව්වා ම මිනිහා කිව්වේ නැතෑ ඒකෙන් බිල් ගෙවන්නත් පුළුවන් කියලා. ඩෙබිට් කාඩ් එකක් විදියට පාවිච්චි කරන්නත් පුළුවන් තරමට දැන් Frimi ලංකාව පුරා පිළිගන්න සේවාවක් වෙලා තියෙනවා. මොබයිල් එකෙන් ම ඕනි ම බැංකුවකට මුදල් යවන්නත් පුළුවන්. වාසි ගොඩයි. 

Frimi එකට පින් සිද්ධ වෙන්න බැංකුවකට ගොඩ වැදිලා දැන් අවුරුද්දකටත් වඩා වැඩියි.

Saturday, May 18, 2019

කොන්දේසි විරහිත ව යුධ ජයග්‍රහණයේ නායකත්වය අගය කිරීම.

අනික් රටවලට වඩා ගොඩක් දේවල්වලට නිර්වචන ඉදිරිපත් කරන්න අපේ රටේ මිනිස්සු දක්ෂයි. හැබැයි දේශපාලනය කියන එක අර්ථකථනය කරන්න යද්දී ඡන්දය සහ 225 ගැන කියවන එක ඇරෙන්න වෙනත් දේශපාලන කතිකාවතක් අපේ රටේ නැති එක ලොකු අඩුවක්. දේශපාලනය කතා කරන්න ඕනි ම වෙලාවට 'අදවත් දේශපාලනේ කතා නොකර හිටපන්' කියන තැනට මිනිස්සු වැටෙන්නේ ඒ නිසයි. ඒකට සාධාරණ හේතුවක් තියනවා. මොකද දේශපාලනේ කියන්නේ මෙන්න මෙච්චරයි කියලා රාමුවක් අපිට අපේ නායකයන් පෙන්නලා දීලා තියෙන නිසා. ඒ නිසා රට සම්බන්ධ අනෙක් කාරණාවල දී ත් දේශපාලනයේ තිබුණ මැදිහත්වීම අපිට පේන්නේ නැහැ.

සාමෙන් ඉන්න පුළුවන් එහෙම ඉන්න පුංචි ම හරි අදහසක් තියෙන මනුස්සයෙක් එක්ක. ඒත් ප්‍රභාකරන් කියන්නේ තනිකර ම මිනිස් ලේ ගඳ ඔළුවට ගහපු සතෙක්. ඒ සතා කැබිතිගොල්ලෑවේ අහිංසකයෝ 68ක් එලොව යැව්ව වෙලේ එවක ජනාධිලති එදා ඒ ගමට ගියා. බල්ලෝ බළල්ලු වගේ මිනිස්සු මැරිලා වැටිලා ඉන්නවා දැක්කා. නිජබිමක අයිතිය ගන්න කියලා මාවිල්ආරුව වහලා දාලා තමන්ගේ ම කියලා කියා ගත්තු මිනිස්සුන්ට හාමතේ ඉඩ අරින්න දුන්නු ගෙවලයෙක් එක්ක මොන සාමයක් ද? ඒ වුණත් සාම නියෝජිතයෝ කියන උන්දැලට කියලා බැලුවා. ප්‍රතිචාරයක් නොලබපු තැන මාවිල්ආරුව ඇරියා. ඒ ඇරපු ඇරිල්ලට අන්තිමේ හොයාගන්න පුළුවන් වුණේ ඔළුවේ කෑලිත් නැතුව නන්දිකාඩාල් පැත්තෙන්.

මේ කිසිම දෙයක් ඉබේ සිදු වුණ දේවල් නෙවෙයි. මේ යුධ ජයග්‍රහණය රණවිරුවන්ගේ ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් සිදු වුණ එකක්. ඒ බව ඇත්ත. හැබැයි රණවිරුවන්ට රට බේරගන්න අවශ්‍ය උපදෙස් ලබා දුන්නු නායකත්වය ගැන වචනෙකින් හෝ සඳහනක් නොකර සමරන නිදහස ශ්‍රී ලාංකිකයන් විදියට අපට වටින්නැති දෙයක්. ආරක්ෂක අංශ මාවිල්ආරුව ඇරියේ, යුද්ධ කරන්න පෙරමුණට ගියේ හිතුමනාපෙට නෙවෙයි. ඒ මිනිස්සු ළඟින් ම සේනාධිනායකයෙක්, ආරක්ෂක ලේකම්වරයෙක්, හමුදාපතිවරු ත්‍රිත්වයක් හිටපු නිසයි. ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයක දී දේශපාලන අධිකාරිය දෙන නියෝග තමයි පිළිගන්නේ. සරල ව ම කියනවා නම් එදා ආණ්ඩුව එපා කිව්වා නම් රණවිරුවා යුද්ධ කරන්න යන්නේ නෑ. ඒ දේශපාලනය බත්පැකට් එකෙයි අරක්කු කාලෙයි දේශපාලනය එක්ක උවමනාවෙන් පටලවාගෙන දේශපාලන එදිරිවාදිකම් පිරිමහගන්න අද වගේ දවසක නම් කොහොමටවත් බෑ.

මරුවා කට අස්සේ තියන් සතුරා එක්ක රණවිරුවා හෙට්ටු වෙද්දී අනික් රටවල අසහනකාරයෝ එක්ක හෙට්ටු වෙන්න සිද්ධ වුණේ දේශපාලන නායකත්වයට. මේ යුද්ධේ දින්න බෑ බෑ මයි කියලා කෝඳුරුවෝ වගේ කැරකි කැරකි හිටපු මිලිබෑන්ඩ්, කුෂ්නර්, සෝල්හයිම් වගේ මිනිස්සුන්ට ගෙදර යන පාරවත් හොයාගන්න බැරි විදියේ දේවල් තමයි එදා රටේ නායකයා කිව්වේ. ඒ මිනිස්සු කීයටවත් හිතන්න නැතුව ඇති තුන්වැනි ලෝකයේ රටක නායකයෙකුට මේ වගේ පෞරුෂයක් තියෙනවා ය කියලා. ඉතින් මොනා කරන්නැයි හැරිලා ගියා මිසක. කිසිම හේතුවක් මත පටන් ගත්ත යුද්ධය නතර කරන්න ජනාධිපතිට වුවමනා වුණේ නෑ. ආහ් මේකත් බලන්න https://youtu.be/iSpgQ7PA1-Y

එක එකාගේ ඇඟිලි ගැහීම් අස්සෙ බැරි වෙලාවත් යුද්ධය නැවැත්තුවා නම් කොල්ලොන්ගේ මොරාල් බහිනවා. කොටියා තව තවත් ශක්තිසම්පන්න වෙනවා. අදටත් ඇහුවා ම ඇඟ හිරි වැටෙන 'මුහුද දෙබෑ කරන - අහස පොළව සිඹින' සින්දුව ප්‍රමුඛ කරගත්තු 'අපි වෙනුවෙන් අපි' කියන්නේ එවකට ආරක්ෂක ලේකම්වරයාගෙ වැඩක්. ගජබා රෙජිමේන්තුවෙත් සෙබළෙක් වෙලා හිටපු එතුමා තමයි මේ යුධ ජයග්‍රහණයේ මොළකරුවා කියලා රාජපක්ෂ ෆෝබියාවෙන් පෙළෙන්නන් පවා දන්නවා. යුද්ධය නතර කරන්න කියලා සුදු බබාලා ඇවිල්ලා වද දුන්නේ ජනාධිපතිටත් වඩා ආරක්ෂක ලේකම්ට. ඒ කතන්දර අහලා නවගුණවැල අල්ලගෙන හිටියා නම් අද වෙනකොට අපි මැරුණු තැන්වලත් කොටියෝ බල්ටි ගහනවා.

යුධ ජයග්‍රහණයෙ නිසි කෘතගුණ සැලකීම සිද්ධ කරන තැන දී රණවිරුවන් ව වගේ ම මොවුන්වත් අගය කළ යුතුයි. දේශපාලන එදිරිවාදිකම්වලට වෙනදා එහෙ මෙහෙ යන ඇට නැති දිව අද දවසේවත් අවදි කළ යුතුයි. හෙට ඉඳන් ආපහු බනින්න පුළුවන්.

හිටිහැටියේ මධ්‍යස්ථ මතධාරියෙක් වුණ මගෙ මිතුරෙක් මට කිව්වා 'දැන්වත් කඩේ යන එක නවත්තපන්' කියලා. උපන් බිමෙහි ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධ කාරණාවක දී බය නැතුව වැඩ කරන ඕන ම නායකයෙක්ට ඔය කියන විදියේ කඩේ යැවිල්ලක් ඉබේ ම වෙයි කියලා හැබැයි මට හිතෙනවා. මොක ද හැම දේට ම වඩා ජාතික ආරක්ෂාව වටින බව වෙන කවදාටවත් වඩා අද තේරිලා තියන නිසා.


Monday, April 22, 2019

බීබීසි නිසා ඇයි මම මෙහෙම?

බීබීසි මාධ්‍ය භාවිතය පිළිබඳ මගේ සත දෙක නිසා බොහෝ දෙනා මම කිසියම් දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයක ඉත්තෙක් විදියට දකින්න පටන් අරගෙන. අනේ ඇත්තමයි ගොඩක් දෙනෙක්ට ලැබෙනවා වගේ මං ලියන දේවලටත් කීයක් හරි ලැබෙනවා නම් කොච්චර දෙයක් ද? ඒත් ඇත්තට ම නෑ. මොකක් හරි කාලකණ්ණිකමකට මට තියෙන්නේ තුවාල වෙච්ච හදවතක්, දරාගන්න බැරි කේන්තියක් සහ දුකක් විතරයි. මට එහෙම වුණේ ඇයි කියලා ලියා තියන්න ඕනි වුණේ මම නොවන දේකට මාව පටලවන්න කීප දෙනෙක් උත්සාහ කරන විදිය දැකලයි. නොපැතූ විදියේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයක් හිටපු ගමන් ඇති වුණා. කජු ඇට කොස් ඇට ද? බල්ලෝ බළල්ලු ද? මිනිස්සු 300ත් පන්නලා මැරිලා ඉවරයි. ඒ මැරුණේ අපේ ම මිනිස්සු. ඒ අල්ලපනල්ලේ බීබීසි ආයතනය සාකච්ඡාවක් තියෙනවා. ගෙන්නන්නේ එල් ටී ටී ඊ ත්‍රස්ත කණ්ඩායමට සහයෝගය දක්වන කෙනෙක්. අන්තවාදී ත්‍රස්ත කණ්ඩායමක් කරපු දෙයක් වුණාට මුළු ලෝකයකට ඇහෙන්න කියනවා මේ ප්‍රහාරය කරේ අපි කියලා. මුළු ඇඟ පුරා ම දුක සහ බය දුවන වෙලාවක ඒ වගේ අසත්‍ය චෝදනාවක් එල්ල වුණාම මාර විදියට අසරණ වෙනවා. කර කියාගන්න දෙයක් නැති වෙනවා. මිනිස්සුන්ගේ මළ කඳන් උඩින් පෞද්ගලික සහ දේශපාලනික න්‍යාය පත්‍ර අරගෙන යන්න වගකියන මාධ්‍යයක් ඉදිරිපත් වුණේ කොහොමද කියන එක ඉතින් මම ප්‍රශ්න කරා. ඒක ප්‍රශ්න කරන්න මම දැනන් හිටියේ ඊයේ වෙනකන් මම ගෞරව කරපු බීබීසි සිංහල සේවයේ මාධ්‍යවේදියා. මම නම සඳහන් නොකරන්නේ එහෙම කරන්නවත් විශ්වාසයක් දැන් ඔහු වෙනුවෙන් මට නැති නිසා. මම අහපු විදියෙන් කිසිම විදියකින් ඇඟවෙන්නේ නෑ අහවලා ව ගෙන්වීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට චෝදනා කිරීමක්. මට ඕනි වුණේ ඒ වගේ දරුණු අසත්‍ය චෝදනාවක් ඉදිරිපත් කිරීම ඔහුගේ සේවා ස්ථානය සිදු කිරීම සම්බන්ධයෙන් මුළු මහත් ජාතියකින් අඩුම තරමේ සමාව ගැනීමක් වගේ දෙයක් විතරයි. නමුත් වචනෙකින්වත් හිත සැනසෙන්න එහෙම දෙයක් වුණේ නෑ. දැන් මගේ හිතේ ඔහු කෙරේ කිසිම විශ්වාසයක් නැහැ. මම දැකපු මම ගෞරව කරන මාධ්‍යවේදියා ඔහු තුළ නෑ. ඒ නිසා ඒ මොහොතේ ඉඳන් ඔහු ඈඳාගෙන මම කිසිදු කතාවක් කිව්වෙත් නෑ. කියන්නෙත් නෑ. නමුත් බීබීසී සේවයට මේ ගැන අපිට තවමත් කියන්න පුළුවන්. අපි කියන දේ අහන්නේ නෑ තමයි. හැබැයි මෙහෙම දෙයක් ගැන වචනයක් දෙකක්වත් කියන එක වැදගත් වෙන්නේ මෙන්න මේ නිසයි. ලෝකේ වටේ ම නළු බට්ටොයි පොලිටික්කොයි සාමාන්‍ය මිනිස්සුයි ඔක්කොම අපි වෙනුවෙන් දුක් වෙනවා. ඒ අස්සේ ඒ මිනිස්සුන්ට අදහසක් ගියොත් මේ ප්‍රහාරය කරේ අහිංසක අපි ය කියලා, එතකොට මොකෝ වෙන්නේ? ඒකයි මේ සාවද්‍ය ප්‍රකාශවලට එරෙහි ව කතා කරන එක වැදගත් වෙන්නේ. සුදු හුණු ගාන්න පෝලිමේ නොයා රටක් විදියට එකතු විය යුත්තේ අන්න ඒ නිසයි. මේ වෙලාවේ මට ඇඟිල්ල දික් කරන කට්ටිය වගේ ම වැඩක් බලන් පැත්තකට වෙලා ඉන්නේ නැතුව එක දිගට කියෙව්වේ හිතට ආපු දුකටයි ආවේගයටයි. අපි තමයි මේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයේ ගොදුරු. මැරුණෙත් අපේ මිනිස්සු. හෙට මැරෙයි කියලා බයෙන් ඉන්නෙත් අපේ මිනිස්සු. ඉතින් මුළු ලෝකයක් ඉස්සරහ මේක කරේ අපි ය කියලා ඇඟිල්ල දික් කරා ම නවගුණවැල අතේ තියන් ඉන්න බෑනේ. බෑ. මේ වචන එයාලා ළඟටවත් යන්නේ නැත්තේ මේ වගේ වෙලාවකවත් අපිට එකට ඉන්න බැරි නිසා. ඉතින් කැඩිච්ච ටැප් එකක් වගේ ඊයේ ඉඳන් මම කියෙව්වේ මේ වේදනාව හිත අස්සේ තියාගන්න බැරි නිසයි. ඒක දේශපාලන අතකොලුවකගේ හැසිරීමක් විදියට දැකලා කවුරු හරි හිත රිදවාගත්තා නම් මම සමාව ඉල්ලනවා (මං දන්නෑ මම නොකරපු වරදකට මම සමාව ඉල්ලන්නේ ඇයි ද කියලවත්) නැතුව දේශපාලන වරදානයක් ලැබෙනවට නෙවෙයි. එහෙම ලැබෙනවා නම් ඉතින් මොනවා ලියන්න බැරි ද!