Friday, March 30, 2018

අපේ රැජින නිදි

සේකරගේ අම්මා අපි දැකලා නැති
මක්සිම් ගෝර්කිගේ අම්මා කොහේ ඇති
එ නමුදු ඇසින් දුටු බෝසත් මවක් වුති
ගුණ ගැයුමට යයි අප හට දවස් සති

වාරු නැති දෙපා පරදා හද දැඩි කළ හැටී
සිතින් නිතර අප පස්සේ ආවේ නොම වැටී
බුදුන්ගේ සරණ රත්නත්තරයේ ගුණ කැටී
ආච්චි අම්මා අප හට දෙව් විමනක වටී

මිනී මලක මල් පෙත්තක නෑ සුවඳක් රැඳි
සිනා හඬක සේයාවක් නෑ ලොව ඉන් මිදී
රෑ කලුවර සෙවණැලි තුළ ඉන්නා වල් වැදි
රැහැයියනේ ගී නො ගයවු අපේ රැජින නිදි

තව්තිසාවෙ යන ගමනේ ආච්චියේ අහන්න
සීයා ගැන මතක මලුත් තව සුවඳයි කියන්න
නුඹටත් මව් පේම යළි දුන් ආදරයේ ඔටුන්න
ලොකු නැන්දව ආදරයෙන් මතක් කරා කියන්න

 - මුණුපුරන් සහ මිනිපිරියන්


Saturday, February 24, 2018

පව්ව

"කොහෙද පිස්සු ** ගෑණු දෙන්නා ඉන්නේ?" දෙවන ලෝක යුද්ධ කාලයේ රේඩියෝවකින් නැගෙන ශබ්දයකට සමාන ඩැනීගේ කටහඬ ෆෝන් එකේ එහා පැත්තෙන් මතු වුණා.

"IT ලැබ් එකේ ඉන්නේ බන්. අපි හිතුවේ උඹ එන්න පරක්කු වෙයි කියලා. අපි දෙන්නා කූඹියෝ බලනවා"

"මෙන්න මෙහේ වරෙන් ***"

"අනේ බන් පොඩ්ඩක් තේරුම් ගණින්. මේක දැන් ඔන් වුණේ"

"****"

දෙමළ සෙටිපිකැට් කෝස් එකේ විභාගය තිබ්බේ තුනට නවපු කුඩයක් වගේ තුනට කඩලා. උදේ වරුවේ එක කලින් ම ලියලා මායි ටනූසායි එක්සෑම් හෝල් එකෙන් එළියට දිව්වේ කූඹියෝ එකේ මගහැරුණු එපිසෝඩ් ටික බලාගන්න. අන්තිම පැය භාගයත් හෝල් එකේ ඉන්න බවට වියත් සිළුමිණි ස්වරූපයක් ඩැනීගෙන් දිස් වුණ නිසා අපි හිතුවේ ඌ එනකන් නිවිහැනහිල්ලේ එපියක් දෙකක් බලන්න.

ලැබ් එකේ කොම්පියුටර් එකක් ඔන් වෙන්න යන වෙලාව ශිෂ්ටාචාරයක් ගොඩනැගිලා ඒක නැතිබංගස්ථාන වෙලා යන වෙලාවට සමානයි. ඔන් වෙනකොට ම බඩගින්න ඉස්මොල්ලෙට ම ගහපු ඩැනීගෙන් අපිට කෝල් එක ආවා. පිංසෙණ්ඩු වෙලා එක ම එකක් බලාගන්න කාලය අපි ඉල්ලගත්තා. ලැබ් එකෙන් එළියට ආවා ම බංකුවක් උඩ ඉඳන් ෆෝන් එකේ එල්ලිලා මල් පාත්තියකට ම රෝසකැට දාන ඩැනී ව දර්ශනපථයට හසු වුණා.

"මගේ බෑග් එකත් අරන් වරෙන් මම අරූ ගාවට යන්නම්" ටනූසාව නාට්ටාමි සේවෙට පංගාර්තු කරලා මම ඩැනී ගාවට ඇදුණා. අනික් එවුන්ව තනිකර ජෝක්ස් එකක් බවට පත් කිරීමෙන් ජීවිතයට එක් වරක් පමණක් හිමිවන ‍යූ. ඩබ්ලිව්. සුමතිපාල අනුස්මරණ සම්මානය විසි වතාවක් විතර ගත්තු ඩැනියා නෙළුම් මල් සුවඳින් පිරුණ මුව පොඩ්ඩ විවර කරා.

"ගිජිකුළු පව්ව ආවා" ෆෝන් එකේ එහා පැත්තේ හිටිය හාදයාට මගේ පැමිණීම ගැන වාර්තාව ලැබුණේ එහෙමයි. අතින් කටින් බෑග් එල්ලන් ආපු ටනූසාට මම මගේ අවනඩුව කිව්වා. "බලපන් මූ මට ගිජිකුළු පව්ව කියනවා....."

"ඒ මොකක්ද ඒ???" ඒ වචන තුනේ බලයට ඩැනියගේ කෝල් එක ඉබේ ම කට් වුණා. ආතල් සම්භාරයක ආරම්භය නේද මේ කියලා මමත් සැදීපැහැදීගෙන හිටියා.

"ඈ යකෝ තෝ ගිජිකුළු පව්ව දන්නේ නෑ?!"

"අර්..ම්ම්ම්ම්ම් මොකක් හරි පව්වක් නේද?" මගේ යටිබඩ රිදෙන්න පටන් අරන් තිබ්බේ. ඩැනියා අපස්මාරේ හැදුණ ලෙඩෙක් වගේ බලාගෙන හිටියා.

"හා කියපන් පව්ව කියන්නේ මොකද්ද?" ඒ අහපු ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ දෙන්න ගියපු කාලය ඇතුළත ඇලෙක්සැන්ඩර් අධිරාජයාට ලෝකේ තවත් පැත්තක් යටත් කරගන්න ඉඩ තිබ්බා.

".... මවුන්ටන් එකක් නේද?" මලලසේකර ඩික්ෂනරියකින් මගේ ඔළුවට ගැහුවා වගේ වේදනාවක් මට දැනුණා. මම ඩැනියගේ තත්වය දිහා බැලුවේ නැති වුණත් ඌටත් හෙනට ම අමාරුයි කියලා මට තේරුණා.

"උඹ මවුන්ටන් ඩිව් එකක් ගහලා මවුන්ටන් එකකින් ම පැනපන් අම්මා"

දවසේ අවසානයේ හොඳ වැඩ දෙකක් වුණා. ගිජිකුළු පව්ව කියන්නේ මෙන්න මේකටයි කියලා ටනූසා ඉගෙනගත්තා. අනික් එක ටනූසාට තියෙන කෙළ කෝටියක් නම්වලට ගිජිකුළු කෑල්ලත් එකතු වුණා.

Friday, February 9, 2018

හබකේ උපත

කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයීය ඉතිහාසයේ කිසිම දිනක බිහි නොවුණු විදියේ විද්‍යාර්ථියෝ  තුන් දෙනෙක්ගේ කතාව මේක. උන් තුන්දෙනා අක්කලා නංගිලා නෙවේ ඇත්තට ම මොකද එක බඩවැල කඩන් එන්න තරම් සංයමයක් නෑ එකෙක් පයින් ගහලා අනික් එකා මැරෙන්න වුණත් පුළුවන්කමක් තියනවා අම්මගේ බඩේ ඉඳන් ම. හැබැයි උන්ගේ හැම මයිටොකොන්ඩ්‍රියමක් පාසාම තියෙන්නේ එකිනෙකාට තියෙන ආදරේ. ඒක නිසා ඒ තුන් දෙනා පවුලක් වෙන්න හිතාගත්තා. වරිග පරම්පරාවට නමක් ලැබුණා හබක් කියලා. හබක් මුදියන්සේලාගේ මහා හබකි (ඩැනී), මද්දුම හබකි සහ චුල්ල හබකි (ටනූ) කියලා පිළිවෙළින් නම් දාගෙන අන්තිමට පිස්සු **** ගෑණු තුන්දෙනෙක් වෙලා ජීවිතේ ම විහිළුවක් කරගත්තා.

මම මද්දුම හබකි. මේ හබක් සීන් එකට මුල මම. ඒ නිසා මේක ජනසතු කරන එක මගේ වගකීම. හබක් වෙන්න කලිනුත් අපි තුන්දෙනා පට්ට කොමිකල් චරිත තුනක්. හිස්ටීරියා රෝගයේ උග්‍ර ම අවස්ථාවේ ඉන්න ලෙඩ්ඩු තුන්දෙනෙක් වගේ අපි හැම මගුලට ම හිනා වෙනවා. බල්ලෙක් දැක්කත්, ගහක කොළයක් හෙලවුණත් කොටින් ම කියනවා නම් එකිනෙකාගේ හබක් මූණු දැක්කත් හිනා වෙනවා. හොඳ ම සීන් එක වෙලාවකට අපි හිනා වෙන ගමන් එකිනෙකාගෙන් අපි මොකට ද හිනා වෙන්නේ කියලා අහන එක. හේතුවක් නෑ. අනික් එකා හිනා වෙනවා දැක්කොත් අපිත් හිනා වෙනවා. බස් එකේ යන වෙලාවකට හබක් මූණු, හබක් කතන්දර මතක් වෙලා කඳුළු බේරෙනකන් හිනා වෙලා සමාජයට විහිළුත් සපයනවා.

සෙමැන්ටික්ස් කියලා දෙයක් අපි ඉගෙනගත්තා. ලෙක්චර් එක කරේ ඩිපාට්මන්ට් එකේ ඉන්න කරුණාවන්ත ම සර්. හැබැයි තිබ්බ වෙලාව නිදිමත කැත විදියට එන නපුරු වෙලාවක්. එකමත් එක දවසක ඒ ලෙක්චර් එක යන වෙලාවේ සිහිනෙන් ගෑ මුදු සුවඳක් වගේ සර් කියන ඒවා මම අහන් හිටියා. මොකක් හෝ පූර්ව මහිමයකට මමයි ඩැනීයි එදා හිටියේ ඉස්සරහ ම පේළියේ. දැන් ලෙක්චර් එක යනවා මට ඇහෙනවා. හැබැයි මම හිටියේ මේ ලෝකේ නෙවේ තව්තිසාවට පොඩ්ඩක් මෙහාට වෙන්න.

"දැන්... අපි එක් එක් වස්තුවලට නිශ්චිත නමක් කියනවා. අපිට ඕනි නම් පුළුවන් පොතට පෑන කියලා කියන්න... ඔය වගේ ඕන ම ප්‍රාදේශීය ව්‍යවහාරවල තියන වචනත් ගන්න පුළුවන්"

අපේ බැච් එකේ ඉන්නවා ජපානේ ඉපදෙන්න ගිහින් වැරදිලා මෙහේ උපන්න විප්ලවවාදිනියක් (නිප්පොන්). සර් කිව්ව එකට නිප්පොන් උදාහරණයක් දුන්නා

"සර්, හබක් කියන නමින් එහෙනම් අපිට වෙනත් දෙයක් හඳුන්වන්න පුළුවන්නේ?"

මේ දෙබස් එකක්වත් මේ විදියට මගේ මනසට ඇහුන් නෑ. මට වචන කෑලි ඇහුණේ. පියවි සිහියට ආවට පස්සේ මම ඒවා තේරුමක් ඇති දේවල් කරගත්තා.

"ඔව් පුතා, ඉස්සෙල්ලා ම මට කියන්න බලන්න හබක කියන්නේ මොකට ද"?

මේ ප්‍රශ්නය අහපු එක මට ඇහුණා. මම හිතුවේ මගෙන් ඇහුව එකක් කියලා. හබක මට ඇහුණේ වෙන ම කුණුහරුපයක් විදියට. ඒත් උත්තර නොදී ඉන්න බැහැ. ඉතින් ඒ දෛවෝපගත වැකිය අඩවන් දෑසින් යුතුව මම රහසින් වගේ කිව්වා.

"සර්, හබක් කියන්නේ හබන් කුකුළාට නේ?"

"නෑ නෑ පුතා, ඒ කැලේ ඉන්න කුකුල්ලු ජාතියක්නේ"

මම හ්ම්ම් කියලා ආයෙත් ඇස් දෙක අඩවල් කරගන්න යනකොට හෙම්බිරිස්සාව හැදුණු මයිනහමක වගේ සද්දයක් මගේ දකුණු ඇත්තෙන් ඇහෙන්න ගත්තා. මම දැක්කේ මනුස්සයෙක්ට ජීවිතේ හිනා දෙන්න පුළුවන් සීමාව. ඩැනී දත්මිටි කාගෙන රාස්සිවත්තේ පිස්සු ගෑණියෙක් වගේ මං දිහා බලලා හිනා වෙනවා. ඌ හිනා වෙනකොට මට ඔටෝ හිනා යනවා. මට ඌ මොන මගුලට හිනා වෙනවද කියලවත් ගාණක් ගියේ නෑ ටිකක් වෙලා යනකන්.

"බුද්ධාම්බෝ හබක්" හිනා වෙන ගමන් ඩැනී විසිපස් වතාවකට වඩා එහෙම කිව්වා. වෙන එකෙක්ටවත් මේක ඇහුණේ නෑ. ඒක පුදුම වෙන්න දෙයක් නෙවේ අපේ බැච් එකේ ගොඩක් වුන්ට ස්නායු අපහසුතා තියනවා සංවේදන නැති වෙලා යන. ලෙක්චර් එකෙන් එළියට ආවා විතරයි ඩැනී මග දිගට වැටි වැටී මම හබන් කුකුළු සීන් එක කරපු හැටි අභිනයෙන් කරලා පෙන්නුවා. ඌට හිනා වෙන්න පූර්ණ අයිතිය තියනවා. හබක කියන්නේ උගුලට. උගුලක් නැතුව කොහෙවත් නැති හබන් කුකුළෙක් ගැන මම නිදිමරගාතේ කියවනකොට ඒක ඌට පහේ ගුලියක් කෑවා වගේ ආතල් එකක්.

එදා ටනූ ආවා. හැබැයි ඒ/සී වැඩී කියලා පිස්සු ගෑනි ගිහින් වෙන තැනක ඉඳගත්තේ. හැබැයි අපි අතරේ රහස් නෑ. ඉතින් අනුන්ට ඇදකිරීමෙන් පද්ම ශ්‍රී සම්මානය ලබපු ඩැනී සතර අභිනයෙන් හබක් කතන්දරේ ටනූ ට කිව්වා. පස්සේ අපි එක එකාට හබකා හබකා කියන්න පටන් ගත්තා. මගේ ගණදෙවි මොළෙන් මම වට්ස්ඇප් ගෲප් එකක් හැදුවා හබක් කියලා. පින්තූරෙට හබන් කුකුළෙක්ගේ පින්තූරයක් දැම්මා. ලොකූ, මද්දුමී, චුල්ලි යන නම් තුන ඩැනී දැම්මා. හබක් ෆැමිලිය හැදුණේ ඔහොමයි.

අපිට ආවේණික ලක්ෂණ මුලින් ම මම සඳහන් කරා. ඒ අතරින් මග හැරුණු එකක් තියනවා. ඒක තමයි හොඳම එක. ඒ තමයි ජීවිතේ මොන තරම් කැත, භයානක, පොළවේ පස් කන්න තරම් දේවල් වුණත් ඒ හැම මගුලට ම හොඳ ම බෙහෙත හිනාව කියන එක අපේ ජීවන පරමාදර්ශය කරගන්න එක. ඕනිම දෙයක් දිහා සතුටින් බලන්න මට ඉගැන්නුවේ මගේ හබකෝ දෙන්නා. කැම්පස් ආපු ගොඩක් අයට කියන්න තියෙන්නේ එක කතන්දරයක්. ඒක විශ්වවිද්‍යාල සංස්කෘතිය හැදුණු දා ඉඳන් කියන එක. මේක තමයි සිරා ආතල් එක කියලා එක ෆ්‍රේම් එකක් නිතර ම ෆලෝ කරනවා. ඒ වුණාට හබකට පින්සිද්ධ වෙන්න මට දවසක මගේ කැම්පස් ලයිෆ් එක ගැන කියන්න හැමකෙනාම කියන අයිසින් ස්ටෝරියට වඩා කාපු දේවල් ඉස්මොල්ලේ යන කතාවක් තියෙයි. හබක් ප්‍රොටෙක්ට් අස්!

Tuesday, October 10, 2017

ඩවුන්ලෝඩ් කරපු සින්දු



ශේප් එකේ මේ ඔක්කොම ඇත්ත සිද්ධි නොවන බව සලකන්න.

"ඩවුන්ලෝඩ් කරන්න හොඳ සින්දු වගයක් කියනවකො" මට ඒ කටහඬ ඇහුණේ ඉස්සර විදියට ම නෙවෙයි. එතන මහා අමුතු විදියේ රස්තියාදුකාර යාළුකමක් තිබ්බේ. එයාගේ ඒ කාලේ කතාවයි දැන් කතාබහයි නිකන් හොම්රන් පැස් ඇන්ඩ් කාලගුණේ වගේ මෙලෝ සම්බන්ධයක් නෑ. මට ඒ ගැන මහා පරිමාණෙන් හිතන්න තරම් ශෝකයක් දැන් නෑ. ඒකට එක රීසන් එකක් තමයි මම ලංකාවේ මියුසික් වීඩියෝ නොබලන එක සහ ක්ලැරන්ස්ගේ පියඹා යනවා මා ආකාසයේ දේව ගීතිකාවක් වගේ ඉහේ තියන් ඉන්න එක. ඔක්කොටම වඩා මට දැන් චිත්‍රපටිවලවත් නැති තරමේ ලස්සන ආදරයක් තියෙන එක. ඒ නිසා මෙයා ගැන හිතලා මෙට්ටේ කොහු කන්න කිසිම අයිතියක් නෑ. ආදරේ දැන් මට ලොස් නැතුව ලැබෙනවා. ඒත් සතිෂ් පෙරේරා " ජීවිතයේ පළමු පෙම තරම් කාටත් නෑ මතක් වෙන දෙයක්" කියනකොට මට ඩයිනමයිට් කන්න හිතෙනවා.

මට හරි ම ආදරේ සෙට් වෙන්නේ තුන් වෙනි ව්‍යායාමයෙන් පස්සේ. ඩමියක් වගේ හිටපු මනුස්සයෙක්ව අරමුණක් ඇති එකෙක් වුණා බලන් ඉද්දි. එයා කියපු විදියට මගේ කුළුඳුල් ජින්ගිබිරිස් එක මට සිරා ලව් කරලා නෑ. ඒක එයා කියන්න ඕනි නෑ මට තේරිලයි තිබ්බේ. ඉර පායන්නේ විලක නෙළුම් ඔක්කොටම උනාට නෙළුම් මලකට හිතන්න පුළුවන් අම්මටසිරි මෙයා පායන්නේ මට විතරයි කියලා. ඒ නිසා උන්දැ බෙල්ල රිවට් කරන් උඩ බලන් ඉන්නවා ඉර පායනකන්. මාත් ඒ වගේ පයිත්තියන් නෙළුමක් වෙලා හිටියා. ඉස්කෝලේ අපි පන්ති දෙකක උනත් මම මගේ පන්තියට වඩා හිටියේ එයාගේ පන්තියේ. ඉස්කෝලේ ඉවර වෙලා එයාට කලින් ඔරලෝසු කණුව ගාවට ගිහිල්ලා මම නතර වෙනවා. ඊට පස්සේ ඉස්කෝලේ පැත්තේ ඉඳන් එයා එනකන් "යහළු යෙහෙළියන් අතරේ ඈ තාම නෑ" කියා කියා ඉන්නවා.

ලව් කියන්නේ මට පොඩි කාලේ ඉඳන් දිරෙව්වෙ නැති සබ්ජෙක්ට් එකක්. එහෙව් මට මේ කෙල්ලෙක්ට දැක්ක ගමන් හිත යන්න තරන් දෙයක් උන් නැහැනේ. ඇත්තටම ඉස්සෙල්ලාම සිග්නල් එක දුන්නේ එයා. ඒක මහනුවර-බදුල්ල බස් රූට් එකේ තියන සිග්නල් වගේ එකක් කියලා නොදැන මම සිම් එක ෆෝන් එකට දාගෙනත් ඉවරයි. කවදාවත් අපි දෙන්නට දෙන්නා ආදරෙයි කියාගෙන නැද්ද මන්දා. නෑ එයා කියලා තියෙනවා. ඒක කොච්චර සීරියස් ස්ටේට්මන්ට් එකක් වුණත් "මම පරිප්පුවලට ආසයි" වගේ ඒක පට්ට නෝමල් දෙයක් වුණා. ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විසුයි දයා ද අල්විසුයි වගේ ලොකු මිනිස්සුත් කවදාවත් දෙන්නට දෙන්නා ආදරේ කියෝගෙන නැති නිසා අපි නොකීවම මොකෝ. හැබැයි අපි දෙන්නා පුදුම බැඳීමකින් හිටියේ. එයාට මං නැතුව බෑ මට එයා නැතුව බෑ සීන් අතරේ තනිකර සුජීව ප්‍රසන්නාරච්චි ගේමක් තමයි තිබ්බේ. එයා ආදරෙයි කියලා පළාතේ ඉන්න හැම කොල්ලටයි බල්ලටයි කියන්න ඇති. ඒත් මම "ලෙවන් කීවත් ළඳේ එසේ සුපුන් සඳ ඔබ තමයි මගේ" කියලා හිතාන හිටියා.

ඔක්කොම ලෙල්ල හුටං වෙලා ගියේ අපි ඉස්කෝලේ ටීචර් කෙනෙක්ගේ ගෙදර තිබ්බ වැඩකට සෙට් වුණ දවසේ. එතන කොෆී මැෂින් ක්‍රියාකරවන්නිය එයා. මම ගියේ ටිකක් පරක්කු වෙලා. එහෙම ගිහින් දැකපු දර්ශනේ මගේ ඇස් දෙකට ඇසිඩ් ගැහුවා වගේ දෙයක්. කොෆී මැෂින් එක කොහෙවත්. එයාගෙම පන්තියේ හිටපු ගං කබරයෙක් එක්ක පැත්තකට වෙලා වෙලිලා හිටියේ මගේ කුළුඳුල් පෙම්වතිය. මම ගැඩවිල් පණුවෙක් වගේ ඒක අස්සටම රිංගුවා. එතකොට ඒ දෙන්නා මට එතනින් යන්න ඉඩ දීලා නැගිට්ටා. එයා වෙනදා වගේම මං දිහා බලලා සුපුරුදු හිනාව දැම්මා. බේබද්දෙක් නොවුණට මොකෝ මං එදා ගෙදර ආවේ "විකසිත පැතුමන් ඔබෙ ළයේ සෙනෙහස මීවිත පිරී එනමුදු අදමෙන් මගේ ලොවේ දැල්වුණු පහනද නිවී"කියන ගමන්.

එදා ඉඳන් අපි එක පාරට බජාර් ටයිප් යාලුවෝ වුණා. සුදූ, බබා, පාත්ත පැටියා වගේ පාරිභාෂික වචන මාලාවෙන් ඈත් වෙලා මචං, බොක්ක, අඩෝ ටයිප් එකට වැටුණා. "මුනිවත හොඳයි දෙබසින් දුක වැඩි හින්දා" මාත් එහෙමම හිටියා. ඒත් මගේ ජීවිතේ මල විකාරයක් වෙලා ගියා. "ගිම්හානයේ ගිලන් වී තනි වී මේ වේදනාවේ" නොසෑහෙන්න ඉන්න වුණේ "කල්පනා ලොව මල් වනේ සිහින රජ දහනේ ආදරේ" කියලා මහා ඉහළින් හිතන් හිටිය නිසා. එයාගේ සැන්ට් එක කැමිලියා. ඒකෙ මල ඉලව් සුවඳ මට හැමවෙලේම දැනෙන්න ගත්තා. ඒක "රැගෙන යන්න සොඳුරියේ ඔබේ සුවඳ මා ළඟින්" සියපාරක් ඇහුවත් අයින් නොවුණු සුවඳක්. නිකමටවත් අහස දිහා බලන්න බැරි වුණේ ඒ හැම පාරම "ඈ ඉන්නේ සඳ රේණුවේ මා ඉන්නේ මගේ ලෝකයේ" කියලා මතක් වුණ නිසා. "කුරුල්ලන්ට ගී ගයන්න ඔබේ කටහඬ දෙන්න"කිව්ව මගේ මූසල කටින් ම "ඉර වට යන ගිරවියනේ මගේ ගිරවිය කොහිද අනේ" කියලා අහන්න තරම් පට්ට පජාත තත්වයක් මට උදා වුණා.

එහෙව් මගෙන් ඩවුන්ලෝඩ් කරන්න සින්දු ටිකක් කියන්න කිව්ව වෙලේ මට කියන්න දෙයක් නැති වුණා. අන්තිමට රිද්ම විරවර්ධනගේ කුවේණි අහන්න කියලා මම ආවා. "වියූ සළුව නොම හැරයන් කුවේණියේ"

Wednesday, August 16, 2017

මල්ලිගේ නේමාර් කට් එක

වාග්විද්‍යාව පේපර් එක ලියා අවසන කුලී මාළිගාවට මා වැදුණේ අම්බානෙක සතුටකිනි. ඒ බව මගේ බෝඩිම් ප්‍රේමයටත් දැනී තිබුණු අතර ඈ කවදාවත් මාව එලෙස දැක නොතිබ්බේ ලු. ඇත්තවශයෙන් ම පේපර් එක හිතුවාට වඩා ලේසි විය.

වෙනදාට කිලෝමීටර් දෙසියයකටත් එහා සිට පිය රජාණන් හෝ මෑණියන් අමතන තෙක් සිටි මම අද රජමාළිගාවට මිස්ඩ් කෝල් එකක් ගැසුවෙමි. අපේ මාලිගාවේ ලෑන්ඩ් ෆෝන් රාජයාට මිස් කෝල් ගහන එකම හිඟන ගැත්තා මම වෙමි. ඇසිල්ලකින් මට ඇමතුම ගත්තේ අම්මා ය.

"සුදු දුව.....මොකෝ අද කලින්?"

"නෑ..මේ.. පේපර් එක ලේසි"

ඕනිවට වඩා වැඩි මගේ ගට අම්මාව ඒ ප්ලස් එකක් කරා ගෙන යන්නට ඇත.

"හොඳයිනේ.. මල්ලිට තමයි මේ පාර ඉන්ග්‍රීසිවලින් පන්තියෙන් වැඩිම"

මලණ්ඩගේ කඩ්ඩ ගැන මම හොඳට දැනුවත් මි. පොර පෙර කල සුද්ද සිංහලෙන් මට බැන්න අතර දැන් කුණුහබ්බ වනන්නේද ඉංග්‍රීසියෙනි.

"හොඳයි... එයාට පන්තිද මේ දවස්වල?"

"ඔව්.. ඒක නෙවේ ඔයාට මල්ලිව දැන් දැක්කා නම් අඳුරගන්නත් බැරිවෙයි"

"ඇයි මොකෝ කරන් තියෙන්නේ?" මොහු අණ්ඩපාලයෙකු බව මම දනිමි.

"කොණ්ඩේ කපාගෙන. අමුතු නමකුත් ඒකට තියෙනවා. මට දැකපු ගමන් නම් අමුතුවට පෙනුණේ. දැන් ප්‍රශ්නයක් නෑ. ඔලුවේ එක පැත්තකින් කාණුවක් වගේ තට්ටේ පේනවා. මැද කොණ්ඩේ ඒ විදියටම තියනවා"

මම එක එක බලි රූප ඔහුයැයි සිතා මවා ගත්තෙමි. අම්මා තවමත් පුතාගේ කොණ්ඩය ගැන විස්තර විචාරයේ ය.

"මොකද්ද පුතේ ඕකේ නම? ඈහ්??! ආහ්හ්හ්.. නේමාර්. නේමාර් කට් එක."

වෙනදාට ඔහේ ගෙදර ආ මම මෙදා පාර ආවේ නේමාර් එක බැලීමට වෙමි. දෙපැත්තෙන් යතු ගා මැද පමණක් ඉතුරු කොට ඇති ඒ විලාසිතාව අපේ මනුස්සයාට ඇත්තට ම ලස්සන ය.

"අම්මටසිරි. ලස්සනයි බන්. තනියම ද කපාගන්න ගියේ?"

පුතාගෙන් ඇසූ පැනයට අම්මා පිළිතුරු දුන්නේය. "ඔව් මගෙන් සල්ලි ඉල්ලන් ගියේ. ඉස්කෝලේ නිවාඩු නිසා ඕක කපන් ඇවිත් තියෙන්නේ."

පාසල් නිවාඩුව අහවර වෙන තැන යළිත් හෙල්මට් කට් එක කපනු ඇත. කොණ්ඩය ගැන මල්ලිගේ මේ ආකල්ප මාව අවුරුදු කීපයකට පෙර කාලයට ගෙන ගියේ ය.

අට වසර පමණ වන තෙක් මමත් පාසල් ගියේ කොණ්ඩයවත් පීරා නොගෙන ය. එහෙව් මම ඒ ලෙවල් අවසන කොණ්ඩය ස්ට්‍රේට් කරගෙන සිටියේ අශ්ව ධේනුවක ලෙසිනි. මේ මගේ ම මල්ලි ය. පොරත් මෑතක් වනතුරු පාසල් යන්න මුහුණ ලෙසින් සේදුවේ ඇස් දෙකේ කබ අයින්කිරීම පමණි. දැන් තත්වය සෑහෙන වෙනස් ය.

නේමාර් එකක් කැපීමට තරම් තත්වයකට හේ පත්ව සිටී.



Saturday, July 15, 2017

ඉල්ලන පමා ලියාදෙන්න බැරි කවිය නුඹ

ප්‍රේමයට පෙර නුඹ ගැන මම ලිව්ව කවිපොත
මකුළුදැල් බැඳී ඇත කොහේ හෝ මුල්ලක අවසඟව
ප්‍රේමය දිනාගත් දින අගුළු ලා මගේ කවි වැදුම්ගෙය
ඉල්ලන පමා ලියාදෙන්න බැරි කවිය නුඹ

කලාව නම් නුඹමැයි කියා ලොව ලුහුඬු කරන
ආදර දෙබස් මම නුඹට නොකියන
සකලවිධ කලා කැටි කර ජීවිතයට එළිසමයක් වුණ කවියක්
පමණක් ම වේ නුඹ කලාවට එහා ගිය

හැම ලාබ අකුරක් පිටුපස ඇත ප්‍රේමයක් හඳුනා නොගත්ත
වචන මදි වෙන්නේ මට ඒ නිසයි නුඹ ගැන ලියන්න
කිරිසුවඳ තැවරුණ ප්‍රේමය ලෝබ නැතුව මා කෙරේ නුඹ පුදන
වෙනුවෙන් කවි ලියනු බෑ මට එක්කොට අර්ථයක් නැති පැලැස්තර වචන

Friday, November 25, 2016

කලාව බලෙන් ඇඟේ ගැසීම

ඕනි හත්තිලව්වක් වේවා!

කැම්පස් ළමයෙක්ට කලාව ගැන තියෙන්නේ සෑහෙන ලොකු ගෞරවයක්. අවබෝධයක්. ඒත් ඒක එහෙමමද කියලා හිතෙන තරමේ සිද්ධියක් අද මටයි මගේ යාලුවටයි සිද්ධ වුණා. අද කිව්වට අදම නෙමෙයි. මේ වගේ සිද්ධි දෙක තුනක අත්දැකීම් තිබ්බට හිතට පුදුමාකාර කලකිරීමක් ඇති වුණේ අද.

ලෙක්චර් එක ඉවර වෙලා ලැබ් එකට ආවේ මෙහෙම දෙයක් කුරුටු ගාන්නත් නෙවෙයි. ප්‍රසන්ටේෂන් එකක් හදන්න. ඒක බල්ලට ගියාවේ. මගේ හිතට දැනුණු අප්පිරියාව මෙහෙමහරි නැති කරගන්න ඕනි. මීට දවස් දෙකකට විතර කලින් බැනර් එකක් ගහලා තිබ්බා අහවල් සංගීත කණ්ඩායම ඇවිත් ප්‍රසංගයක් කරනවා කියලා. ඒක දැක්ක ගමන් මමයි මගේ රූමයි කතා වුණා අනිවා ටිකට් ස්ටෝල් එක දැම්මාම ටිකට් අරන් බලන්න යන්න. මොකද අපි දෙන්නම ඒ කණ්ඩායමට පට්ට ආසයි. ඒත් මේ දවස්වල සල්ලි නැති නිසා අම්මලා සල්ලි එවනකන් ඉන්නත් වෙනවා. කොහොමින් හරි ටිකට් විකුණන එක පටන්ගත්තා.

මම තවත් යාලුවෙක් එක්ක ජිම් එකට යන්න යනකොට කීප දෙනෙක් අපිට කිව්වා ඔහොම පොඩ්ඩක් ඉන්න කියලා. ඉතින් අපිත් නැවතුණා.

"නවතින්නකෝ පුංචි කතාවක් තියෙනවා කියන්න"
"ටිකට් එකක් ගමු"

-"හරි අයියේ අපි කොහොමත් බලන්න එනවා. අද නම් ටිකට් ගන්න වෙන්නේ නෑ. යාළුවොත් එක්ක පස්සේ ඇවිත් ගන්නම්"

"කීයේ ටිකට් ද ගන්න ඉන්නේ? (තිබ්බ අඩුම එක තුන්සීය. අපි ඒක තමයි ගන්න හිටියේ. ඒක කියන්නවත් හම්බුන් නෑ ඉතින්.) මේ.. දෙදාහේ එකක් ගන්න හලෝ. අහවල් ගායකයා ළඟම ඉඳන් සින්දුව අහන්න පුළුවන්. සින්දු කියද්දී ඔයාලගේ ඇඟට කෙලත් විසිවෙයි."

ඒ තරමට ම අසහනයක් නැති බව කියන්න මට තද උවමනාවක් තිබ්බත් අයියා කෙනෙක්ට තිබ්බ ගෞරවය නිසා සද්ද නැතුව හිටියා. මේ වෙනකොට තුන්දෙනෙක් විතර අපිව වටකරගෙනයි හිටියේ. අපි කරකියා ගන්න දෙයක් නැතුව ගොබ්බයො දෙන්නා වගේ බිම බලන් හිටියා.

"ඔයාලා ෆස්ට් ඉයර්ද?" ඔව් කියලා මෙහෙක් කරන්න හම්බුන්නෑ.. "ආඃ.. එහෙනං අනිවාර්යයෙන් ගන්න වෙනවා. ඔයාලට මෙහෙම දෙයක් කැම්පස් එකේ උනාම ටිකට් ගන්න එක අනිවාර්යයි". අපි දෙන්නා ඒත් වචනයක්වත් නොකියා හිටියා.

"යාළුවොත් එක්ක එනවා කියලා නේද කිව්වේ? දැන් කීයක් එනවද? දහයක් විතර?"

-"නෑ. එච්චර නම් නෑ"

"අපෝ වැඩක් නෑ.. ඊළඟ දවසේ අනිවාර්යයෙන්ම ගන්න ඕනි". අපි රූකඩ දෙකක් වගේ ඔලුව පහත කරගෙන එතනින් මාරු උනා.

ඊට පස්සේ අදත් ලෙක්චර් ඉවර වෙලා එනකොට ඊයේ අපිව වටකරගත්තු නඩේටම අහු උනා.

"මේ නවතින්න.. ඔයාලා අද ගන්නවා කියලා කිව්වා"

අපි කිව්වේ පස්සේ ගන්නවා කියලනේ. කොහොමත් මෙච්චර හදිසි වෙන්න දෙයක් නෑ. ඒකට තව කල් තියනවා. මම කෙලින්ම  කිව්වා මේ දවස්වල සල්ලි නැති බව. මස්කඩකාරයෙක් මස් පෙත්තක් පෙති ගහන්න කලින් ඒ දිහා බලනවා වගේ බැල්මක් අපි දෙන්නට දාපු මේ කලාකාමී විද්‍යාර්ථියා අපිට ටිකට් එකක් ගන්නම බල කරා.

එතනින් අපි මාරු උනේ අපේ හිතේ කොන්සර්ට් එක බලන්න තිබ්බ ආසාවත් වාෂ්ප කරගෙන. රැග් සීසන් එකේවත් අපිට මෙච්චර දෙයක් කරන්න බලකිරීමක් තිබ්බේ නෑ. විශේෂයෙන්ම කලා කටයුත්තක්. මේ වගේම දෙයක් තවත් දවසක සිද්ධ වුණා .

ලෙක්චර් එකට පරක්කු වෙලා මායි රූමයි කන්ද බඩගාන් එනකොට අක්කලා හතර දෙනෙකුයි අයියා කෙනෙකුයි අපිව නවත්තා ගත්තා.

"නංගි ටිකට් එකක් ගන්න"

මොන හත්වලාමක් පෙන්නනවද කියලා කිව්වෙත් නැතුව ටිකට් එකක් ගන්න කිව්වා. අක්කලාට වඩා යමක් කමක් තේරුණ අයියා පෙන්නන්න නියමිත නාට්‍යය ගැන හැඳින්වීමක් කරා. අපි දෙන්නා තනියෙන් මේවා බලලා මොකටද කියලා හිතලා මම කිව්වා යාළුවොත් එක්කන් එන්නම් ලෙක්චර් ඉවර වෙලා කියලා.

"ඔයා ඉතින් යාළුවොන්ටත් එක්ක ගන්න". ඒක එක විදියක විධානයක් වුණා. අපි රත්තරන් සූප්පු කටේ ගහගෙන ඉන්න උන් නෙවෙයි. යාළුවො එක්ක තියා මට ටිකට් එකක් ගන්නත් කීයක් දෙන්න තියේද? සල්ලි බෝඩිමටම ඉවරයි. මේවා මම මටම කියා ගත්තු ඒවා. අපිට මෙතනින් ගැලවීමක් නැති බව තේරුණ රූමා ටිකට් එකක් ගත්තා.

-"උඹ දැන් කාත් එක්ක ගිහින්ද ඕක බලන්නේ?"

"මං යන්නෑ බන්. ටිකට් එක කාටහරි දෙනවා. නැත්තන් ඔන්න ඔහේ තියෙද්දෙන්."

කලාව මේ තරම්ම කසිකබල් දෙයක් උනේ කොහොමද කියන දුකත් හිතේ තියන් අපි ලෙක්චර් එකට ගියා.

ප්‍රියංකර රත්නායකගේ "ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝ" නාට්‍යය බලන්න නම් කාගේවත් ඇඟේ බලෙන් ටිකට් ගැහිල්ලක් සිද්ධ වුණේ නෑ. ලීෆ්ලට් වගයක් බෙදුවා. හරි වෙලාවට ගිහින් අපි හරිම සතුටින් ඒ නාට්‍යය වින්දා.

කලාව බලෙන් මනුස්සයෙක්ගේ ඇඟේ ගහන්න පුළුවන් දෙයක්ද? වෙනත් සමාජ වටපිටාවක නම් කමක් නෑ. ඒත් විශ්වවිද්‍යාලයක මෙහෙම වෙන්නේ කොහොමද? නිදහස් අධ්‍යාපනය ගැන වගේම කලාව මුදලට විකිණෙන විදියත් වෙනුවෙන් නැගී ඉන්න කැම්පස් එකේ සංවේදී මිනිස්සු ඇත්තේම නැද්ද? රුචිකත්වය ඇති එකා කොහොමහරි කලාවට ආශක්ත වෙනවා. ඒක බලෙන් ඇති කරාම තියෙන කලාකාමී හිතත් අයෙක්ගේ මැරිලා යන්න පුළුවන්.
x