Wednesday, August 16, 2017

මල්ලිගේ නේමාර් කට් එක

වාග්විද්‍යාව පේපර් එක ලියා අවසන කුලී මාළිගාවට මා වැදුණේ අම්බානෙක සතුටකිනි. ඒ බව මගේ බෝඩිම් ප්‍රේමයටත් දැනී තිබුණු අතර ඈ කවදාවත් මාව එලෙස දැක නොතිබ්බේ ලු. ඇත්තවශයෙන් ම පේපර් එක හිතුවාට වඩා ලේසි විය.

වෙනදාට කිලෝමීටර් දෙසියයකටත් එහා සිට පිය රජාණන් හෝ මෑණියන් අමතන තෙක් සිටි මම අද රජමාළිගාවට මිස්ඩ් කෝල් එකක් ගැසුවෙමි. අපේ මාලිගාවේ ලෑන්ඩ් ෆෝන් රාජයාට මිස් කෝල් ගහන එකම හිඟන ගැත්තා මම වෙමි. ඇසිල්ලකින් මට ඇමතුම ගත්තේ අම්මා ය.

"සුදු දුව.....මොකෝ අද කලින්?"

"නෑ..මේ.. පේපර් එක ලේසි"

ඕනිවට වඩා වැඩි මගේ ගට අම්මාව ඒ ප්ලස් එකක් කරා ගෙන යන්නට ඇත.

"හොඳයිනේ.. මල්ලිට තමයි මේ පාර ඉන්ග්‍රීසිවලින් පන්තියෙන් වැඩිම"

මලණ්ඩගේ කඩ්ඩ ගැන මම හොඳට දැනුවත් මි. පොර පෙර කල සුද්ද සිංහලෙන් මට බැන්න අතර දැන් කුණුහබ්බ වනන්නේද ඉංග්‍රීසියෙනි.

"හොඳයි... එයාට පන්තිද මේ දවස්වල?"

"ඔව්.. ඒක නෙවේ ඔයාට මල්ලිව දැන් දැක්කා නම් අඳුරගන්නත් බැරිවෙයි"

"ඇයි මොකෝ කරන් තියෙන්නේ?" මොහු අණ්ඩපාලයෙකු බව මම දනිමි.

"කොණ්ඩේ කපාගෙන. අමුතු නමකුත් ඒකට තියෙනවා. මට දැකපු ගමන් නම් අමුතුවට පෙනුණේ. දැන් ප්‍රශ්නයක් නෑ. ඔලුවේ එක පැත්තකින් කාණුවක් වගේ තට්ටේ පේනවා. මැද කොණ්ඩේ ඒ විදියටම තියනවා"

මම එක එක බලි රූප ඔහුයැයි සිතා මවා ගත්තෙමි. අම්මා තවමත් පුතාගේ කොණ්ඩය ගැන විස්තර විචාරයේ ය.

"මොකද්ද පුතේ ඕකේ නම? ඈහ්??! ආහ්හ්හ්.. නේමාර්. නේමාර් කට් එක."

වෙනදාට ඔහේ ගෙදර ආ මම මෙදා පාර ආවේ නේමාර් එක බැලීමට වෙමි. දෙපැත්තෙන් යතු ගා මැද පමණක් ඉතුරු කොට ඇති ඒ විලාසිතාව අපේ මනුස්සයාට ඇත්තට ම ලස්සන ය.

"අම්මටසිරි. ලස්සනයි බන්. තනියම ද කපාගන්න ගියේ?"

පුතාගෙන් ඇසූ පැනයට අම්මා පිළිතුරු දුන්නේය. "ඔව් මගෙන් සල්ලි ඉල්ලන් ගියේ. ඉස්කෝලේ නිවාඩු නිසා ඕක කපන් ඇවිත් තියෙන්නේ."

පාසල් නිවාඩුව අහවර වෙන තැන යළිත් හෙල්මට් කට් එක කපනු ඇත. කොණ්ඩය ගැන මල්ලිගේ මේ ආකල්ප මාව අවුරුදු කීපයකට පෙර කාලයට ගෙන ගියේ ය.

අට වසර පමණ වන තෙක් මමත් පාසල් ගියේ කොණ්ඩයවත් පීරා නොගෙන ය. එහෙව් මම ඒ ලෙවල් අවසන කොණ්ඩය ස්ට්‍රේට් කරගෙන සිටියේ අශ්ව ධේනුවක ලෙසිනි. මේ මගේ ම මල්ලි ය. පොරත් මෑතක් වනතුරු පාසල් යන්න මුහුණ ලෙසින් සේදුවේ ඇස් දෙකේ කබ අයින්කිරීම පමණි. දැන් තත්වය සෑහෙන වෙනස් ය.

නේමාර් එකක් කැපීමට තරම් තත්වයකට හේ පත්ව සිටී.



Saturday, July 15, 2017

ඉල්ලන පමා ලියාදෙන්න බැරි කවිය නුඹ

ප්‍රේමයට පෙර නුඹ ගැන මම ලිව්ව කවිපොත
මකුළුදැල් බැඳී ඇත කොහේ හෝ මුල්ලක අවසඟව
ප්‍රේමය දිනාගත් දින අගුළු ලා මගේ කවි වැදුම්ගෙය
ඉල්ලන පමා ලියාදෙන්න බැරි කවිය නුඹ

කලාව නම් නුඹමැයි කියා ලොව ලුහුඬු කරන
ආදර දෙබස් මම නුඹට නොකියන
සකලවිධ කලා කැටි කර ජීවිතයට එළිසමයක් වුණ කවියක්
පමණක් ම වේ නුඹ කලාවට එහා ගිය

හැම ලාබ අකුරක් පිටුපස ඇත ප්‍රේමයක් හඳුනා නොගත්ත
වචන මදි වෙන්නේ මට ඒ නිසයි නුඹ ගැන ලියන්න
කිරිසුවඳ තැවරුණ ප්‍රේමය ලෝබ නැතුව මා කෙරේ නුඹ පුදන
වෙනුවෙන් කවි ලියනු බෑ මට එක්කොට අර්ථයක් නැති පැලැස්තර වචන

Friday, November 25, 2016

කලාව බලෙන් ඇඟේ ගැසීම

ඕනි හත්තිලව්වක් වේවා!

කැම්පස් ළමයෙක්ට කලාව ගැන තියෙන්නේ සෑහෙන ලොකු ගෞරවයක්. අවබෝධයක්. ඒත් ඒක එහෙමමද කියලා හිතෙන තරමේ සිද්ධියක් අද මටයි මගේ යාලුවටයි සිද්ධ වුණා. අද කිව්වට අදම නෙමෙයි. මේ වගේ සිද්ධි දෙක තුනක අත්දැකීම් තිබ්බට හිතට පුදුමාකාර කලකිරීමක් ඇති වුණේ අද.

ලෙක්චර් එක ඉවර වෙලා ලැබ් එකට ආවේ මෙහෙම දෙයක් කුරුටු ගාන්නත් නෙවෙයි. ප්‍රසන්ටේෂන් එකක් හදන්න. ඒක බල්ලට ගියාවේ. මගේ හිතට දැනුණු අප්පිරියාව මෙහෙමහරි නැති කරගන්න ඕනි. මීට දවස් දෙකකට විතර කලින් බැනර් එකක් ගහලා තිබ්බා අහවල් සංගීත කණ්ඩායම ඇවිත් ප්‍රසංගයක් කරනවා කියලා. ඒක දැක්ක ගමන් මමයි මගේ රූමයි කතා වුණා අනිවා ටිකට් ස්ටෝල් එක දැම්මාම ටිකට් අරන් බලන්න යන්න. මොකද අපි දෙන්නම ඒ කණ්ඩායමට පට්ට ආසයි. ඒත් මේ දවස්වල සල්ලි නැති නිසා අම්මලා සල්ලි එවනකන් ඉන්නත් වෙනවා. කොහොමින් හරි ටිකට් විකුණන එක පටන්ගත්තා.

මම තවත් යාලුවෙක් එක්ක ජිම් එකට යන්න යනකොට කීප දෙනෙක් අපිට කිව්වා ඔහොම පොඩ්ඩක් ඉන්න කියලා. ඉතින් අපිත් නැවතුණා.

"නවතින්නකෝ පුංචි කතාවක් තියෙනවා කියන්න"
"ටිකට් එකක් ගමු"

-"හරි අයියේ අපි කොහොමත් බලන්න එනවා. අද නම් ටිකට් ගන්න වෙන්නේ නෑ. යාළුවොත් එක්ක පස්සේ ඇවිත් ගන්නම්"

"කීයේ ටිකට් ද ගන්න ඉන්නේ? (තිබ්බ අඩුම එක තුන්සීය. අපි ඒක තමයි ගන්න හිටියේ. ඒක කියන්නවත් හම්බුන් නෑ ඉතින්.) මේ.. දෙදාහේ එකක් ගන්න හලෝ. අහවල් ගායකයා ළඟම ඉඳන් සින්දුව අහන්න පුළුවන්. සින්දු කියද්දී ඔයාලගේ ඇඟට කෙලත් විසිවෙයි."

ඒ තරමට ම අසහනයක් නැති බව කියන්න මට තද උවමනාවක් තිබ්බත් අයියා කෙනෙක්ට තිබ්බ ගෞරවය නිසා සද්ද නැතුව හිටියා. මේ වෙනකොට තුන්දෙනෙක් විතර අපිව වටකරගෙනයි හිටියේ. අපි කරකියා ගන්න දෙයක් නැතුව ගොබ්බයො දෙන්නා වගේ බිම බලන් හිටියා.

"ඔයාලා ෆස්ට් ඉයර්ද?" ඔව් කියලා මෙහෙක් කරන්න හම්බුන්නෑ.. "ආඃ.. එහෙනං අනිවාර්යයෙන් ගන්න වෙනවා. ඔයාලට මෙහෙම දෙයක් කැම්පස් එකේ උනාම ටිකට් ගන්න එක අනිවාර්යයි". අපි දෙන්නා ඒත් වචනයක්වත් නොකියා හිටියා.

"යාළුවොත් එක්ක එනවා කියලා නේද කිව්වේ? දැන් කීයක් එනවද? දහයක් විතර?"

-"නෑ. එච්චර නම් නෑ"

"අපෝ වැඩක් නෑ.. ඊළඟ දවසේ අනිවාර්යයෙන්ම ගන්න ඕනි". අපි රූකඩ දෙකක් වගේ ඔලුව පහත කරගෙන එතනින් මාරු උනා.

ඊට පස්සේ අදත් ලෙක්චර් ඉවර වෙලා එනකොට ඊයේ අපිව වටකරගත්තු නඩේටම අහු උනා.

"මේ නවතින්න.. ඔයාලා අද ගන්නවා කියලා කිව්වා"

අපි කිව්වේ පස්සේ ගන්නවා කියලනේ. කොහොමත් මෙච්චර හදිසි වෙන්න දෙයක් නෑ. ඒකට තව කල් තියනවා. මම කෙලින්ම  කිව්වා මේ දවස්වල සල්ලි නැති බව. මස්කඩකාරයෙක් මස් පෙත්තක් පෙති ගහන්න කලින් ඒ දිහා බලනවා වගේ බැල්මක් අපි දෙන්නට දාපු මේ කලාකාමී විද්‍යාර්ථියා අපිට ටිකට් එකක් ගන්නම බල කරා.

එතනින් අපි මාරු උනේ අපේ හිතේ කොන්සර්ට් එක බලන්න තිබ්බ ආසාවත් වාෂ්ප කරගෙන. රැග් සීසන් එකේවත් අපිට මෙච්චර දෙයක් කරන්න බලකිරීමක් තිබ්බේ නෑ. විශේෂයෙන්ම කලා කටයුත්තක්. මේ වගේම දෙයක් තවත් දවසක සිද්ධ වුණා .

ලෙක්චර් එකට පරක්කු වෙලා මායි රූමයි කන්ද බඩගාන් එනකොට අක්කලා හතර දෙනෙකුයි අයියා කෙනෙකුයි අපිව නවත්තා ගත්තා.

"නංගි ටිකට් එකක් ගන්න"

මොන හත්වලාමක් පෙන්නනවද කියලා කිව්වෙත් නැතුව ටිකට් එකක් ගන්න කිව්වා. අක්කලාට වඩා යමක් කමක් තේරුණ අයියා පෙන්නන්න නියමිත නාට්‍යය ගැන හැඳින්වීමක් කරා. අපි දෙන්නා තනියෙන් මේවා බලලා මොකටද කියලා හිතලා මම කිව්වා යාළුවොත් එක්කන් එන්නම් ලෙක්චර් ඉවර වෙලා කියලා.

"ඔයා ඉතින් යාළුවොන්ටත් එක්ක ගන්න". ඒක එක විදියක විධානයක් වුණා. අපි රත්තරන් සූප්පු කටේ ගහගෙන ඉන්න උන් නෙවෙයි. යාළුවො එක්ක තියා මට ටිකට් එකක් ගන්නත් කීයක් දෙන්න තියේද? සල්ලි බෝඩිමටම ඉවරයි. මේවා මම මටම කියා ගත්තු ඒවා. අපිට මෙතනින් ගැලවීමක් නැති බව තේරුණ රූමා ටිකට් එකක් ගත්තා.

-"උඹ දැන් කාත් එක්ක ගිහින්ද ඕක බලන්නේ?"

"මං යන්නෑ බන්. ටිකට් එක කාටහරි දෙනවා. නැත්තන් ඔන්න ඔහේ තියෙද්දෙන්."

කලාව මේ තරම්ම කසිකබල් දෙයක් උනේ කොහොමද කියන දුකත් හිතේ තියන් අපි ලෙක්චර් එකට ගියා.

ප්‍රියංකර රත්නායකගේ "ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝ" නාට්‍යය බලන්න නම් කාගේවත් ඇඟේ බලෙන් ටිකට් ගැහිල්ලක් සිද්ධ වුණේ නෑ. ලීෆ්ලට් වගයක් බෙදුවා. හරි වෙලාවට ගිහින් අපි හරිම සතුටින් ඒ නාට්‍යය වින්දා.

කලාව බලෙන් මනුස්සයෙක්ගේ ඇඟේ ගහන්න පුළුවන් දෙයක්ද? වෙනත් සමාජ වටපිටාවක නම් කමක් නෑ. ඒත් විශ්වවිද්‍යාලයක මෙහෙම වෙන්නේ කොහොමද? නිදහස් අධ්‍යාපනය ගැන වගේම කලාව මුදලට විකිණෙන විදියත් වෙනුවෙන් නැගී ඉන්න කැම්පස් එකේ සංවේදී මිනිස්සු ඇත්තේම නැද්ද? රුචිකත්වය ඇති එකා කොහොමහරි කලාවට ආශක්ත වෙනවා. ඒක බලෙන් ඇති කරාම තියෙන කලාකාමී හිතත් අයෙක්ගේ මැරිලා යන්න පුළුවන්.
x

Saturday, November 12, 2016

කවියක කතන්දරය

අම්මාගේ ලස්සන නොදනිත් මෙලොව කවුරුත්
අප්පච්චී තරම් වීරයෙක් නොවේවී තවත්
තුඩ මොටැති පැන්සලක්
චිත්‍ර පොතක පසු පිටක්
ගෙන ලිව්වේ කවක්
දෙමව්පිය වැණුමක්

දැක ඇතිද සුන්දර දෙයක්
සදිසි මුදු ගුරු හදක්
වේද ජීවය රැඳී දෙනෙතක මිත්‍රයෙකුගේ තරම්
නොවිණි නම් අමුණන්න ඒ ගැන වචනයක්
සිදුවෙන්න තිබුණේ පවක්

සදෙව් ලොව බොරුවක්
මිනිස් ලොව සුරපුරයක්
සිතා සිටි කල් ඉකුත් වූ කල
හැඟිණි මේ නර වලක්
වෙව්ල වෙව්ලා පණ අදින දෑතින්
කුරුටු ගෑ ලොකු කලු අකුරක්

තැලී පොඩිවී ලෝකයේ කෙළවරක
අත්වාරු දෙන්න ඇවිදින් ප්‍රේමයේ දෙව් රුවක් ලස්සන
ආත්මය මගෙ නමට ලියා දුන් නුඹ ගැන
කළෙමි කවිකම් නිසා නුඹ මගෙ නිමිත්ත

ලෝකය අපේ නොව උන්ගේය දැනුණු දින
කවි වදන් සිඳී ගිය දවසක
'ඔයා දැන් ඉස්සර වගේ කවි ලියන් නෑ නේද?
මං ආසයි ඔයාගේ කවිවලට'
කියා නුඹ ලියා ඇත කවක්

ඉතින් මම් කෙසේ නම්
නවතම්ද එක හිතින්
කවියක කතන්දරය නිම නොවේ යළිනම්

Sunday, August 14, 2016

වාරු ඇති මගෙ දෙපා

බස් රියක එල්ලිලා
යන මහත්තුරුන්ගේ - ඩා දියේ නෑවිලා
පාගගෙන ගියත් මා - විසැති අඩි නෝනලා
නුඹ බලන්නට එන්න - වාරු ඇති මගෙ දෙපා

සුවඳ හමනා හිනා මල් - පොකුරු බිම දමා
ම වෙත දිව එන තුරා - පන්ති අහවර වෙලා
නුඹේ රූ රටා ඇඳි - අහස දෙස බල බලා
එළිපත්තෙ ඇති හෙටත්  - වාරු ඇති මගෙ දෙපා

පෙර රජුන් මෙන් ඔබට - තනනු බෑ මාළිගා
අකුරු අබිසෙස් පමණි - තාම නෑ රජ වෙලා
ඒ වුණත් නොබිඳ ඔබ - සිත් අහස් මාළිගා
දිවි කතර තරණයට - වාරු ඇති මගෙ දෙපා

Tuesday, July 12, 2016

ජාතිවාදියෙක් මි

මේ කියන වචනයක් ගානේ කාට හරි හිත් රිදවීමක් උනොත් නියමිත මාත්‍රාව අනුව ළමා පැනඩෝල් ටිකක් ගන්න. යහපාලන ආණ්ඩුවට බනින එක නම් දැන් මහ කම්මැලි සිද්ධියක්. ඕක පත් කරගන්න පස්ස ඉරන් කෑ ගහපු උන්ම බනිනවා නම් ඉතින් අපිට කියන්න දෙයක් නෑනේ. මේ සිද්ධිය දැන් හැමෝම වගේ දන්නවා. ජනාධිපතිගේ නම තිබ්බ සමරු ඵලකය මංගලාරාමේ හාමුදුරුවෝ කඩලා දැම්මා. වෙන්ඩ-ලිච්ඡවි උනත් පන්සලට යන්න කකුල් ඉස්සුන් නැති ජනාධිපතිතුමාට කෑ ගහන එකත් නිකන් තියෙන ලේ ටික අපිරිසිදු කර ගැනීමක්. ඒ නිසා මේක දැක්කා නොදැක්කා වගේ ඉන්න පුළුවන් කමක් තිබුනත් කල්ලතෝනියෝ ටිකක් එකතු වෙලා හාමුදුරුවන්ට බනින එක බෞද්ධයෙක් විදියට මට කට වහන් බලන් ඉන්න බෑ.
දැන් ලංකාවේ මිනිස්සු වර්ග කරන්න අලුත් සිස්ටම් එකක් තියෙනවා. ඒක පදනම් වෙන්නේ සිංහල බෞද්ධ සංකල්පය මත. බෞද්ධයොන්ට වඩා බුදු දහම දන්න අන්‍යාගමිකයන්, අන්‍යාගමිකයන්ටත් අඩුවෙන් බුද්ධ ධර්මේ දන්න බෞද්ධයන්, උප්පැන්නෙට විතරක් බෞද්ධයින්, බෞද්ධ සංකල්පෙට ගරු කරන අන්‍යාගමිකයන්, බුදු දහම තමන්ගේ ජීවන දහම කරගත්තු නියමාකාරයෙන් ම සිංහල බෞද්ධයින්, මෙලෝ ලබ්බක් නොදන්න අමුඩයෝ උනත් බුද්ධාගමට ගරහන බෞද්ධයින් වශයෙනුයි ඕක වෙන්නේ. ඉතින් ඔය අතරෙන් තාලෙට නමෝ තස්ස භගවතෝ කියාගන්න බැරි උන් තමයි රෙදි උස්සන් දැන් මංගලාරාම විහාරාධිපති හාමුදුරුවොන්ට බනින්නේ. ඒ කෑ ගහන්නෙත් හෙන සම්‍යක්දෘෂ්ටික ටෝක්ස් දීලා. "අපිටත් ලැජ්ජයි අනේ බලන්නකෝ ඉතින් හාමුදුරු නමක් කරන වැඩද මේ" කිය කියා සබුද්ධික පොශ් වාහෙලා දැන් නාහෙන් අඬනවා.
ජනාධිපතිතුමා එකොළොස් වතාවක් මඩකලපුවේ මහ ඇමති හම්බ වෙන්ඩ ගිහින් තියෙනවා. ඔය අල්ලපනල්ලේ පුංචි වෙලාවක් ඒ පළාතේ එකම පන්සලට ගොඩ වෙන්ඩ වෙලාව වෙන් කරගන්න බැරිය කියන්නේ සමරු ඵලක නෙවේ තව තව ඒවා කඩන්න ඕනි වැඩක්. හැබැයි යහපාලනෙන් කතා වෙන්නේ සංහිඳියාව හදන්න. මහ ජාතිය නිසා සුළු ජාතින්ගේ හිත් රිදෙනව කියෙනවනේ. එතකොට ඔය කියන මහ ජාතිය හිත් පිත් නැති අමනුස්සයොද? හාමුදුරුවන්ට භක්තිපූර්වකව කියන්නේ සංඝ පීතෘවරු කියලා. ගිහි අපිට නිර්වාණ මාර්ගය පුත්‍ර ස්නේහයෙන් කියලා දෙන නිසයි එහෙම කියන්නේ. රටේ ප්‍රධාන පුරවැසියා ඒ විශුද්ධි මාර්ගය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට විතරක් සීමා කරනවා කියලා දැනෙනකොට හාමුදුරු නමක් විදියට එහෙම සංවේගයක් ඇතිවෙන එක සාධාරණයි.
"ඒ උනාට අනේ බුදු සසුනට ගිය කලක්.. බුද්ධ පුත්‍රයෙක් නේද මේ" කියලා වලිප්පුව හදාගන්න යන පණ්ඩිතයෝ ටිකටයි මේ කියන්නේ. ධර්ම ඥානය ම විතරක් දෙන්න මේ බුද්ධකාලීන භාරත සමාජය නෙවෙයි. ලංකා ඉතිහාසයේ එක්තරා අවස්ථාවක චීවරයේ හයියෙන් රට ගොඩ ගන්න උන අවස්ථාවක් ආවා. ඒ කාලේ ඉඳන් අද වෙනකන් ම රට වලපල්ලට යද්දී සංඝයා වහන්සේලා නැගී හිටියා. ඉස්සරහටත් ඒක එහෙමමයි. වළගම්බා රජ්ජුරුවන්ට සේනාව සපයන්න උදව් දුන්නේ, දුටුගැමුණු රජතුමාගේ යුද්ධ සේනාවේ ඉස්සරහින් ම වැඩියේ, සුද්දගේ කොඩිය බිම දාලා පෑගුවේ, මොළ ගෙඩි රත්වෙන්න කවිය ආයුධයක් කර ගත්තේ, බය නැතුව රට වෙනුවෙන් තුවක්කුවලට පපුව දුන්නේ අපේ හාමුදුරුවරුමයි. උන්වහන්සේලා එහෙව් දෙයක් නොකරා නම් අද අපිට ආඩම්බරෙන් මුතු ඇටේ කියන්න රටක් ඉතුරු වෙන් නෑ.
දෙස්පාලුවොන්ට නූල් බඳින්න පමණක් වැඩ ඉන්න හාමුදුරුවරුන්ට වඩා ආගමටත් ජනතාවටත් සමීප ගම්වල වැඩ ඉන්න හාමුදුරුවරු. නිදි වැදිලා ඉන්න ගියොත් ඉස්සරහට තවත් මේ වගේ දේවල් ඕනි තරම් වෙන්න පුළුවන්. එදාට කුළුගෙඩිවලින් කඩන්නට වෙන්නේ ඵලක නෙවෙයි අපේ ඔළුගෙඩි. ජාතියක් ජම්මයක් නැති උගත් බුද්ධිමතෙක් වෙනවට වඩා ආගම ජාතිය ප්‍රාණ සම රකින නූගතෙක් වෙන එක මට සතුටක්. ඒ වෙනුවෙන් කතා කිරීම ජාතිවාදීකම නම් මම ජාතිවාදියෙක්.
ඵලකේ කැඩුවට හෝක වෙන විඥානවාදියෝ පව්. එච්චරයි.

Monday, July 4, 2016

ගෙදර නිවන

නමුණුකුලෙන් සමුගෙන මම කොළඹ රටේ අද
ඉගෙනගන්න ආවේ හැම දෙයියන්ටම වැඳ
හරි ලස්සන ජීවිතයක් පැතුවත් ඒ සඳ
බලු බල්ලෙක් නෑ අම්මේ පාළුයි මගෙ හද
ගෙදර වගේ හඳ පායන්නේ නෑ රවුමට
හීතල හුළඟක් නෑ ඇඟ දැවටෙනු කපකට
ලේ කඳුළක් නෑ මිනිසුන් හිටියත් එමකට
ඇයි මං විසිවුණේ ගෙදරින් මෙච්චර දුරකට
නාග විමානේ වැනි මගෙ කාමරෙ පින්බර
අම්මයි අප්පච්චියි දෙන්නා තරඟෙට ඉස්සර
කැරපොත්තන් මැරී වැටුණු කෝප්ප අස්කර
බැන බැන සිටි කාලෙ සැපයි විඳ මගෙ කරදර
බිත්ති හතරකට කොටු වී ඉන්න වෙලාවක
මල්ලිව මතකෙට එනවා තාලෙට ගීයක
උන්දැ හිටිය නම් ආසාවට ළඟ පාතක
කියනව මං ආදරේ බව ගලපලා එක දෙක
අපි ඔක්කොම නිදාගත්තෙ එකටයි ගුලිවෙලා
ඇස් දෙක තෙමෙනවා නොදැනිම ඒවා මතක් වෙලා
එළි වෙනකන් ෆෝන් එකෙන් ෆොටෝ කෑලි බලා
දුක පොඩ්ඩක් නිවා ගනිමි නින්දක තනි වෙලා
වෙලාවකට හිතෙනව දැන් ඉගෙනගත්තා ඇති
තනිකම මේ තරම් කැතද හිතලම මට හති
ඉගෙන නොගෙන හිටියොත් මම නිසා නිවට ගති
වදීවි මට ඔබෙ දහදිය මුසු හෙණ වැහි නැති
කර දඬු උස් වෙනකොට අද කාලේ මල් දරුවෝ
ලෝකෙ රහස් හොයන්න ගෙදරින් පිට මං තැනුවෝ
එහෙම හිතං කලක් මමත් බොළඳ හීන දුටුවෝ
පෙර නොදැනුණු ගෙදර නිවන දැන්නම් දැනෙනවෝ